Ama çok ucuzduuuu!.....?!?!?

Bugün iş çıkışında bir arkadaşımla aynı yerde çalışan iki genç hanımla (adları Ayşe ve Fatma olsun) kahve içtik. Bu iki hanım öğle paydosundan faydalanarak alışveriş yapmışlardı ve gururla yeni cicilerini bize gösterdiler. Bir tanesi aynı bluzun 3 rengini birden almıştı. Bunu ben de bazen yaparım ama benim beden sorunum var. Her zaman üstüme göre birşey bulmam zor oluyor. Arkadaşım biraz da eleştirel bir vurguyla neden aynısından 3 bluz aldığını sorunca, bu genç arkadaş gözlerini aça aça "ama çok ucuzduuuuu..." dedi. Sanki çok ucuz olması birşeyi almak için yeterli sebepmiş gibi...

Arkadaşım diğerine dönüp, aldığı hırkaya baktı ve "Fatma, senin tıpkı buna benzeyen yeni bir hırkan yok muydu? Sezon başında bir sürü para vermiştin. Bari başka rengini alsaydın" dedi. (Evet arkadaşım da biraz benim gibi tutumlu ve dikkatlidir). Fatma da omuz silkip, "aslında tıpatıp aynı hırka, öteki nasılsa eskiyecek!" dedi. Yani olağanüstü memnun kalınmış bir ürünse ve fiyatı da ciddi bir şekilde düşmüşse ve sözkonusu ürün sıklıkla kullanılıp, eskiyecekse, belki de bu tür bir alım anlamlı olabilir.

Ayşe ile Fatma bir süre sonra kalktılar ve dükkanlar kapanmadan bir tur daha atmak istediklerini söylediler. Arkadaşım ve ben bir süre daha oturduk. Bu esnada bana bu iki hanımın şirkette uzman pozisyonunda çalışan ve mütevazı ücret alan kişiler olduklarını fakat, giyinme ve süslenme merakından kredi kartlarının limitini sıklıkla doldurduklarını ve çoğu zaman asgari ödeme yaptıklarını söyledi. Ayşe kredi kartı konusunda çok sıkışınca varlıklıca bir adam olan babasına koşturuyormuş. Genç insanlar elbette giyinmekten ve bakımlı olmaktan hoşlanacaklar ama bunun için sürekli alışveriş gerekmez ki. Kaliteli birkaç parça giysiyi fular, iğne, takı gibi aksesuarlarla zenginleştirip, farklı bir hava katmak ve bakımlı görünmek mümkün.

Dün ben de alışverişe çıkıp 4 pantolon, iki de ayakkabı almıştım ama arkadaşıma söyleyemedim, belki bana da kızar diye:)

Benimkinin planlanmış, bütçelenmiş ve gerçekten ihtiyaç olan bir alışveriş olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Geçen hafta 3 pantolonumu emekliye ayırdım. İki sezondur da kışlık ayakkabı almamıştım.

Birşeye gerçekten ihtiyacımız yoksa, ucuz olması birşey değiştirmez.

Neyse eve geldikten sonra sürekli takip ettiğim blogları okumaya başladım ve My Two Dollar Blog'unda şu yazıyı gördüm. Tam anlamıyla "cuk" oturdu ve oturdum bu yazıyı yazdım.

Güzel bir yazı: Sınırlı Bütçeyle de Cömert Olabilmek

Kardeş blog www.tutumluol.com'dan harika bir yazı. Özellikle maddi imkanı yardım yapmaya müsait olmayan dar gelirli ya da öğrenci arkadaşlar için son derece güzel bir çözüm. Geçmiş yazılarımdan birinde yaklaşan Kurban bayramı nedeniyle ben de benzer şeylerden söz etmiştim.

Faydalı yazılarını ilgiyle takip ettiğim bu blogu da tüm okuyucularıma öneriyorum.

Avukat olan ya da tanıdığı olan var mı?

Üst kat komşularımdan nefret ediyorum. Bu kadar duyarsız ve terbiyesiz insanlar olamaz. Topu topu anne-baba ve ergen bir erkek çocuktan oluşan çekirdek bir aile ama sürekli yukarıda gürültü var. Şu anda tepemde tepinen muhtemelen birden fazla çocuk var. Misafirler herhalde. Mutlaka yanlarında büyükler de var, onlar o kadar gürültüde nasıl oturuyorlar anlamıyorum.

Misafir olmasa gece yarısı birşey çakarlar, ya da evde tadilat yaptırırlar. Muhatap olmuyorum çünkü çok çirkef insanlar. Maalesef kiracı değiller. Mal sahibi iğrenç komşuya müdahale edebilen kanun yok mudur? Nereye şikayette bulunulur?

Sürekli onların üst katının kiraya verileceği günün hayaliyle yaşıyorum. Hatta satılacağı günün. Satın alsam, uzun uzun mutfağı, banyoyu kırdırıp yeniden yaptıracağım. Hiç acele etmeden yavaş yavaş. Sonra da yerlere en çok gürültü yansıtan ne varsa ondan döşeteceğim. Altı tahta saboları da terlik olarak giymeyi hayal ediyorum. Belki marangozluk hobisi filan da geliştiririm. Böyle dediğime bakmayın, ne kadar öfkelensem de kimseye bile bile zarar verebilecek yapıda biri değilim. Sadece hayal kuruyorum işte...

Öffff ya! Ne saygısız, bela insanlar!

2008’in Dökümü ve 2009 Hedefleri

2008 benim için biraz tuhaf bir yıl oldu.

1. Patronculuk oynamayı seven patronuma kızıp, istifa ettim ve koşulları iyi olan işimden ayrıldım. Sırf para ve imkanlar için kişiliğimin çiğnenmesine izin vermedim. Aferin bana.
2. İşten ayrılmamın akabinde yeni bir iş buldum. Hayatımın işi değil ama insan iş yaşamı boyunca kaç defa hayatının işini bulabilir ki? Bir dahaki süper olacak, hissediyorum.
3. Annemle uzun zaman planladığım şahane bir tatil yaptım. New York, Boston, Washington DC ve Philedelphia’yı gezdik. Annemle seyahati çok seviyorum. O benim en iyi yol arkadaşım. Lütfen yaşlanmasın, hep böyle kalsın.
4. Gelirim bir önceki işime göre düştü ancak ben yine de tasarruf hedefimi %10 aşmayı başardım.
5. 10 kilo vermiştim, hepsini geri aldım. Arrrrgghh!
6. Eve taşındığımdan beri beni uyuz eden, girişteki dolabın kapağını nihayet yeniledim.(Esasında 2008’deki en önemli başarım buydu galiba)
7. Bloguma düzenli olarak yazı yazma performansımdan memnunum. Bu konuda maymun iştahlı davranmadım, bilakis 2009 için daha ciddi planlarım var.

2009 Hedefleri

1. 31.12. 2008 tarihindeki birikimimi %20 artıracağım.
2. Bu yıl en az 10 kilo vereceğim.
3. Evdeki ufak tefek tamirat işlerini Nisan ayından evvel tamamlayacağım.
4. Mayıs-Haziran döneminde salonu boyatacağım.
5. Yıl boyunca haftada asgari 3 gün egzersiz yapacağım.
6. Bloguma Şubat ayından itibaren haftada asgari 3 yazı yazacağım.
7. Kütüphanemi bu yıl yenileyeceğim.

Hedeflerimin tamamı açık, basit, kolayca anlaşılabilir, ulaşılabilir ve ölçülebilir.

Sizin 2009 hedefleriniz var mı? Ocak ayının sonuna gelmeden hedefleri unutacak mısınız yoksa onları gerçekleştirmek için bir planınız var mı?

Mutlu Yıllar!

2009'da herkese sağlık, mutluluk, yeni fırsatlar, bol kazanç ve bilinçli tasarruf dilerim.

T'Pol

Nasıl daha az taşıt vergisi ödersiniz?

Bugünkü Akşam gazetesinde şu habere rastladım. Kendime ait bir otomobilim olmadığı için bu konuda fazla bilgim yok. Umarım haber doğrudur ve faydası dokunur.

2009'un zorluklarıyla başetmek...

Eskiden yaklaşan yeni yıl beni heyecanlandırır, mutlu ederdi. 40'ı geçtikten sonra yeni yıllar eskisi kadar keyifli gelmiyor doğrusu...

2009 finansal açıdan zorlu bir yıl olacağa benziyor. Çoğumuz enflasyon zammı bile alamayacağız. Bir kısmımız ise belki işini kaybedecek. Bu yıl kemerleri biraz daha sıkmalıyız. Eskaza ücret artışı alırsanız, almamış gibi davranmaya çalışın ve bu parayı birikiminize katın.

Eğer işinizi kaybetme riskiniz varsa, şimdiden alternatif işlere bakmaya başlayın. Özgeçmişinizi gözden geçirip, güncelleyin. İş yerinizde her zamankinden daha fazla çalışın. Endişe içinde çalışma arkadaşlarınızla dedikodu yapıp, teoriler üretmek yerine her zamankinden daha çok ve iyi iş çıkartmaya bakın.

Ailenizle önümüzdeki dönemin zorlukları hakkında açıkça konuşun. Eşiniz ve çocuklarınız da ekonomik durum ve işyerinizdeki sorunlar hakkında yeteri kadar bilgi sahibi olsunlar. Endişelerinizi paylaşmazsanız ve herşeyi kendi içinizde yaşarsanız, hem stres yüzünden evdekilerle ilişkileriniz gerginleşir hem de onlar ne olduğunu anlamadıkları zaman daha fazla endişe ve telaşa kapılabilirler. Bu yıl para konusunda her zamankinden daha dikkatli olmanız gerektiğini aileniz de bilsin.

Şimdi neredeyse okul çağındaki her çocuk ya özel ders alıyor, ya dersaneye gidiyor ve de en az iki hobi ile uğraşıyor. Bir arkadaşım Cumartesi günü çocuğunu kurstan dersaneye, Pazar günü de kurstan piyano dersine götürüyor. Çocukların iyi bir eğitim almasını sağlamak her ailenin boynunun borcu. Maddi durumunuz elverdiği ölçüde çocuklarınıza çarpık eğitim sisteminin sağlayamadığı eğitimi alternatif yollardan sağlamaya çalışmanız son derece anlaşılabilir birşey. Buna mukabil, piyano dersleri, basketbol, yüzme, dans, bale vs. bence biraz opsiyonel. Çocuğunuz profesyonel bir sporcu ya da dansçı olacak kadar iyiyse, sözüm yok ama bu aktiviteleri gözden geçirmek ve belki de maddi imkanlar gözönüne alınarak ara vermek düşünülebilir.

Bu kriz evde daha fazla vakit geçirmek ve bir aile olarak yakınlaşmak için de iyi bir fırsat olabilir. Birlikte puzzle yapmak, çeşitli oyunlar oynamak, yemek pişirmek ya da hobilerle uğraşmak hem sizi birbirinize yaklaştırır, hem de anlamlı vakit geçirmenizi sağlar. Birçok ailede aile üyesi sayısı kadar TV var ve herkes kendi odasına kapanıp vakit geçiriyor. TV izleme süresini sadece çocuklara değil, büyüklere de kısıtlamak lazım. Benim bu yılki hedeflerimden biri de haftada en az 1 gün TV'yi hiç açmamak.

Belki karamsar bir yazı oldu ama tedbir almak ve hazırlıklı olmak sonradan sıkıntı çekmekten iyidir. Bir sonraki yazımda da yeni yıl hedeflerimi paylaşacağım.