Mutlu Yıllar!

Yeni yılda herkese sağlık, mutluluk ve bolluk dilerim!

Ülkemizin geçmekte olduğu zor zamanları en az hasarla atlatmasını, daha demokratik, daha özgür ve daha çağdaş bir ülke olma yoluna girmesini, kaybettiğimiz değerleri yeniden bulmamızı diliyorum. 

Yazılara ara verdiğimde neler yaptım?

Bir önceki yazıma çok güzel bir yorum bırakan okurumdan aldığım ilhamla 2011-2013 arası hayatımda neler değişti bir özet geçmeye karar verdim.

En son 2012 baharında yazı yazmış, sonra da upuzuuun bir ara vermişim.

2012 Haziran'ında resmi olarak emekli olmaya hak kazandım. Ancak bütçesel nedenlerle ve emeklilik sonrası planlarım henüz hazır olmadığından iş yerimdeki huzurum kaçık olmasına rağmen, Eylül sonuna kadar dişimi sıktım. Aslında bir 6 ay daha çalışsam daha da iyi olacaktı ancak evimi, İstanbul'u, dostlarımı çok özlemiştim.

Emekliliğimi isteyip 2012 Ekiminde kendimi yeniden İstanbul'a attım. Bir danışmanlık şirketinde part-time çalışmaya başladım. Değişik bir hayat. Biraz seyahat etmeyi gerektiriyor ama yarı zamanlı olması sayesinde aşırı yorucu değil.

Ankara'daki evim şimdi kirada. O da ayrı bir macera. Kiracı bazı aylar gününde sorunsuz kira yatırırken bazı aylar aksıyor ve ben de paramı istemek zorunda kalmaktan hiç mi hiç hoşlanmıyorum. Bir ara evi satmaya niyetlendim ama doğru bir rakam elde edemeyeceğimi fark edip vaz geçtim.

İstanbul'daki evde bu yıl ciddi tadilat yapmam gerekti. Bununla ilgili aldığım dersleri bir sonraki yazıda aktarayım ama özetle banyomu tamamen yıktırıp, yeniden yaptırdım, panjurları söktürüp, pencereleri yeniledim, badana yaptırdım. Tabii bunların haricinde ıvır zıvır bir sürü masraf daha oldu. Ancak insan tadilata başlayınca durması zor oluyormuş onu anladım. Şimdi de mutfak, girişteki karolar, balkon ve laminat parkeler fena halde gözüme batıyor ama 2016'ya kadar bunlara ayıracak bütçemiz yok maalesef.

Bu arada Ankara'da can sıkıntısı ve stresten aldığım kiloları fazlasıyla geri verdim. Diyetisyene gitmeye devam ediyorum. Artık egzersiz yapabilecek duruma da geldim. Kendimi daha enerjik hissediyorum.

2013 değişik bir yıl oldu benim için.

Hayat falsolu toplar atıyor...

Çok kısa bir süre önce bir yakınımızı, çok yakınımızı kaybettik. Geride kalanlar hala şoku üstlerinden atamadılar. Şu günlerde onlara destek olmak, ileriyi görebilir hale gelmelerini sağlamak gerek. Bu süreçte elbette elimizden geleni yapacağız.

Uzun zamandır yazmıyorum. Söz mü bitti, heves mi bitti bakıyorum ama anlayamıyorum.

Blogumu para kazanan bir blog yapmak istiyorum ne zamandır fakat bu gerçek bir iş. Hem üstünde uzun uzadıya düşünmek gereken bir iş, hem de planlı ve sistematik bir şekilde trafik çekmeyi becermeyi gerektiren bir iş. Enerji gerek bana.

Yoğun bir ay...

Bu ay önümüzdeki iki hafta sonu birden İstanbul'a gideceğim. Ayın son haftası da iş için yurt dışında olacağım. Ocak ayında ciddi kemer sıkma niyetim vardı fakat;
1 Yılbaşı hediyesi, 1 gece dışarıda eğlence, 1 yeni ev hediyesi ve Roma'ya hazır gitmişken ekstradan iki gün kalayım deyince kemer sıkma niyetim toz ve bulut oldu. Tabii ki bu harcamaları nasılsa yapacağım diye başka hususlarda da açılmak ve tedbirsizlik etmek niyetinde değilim.

Kısmetse Şubat ayında kemer sıkacağız artık. Ekim ayına kadar sürecek sıkı para politikasının beni özgürlüğe yaklaştıracağını umuyorum.

Ocak böyle hareketli geçecek, Şubat ve Mart'ta dişimi sıkacağım. Nisan-Mayıs deyince eh zaten bahar geliyor insan daha pozitif olur, yazın da işler yavaşlar derken bakmışsınız kendimi Ekim başı yeniden Istanbul'da buluvermişim. Ya da en fazla gelecek sene bu zamanlar... Hayırlısı artık...

Karmaşa

Genelde karmaşa beni rahatsız eder. Masamın üstü dağınık olduğunda sıkıntı duyarım ama masamı dağıtmayacak formülü de henüz bulamadım. Bazı insanlar nereden görüp, öğrendilerse her şeylerini mum gibi temiz ve düzgün dosyalayabiliyor, kategorize edebiliyorlar. O insanlara çok imrenirim.

Bir sürü blog takip ediyorum. Birkaç yerde rastladığım bir grup çözümden türettiğim hibrit bir çözümü denemeye karar verdim. Sadece 20 dk ayırıp, belli bir alana odaklanıyorum. O sürede ne kadar toparlarsam kar. Çoğu zaman 20 dakikada bayağı bir mesafe kat etmiş oluyorsunuz. Toplanması gereken bir iki şey kalmışsa zaten onları da halletmek için motive oluyorsunuz. Oysa tüm eve bakınca birdenbire iş çok büyük ve aşılması imkansız bir dağa benziyor. O zaman da işi hepten sallayabiliyorsunuz.

Şimdilerde bu yeni eve kadın almadığım için en nefret ettiğim iş olan ütü de bana kaldı. Yirmi yıl evvel ABD’de yaşarken de evimin işini kendim yapıyordum. Bu ütü işi o kadar nefret değildi diye hatırlıyorum. Düşüne düşüne buldum. Ben annem gibi tüm çamaşırları toplayıp, sepete doldurup sonra da dağ gibi bir ütü işine girişmiyordum. Onun yerine ertesi gün neyi giymeyi tasarlıyorsam onu elime alıyordum. Ha bu arada belki bir iki de fazladan eşya ütülemek içimden gelebiliyordu. Bu annem gibi kadınlar için anlaşılamaz bir durum. O tipler için iş her şeyden önemlidir. Bitirilir ve kaldırılır. İşte o kadar!

Karmaşayı önlemenin bir yolu da az eşya ile yaşamak. Malum bu ev benim ikincil konutum. Esas evim İstanbul’da. Ankara’daki evde az eşya var. Yatak odasında sadece bir şifonyer, bir komodin ve bir yatak, salonda sadece 2 kanepe ve mutfakta da elzem bazı mutfak eşyaları, bir masa, iki sandalye, iki de tabure var. Odalarımdan biri tamamen boş. Ütü masası ve çamaşırlık orada sürekli açık durabiliyor. Eh bu evi derli toplu tutmak da kolay. Çünkü tozu alınacak, silip süpürülecek çok az şey var.
Oysa Istanbul’daki ev karmaşadan kurtulmuyor. İncik, boncuk, hatıra eşyalar, vazolar, biblolar yani temelde pek de gerekli olmayan ama duygusal kıymeti olan döküntü dolu. Evin bakıma ve tadilata ihtiyacı var ama doğrusu o kadar tıklım tepiş eşya doluyken gözümü karatıp, tadilat işine girişmem olası değil. En azından ben Ankara’da çalışırken bu imkansız. Demek ki ev bir müddet daha festival formatında kalacak…

Yeni Ev Borcu

Yeni evimle ilgili borcumun ödemesine dair bir "ticker" yaratıp, blogun başlığının altına ekledim. Borçtan nefret ettiğimi daha evvel söylemiş miydim?

Ankara'da açılan IKEA sağolsun artık evde küçük de olsa bir masam var. Yeniden bilgisayar başında yazı yazmaya, araştırma yapmaya başlayabileceğim.

Ev hala eve pek benzemiyor ama kullanılabiliyor. Geçen hafta sonunda tüm eşyamı yeni eve taşıdım.

Henüz temizlik için birini ayarlamadım. Anneme, kardeşime ve kardeşimin kayınvalidesine giden biri vardı ama annem ve dünürü o kadar çok şikayet ediyorlar ki, karar veremedim. Sonra da düşündüm ki evde zaten eşya yok. Elektrik süpürgesi tutmak ve Vleda gezdirmek ne kadar zor olabilir ki? Ütüden nefret ederim ama sanırım idare edebilirim. Camlar ayda bir silinse ne olur? Zaten perdeleri hiç açmıyorum ki... Velhasıl şimdilik temizlik işi bende. Hem tutumlu bir hareket hem de bedava egzersiz işte daha ne olsun? Zaman içinde bakacağız artık.

Bütçemi tekrar gözden geçirip bazı kemer sıkma adımları planladım. Bu ay harcadığım parayı her gün not etmeye ve paranın nereye gittiğini görmeye karar verdim. Harcamasız günleri de blogda yazacağım. Böylece bana da okuyanlara da motivasyon olur. Dün ve evvelki gün harcamasız günlerdi. İşten çıkıp eve gittim ve evde yemek yedim. Ama bugün maalesef bol harcamalı bir gün olacak zira kanepe ısmarlamak zorundayım. Salon bomboş. Yani oturacak hiç birşey yok. Yani hiç hiç hiç birşey yok... O derece:)

Yeniden yazmak

Yeniden yazmayı istiyorum ama evler arası sıkışmışlık, işteki yoğunluk, seyahatler vs. derken düzene giremedim bir türlü. Haftaya kısmet! Haftasonu yeni evime taşınmış olacağım. Henüz salon tamamen boş. Evde masa da yok.

Haftaya IKEA'ya uğrayıp, bu eksikleri tamamlayınca herhalde rahat ederim. Yeni yazı fikirleri var aklımda.

Blogumu Özledim...

Yazmamaya karar vermiştim biliyorsunuz... Fakat yazmayı özlemişim. Ara sıra eski yazılara yorum bırakanlar da belki bir gün yeniden yazacağımı umduklarını yazmışlar.

Bir özet vereyim:

Hayat her zaman istediğiniz yönde gitmiyor. Benimki de öyle oldu ve beni uzunca bir süre depresif bir moda soktu fakat bu durumdan kurtuldum. Aralık sonunda annemin her iki dizine birden protez takıldı. Uzun süre sıkıntı çekti ama sonunda değdi. Ameliyat öncesi çok ağrısı vardı, iyileştikten sonra sıkıntısı kalmadı. Bu dönemde onun yanında olmak çok faydalı oldu. Bu durum belki depresyondan çıkmama da yardımcı oldu. İnsan başkalarıyla ilgilenirken, kendine acımayı unutuyor.

Ankara'dan hoşlanmıyorum. Fakat yapacak bir şey de yok. Şu anda düzenli bir gelirim varsa bunu Ankara'dan aldığım iş teklifine borçluyum. İşimi seviyorum ancak Istanbul'da olsaydı sanırım daha çok severdim.

Istanbul'a ilk başta planladığım kadar sık gelemedim ama buradaki evimden vazgeçemiyorum. Annemle uzun bir süre beraber kaldıktan sonra tek başına yaşamı özlemeye başladım. Önce kiraya çıkmayı düşündüm ama bilirsiniz kiradan pek hoşlanmam. Bütçeme uygun küçük bir daire almaya karar verdim. Çok uzun süre araştırdıktan sonra geçen ayın sonunda birikimimin tamamını yatırdığım bir daire satın aldım. Cebimdeki para biraz kısa kaldı, ben de faizi biraz yüksek de olsa tüketici kredisi kullandım. Kredim 36 ayda bitecek. Ödemeler bu sene için biraz zorlayıcı ama seneye emekli maaşım da gelirime eklenince, işim kolaylaşacak. Mortgage kullanmadım zira erken kapatmanın cezaya tabi oluşu hoşuma gitmiyor. Elime ikramiye filan geçerse, borcun bir kısmını kapatırım diye umuyorum. Faizler yükselmeye başlamıştı ama henüz bazı bankalar faizleri yükseltmeden bu operasyonu tamamlayabildim.

İstanbul'daki evi kapatmamaya ve kiraya vermemeye karar verdim. Zira yaptığım hesap buna değmeyeceğini açıkça gösterdi. Kaldı ki benim katımda 3 adet kiralık daire var. Kiracıların biri bile bugüne kadar hiç olmazsa bir yıl oturup, su, doğalgaz ve aidatını düzgün ödemedi. Karşı dairenin sahibi bu işten bıkmış olmalı ki evini satışa çıkartmış. Su ve doğalgaz bizde site yönetimi tarafından metrekareye göre dağıtılıyor. Kiracılar birkaç ay kalıp, hiçbirşey ödemeden kaçıp gidiyorlar. Vergisi, emlakçı masrafı vs. derken evi boş tutmak daha akılcı geldi bana.

Istanbul'daki evimde eskiyen ve yenilenmek isteyen eşyalar var. Bunlar şimdilik duracak ama Ankara'daki eve yenilerini alıyorum. Zamanı gelince Istanbul'daki eskileri bağışlayıp, Ankara'dakileri buraya getireceğim. Bir gün Istanbul'a döneceğim. Bunu biliyorum.

Mutfak malzemeleri, havlu, çarşaf vs. yeteri kadar var. Her iki eve yeter. Zaten Istanbul'da çok kısa kalabildiğim için buraya az mutfak eşyası bırakacağım. Sadece bir teflon tava, makarna, çorba yapmak için bir tencere, basit bir iki gereç daha.

Niyetim Istanbul'a temelli dönmeden evvel evi iyice elden geçirmek. Büyük ihtimalle mutfak ve banyo tamamen yenilenecek, duvarlar boyanacak, bazı eşyalardan kurtulunacak.

Tek sıkıntım malum "Hödö Parası" artık yok. Mümkün olan en az borcu alabilmek için ceplerimi tamamen boşalttım. HÖDÖ Parasını yerine koymak zaman alacak. Bunun beni germemesine çalışıyorum.

Velhasıl, hayat akış yönünü değiştirirse, yeni akışa direnmek yerine uyum sağlamak da bir çözümmüş, bunu öğrendim.

İkinci bir ev almak pek de hesapta yoktu ama iyi oldu. Bu ev kira geliri elde etmek için uygun bir yerde. Ankara'da daha stabil kiracı bulmak kolay olabilir. Olmazsa her zaman satabilirim. Bakacağız artık...

Canınız kaç para eder?

Uçak düşüyor 36 kişi kurtuluyor, minibüs kaza yapıyor 13 kişi ölüyor. Uçakta mürettebat dahil kaç yolcu vardı? Muhtemelen 47. Minibüs'te şoför dahil kaç yolcu vardı? Bir rivayete göre 25 kişi... El İnsaf!

Bir de ustelik minibüs şoförünün son 9 ayda 39 ceza aldığı söyleniyor. 6'si tehlikeli araba kullanmaktan, 18'i fazla yolcu almaktan ve diğerleri de hatali park yapmaktan... Bu adami tımarhaneye tıkmak, ehliyetine el koymak varken, arac kullanmayı sürdürmesine izin vermek tam anlamiyla cinayet olmuş. Hava yağışlı, minibüste 25 kişi var ve adam sürat yapıyor. Hastanede yoğun bakımdaymış, ölmemiş. Ölenlerin yakınlarının nasıl öfkeli olabileceklerini tahmin edebiliyorum. Bu nasıl bir bilinçsizliktir?

Bayramda otoyol ve köprülerden geçişin ücretsiz olduğunu yazan levhaları okuyamadıkları için trafiğin kilitlenmesine neden olan sürücülerden bahsediliyordu. Adam kamyon şoförü ama okuması yazması yok! Haydi kendisi zır cahil, okuması bile yok, aklına yattı ehliyet almaya kalktı. Iyi de ehliyeti ona kim verdi? Bu adama ehliyet verenin tetikçi tutup adam öldürtenden ne farkı var?

Minibüsler fazla yolcu alıyor. Kural koyucular bu işe dur demiyor. Tamam, hepsi kabul de bizlerde hiç hata yok mu? Herkes yeteri kadar duyarlı davranıp hatalı araç kullanan toplu taşıma araçları sürücülerini uyarıyor mu? Ilgili yerlere şikayet ediyor mu? Bazılarınız şimdi diyecek ki: Şikayet etsek ne oluyor? Hiçbirşey değişmiyor... Evet bu da kabul ama şikayet edenlerin, sesini duyurmaya çalışanların sayısı çok az. Şikayetler ve tepkiler çığ gibi büyüse, herkes şikayetlerini yağdırsa elbette bir noktada yetkililer kulaklarını açıp bizi dinlemek mecburiyetinde kalacaklar.

Bugüne kadar ne zaman yolda sorunla karşılaşıp 155'i arasam, telefona çıkan memurlar her zaman çok yardımcı oldular.

Geçen sefer Ankara'dan Istanbul'a gelirken yolda beni sıkıştıran, hatta sonra da önüme geçip hızla akan otoyolun sol şeridinde fren yaparak hem beni, hem kendi aracındakileri, hem de başkalarını tehlikeye atan bir sürücüyü şikayet ettim. Telefonu açan memur son derece kibar bir şekilde benden tüm detayları aldı. Hatta bir 10 dk. sonra tekrar beni arayıp, hem tekrar geçmiş olsun dedi, hem de hatırladığım ilave bir şey olup olmadığını, beni sıkıştıran aracı tekrar görüp görmediğimi sordu. Gişelerden geçerken ekiplerin aracı durdurmuş olduklarını da gördüm. "Nasılsa düzelmez, nasılsa beni dinlemezler" demeyin.

Eğer bizler sonuç almak ve birşeyleri değiştirmek istersek, muhakkak başarabiliriz. Lütfen adam sendeci olmayalım, duyarlı vatandaşlar olarak gördüğümüz yanlışların düzeltilmesi için baskı kuralım, sesimizi yükseltelim.

Sonbahar

Benim açımdan sonbahar geldi çünkü artık gece pike yetmiyor, tarla domatesi bakkallarda bol bol bulunur oldu, karpuzun tadı kaçtı, sabah erken ve akşamüstü insanın sırtına ince bir kazak, şal ya da hırka alası geliyor.

Sonbahar en sevdiğim mevsimdir. Kendime göre kışa hazırlık yaparım. Domates sosları hazırlarım, barbunya ayıklarım ve bunları dondururum. Dolaplarımı gözden geçirip, verilecekleri veririm. Geçtiğimiz hafta sonu dolaplar temizlendi, verilecek giysiler yerlerini buldu. Önümüzdeki dönem neye ihtiyacım olup olmadığını tespit eme fırsatı buldum. Bu arada fark ettim ki, evimin biraz bakıma ihtiyacı var. Önümüzdeki altı ay evi iyileştirme fonu yaratmaya yani bu amaçla para biriktirmeye çaba göstereceğim.

TV koltuğum ve 3'lü kanepemin değişmesi gerekiyor. Bunları tamir ettirmek ve yüzlerini değiştirmek daha pahalıya mal olacak. Bir de evdeki kapıları yenilemek istiyorum. Baharda da badana yaptırmak gerekecek.

Şimdilik Ankara-İstanbul arasında dolanarak ve annem ile kızkardeşimde kalarak idare ediyorum. Ankara'da ev açmak ya da evi Ankara'ya taşımak niyetim yok. Bakalım ilerleyen günler neler gösterecek?

Bu arada Ekim ayında yurtdışında bir eğitime gideceğim. Döndükten sonra artık bu kendime yaptığım yatırımı çıkartmaya başlamayı umuyorum. Bu da bazı hafta sonları çalışmak demek. Zira hem tam zamanlı bir iş yapmak, hem de eğitimler vermek lazım. İki işi en azından 2012 ortasına kadar beraber götürmek niyetim var.

Bu sene çok büyük bir leylek sürüsünü havada gördüm. Pek çok seyahat demek değil mi bu? Şimdiden biri tamamlanmış, diğeri planlanmış iki yurtdışı seyahatim var. Ankara-İstanbul gidip gelmek de mini seyahatler zaten. Kurban Bayramı için henüz plan yapmadım ama annemle bir yerlere kaçalım istiyoruz. Sonbaharı gerçekten seviyorum...

Tatil Bitti...

Gectigimiz hafta yurt dışında kısa bir tatil yaptım. Uzun zamandır tam zamanlı çalışmadığım için hayat zaten biraz da tatil gibiydi. Önümüzdeki günlerde yeniden tam zamanlı çalışmaya başlayacağım.

Hafta sonum eşya toparlamak ve eşe dosta aldıklarımı organize etmekle geçiyor. Bütün gece pervanenin önünde uyuyabildim. Hava o kadar sıcak ki, dayanılır gibi değil. Üstelik benim evim normalde hiç sıcak olmaz bile...

Bugünkü programda ev toplama ve saç boyama var. Yarın işe başlamak için gerekli belgeleri toparlayacağım, akşam da arkadaşlarla yemeğe gideceğiz. Salı günü son rötuşlar, Çarşamba da ver elini Ankara...

İki haftada bir hafta sonları İstanbul'a gelirim diye düşünüyorum. Şeker bayramında da burada olacağım. Malum son gün referandum, zaten oy vermem lazım.

Hava erken kararmazken Cuma'dan iş çıkışı doğrudan İstanbul'a gelmek mesele değil. Hava erken kararmaya başladığında aile efradı biraz husursuzluk yaratıyor. Aşarım herhalde:)

Genelde başına buyruk bir kişilik olmam sayesinde fazla vıdı vıdı yapıldığında kuvvetlice homurdanarak ve başkaldırarak herşeyle başedebiliyorum. Ne kadar özgürlüğüne düşkün biri olduğumu fark ettiğimde zaman zaman ben bile şaşırıyorum. Tatilde de böyle birkaç an yaşadım. Uzun bir uçak yolculuğundan sonra otele varıp yerleştiğimde derin bir nefes aldım ve yüksek sesle kendi kendime "iyi ki gelmişim" dedim. Kendi kendimle başbaşa olmak benim için çok önemli. "E zaten tek başına yaşıyorsun" diyeceksiniz ama işte hissettiğimi ifade etmekte zorlanıyorum. Tek başına yaşamak her zaman insanın kendiyle başbaşa olması demek değil. Düşünmek gereken, endişelenmek gereken konuların olması bile iç huzurunu yakalayamamaya sebep oluyor.

Tatil çok iyi geldi. Yeni işime adapte olmakta zorlanacağımı da sanmıyorum. Saygısızlık ve haksızlık olmadığı müddetçe adaptasyon sürecim çok kısadır. Velhasıl kendimi iyi hissediyorum şu günlerde... Darısı herkesin başına!

Süper Haber!

Geçtiğimiz ay bir sertifika sınavına girmiştim. Çok zor bir sınavdı. Çıktığımda da kesin geçemeyeceğimi düşünüyordum. Okul yılları çok geride kaldığından yeteri kadar odaklanarak çalışamamıştım.

Materyal de çok uzundu. Sanırım 800 sayfa kadar falandı. Çok bunalmıştım ve de tekrar sınava girmek fikri bile fena geliyordu.

Bugün süper haberi aldım. Geçmişim! Üstelik de öyle sınırda falan değil, gayet iyi bir puanla:) Aferin bana diyor ve de omzuma vuruyorum.

Haa bu sertifika çok gerekli miydi? Yoo... 20 küsür senedir yaptığım işte uzman olduğumu gösteren, dünyada kabul görmüş bir sertifika sadece. Fakat bunu alarak bir yatırım yapmış oldum. Bunun eğitimini vermek, danışmanlık yaparken akreditasyonumu kanıtlamak açısından önemli olabilir.

En iyi yatırım kendinize yaptığınız yatırımdır!

Sıcaklarla başım dertte...

Kesinlikle yanlış memlekette doğmuşum ben. Şöyle kuzey ülkelerinden birinde filan doğsam ne güzel olurmuş. 21 derece santigradın üstü benim için dayanılmaz sıcaktır. Yazın Akdenizin ve Güney Ege'nin suyunu sevmem, çok sıcak bulurum. Mart ayında Bozcaada'da denize girmişliğim vardır.

Evimi seçerken çok dikkatli davranmış, yazın çok sıcak olmayacak bir daire olmasına özen göstermiştim. Genelde yazın evde bunalmam ama bu sene bir başka galiba. Oturduğum yerde ensemden ter aktığını hissediyorum.

Durmadan serin su, ev yapımı buzlu çay tüketiyorum, bana mısın demiyor. Günde üç serin duş alıyorum, yok yine serinleyemiyorum. Geçenlerde bir arkadaşım oturduğu sitenin havuzuna davet etti, havuz bile sıcak geldi...

Düşünün ki bu haldeki ben iki yıl İzmir'de yaşamıştım. Oturduğum eve klima taktırma imkanım yoktu. Uzaktan kumandalı ve saat ayarı yapılabilen bir fan almıştım. Gece serin duşa giriyor, havluyla kurulanmadan doğrudan bir çarşafa sarınıp, iki saate kurduğum fanın önünde uyuyordum. İki saatin sonunda uyuyamamışsam, ya da uyanırsam, kumanda ile fanı tekrar çalıştırıyordum. Bu taktiği henüz Istanbul'da uygulamadım. Zaten yaş da ilerledi belki dokunur ne bileyim ben...

Değişim Rüzgarları...

Başlık biraz romantik olsa da aslında ilgisi yok. Uzun zamandır yazmıyordum, aslında yazmak için her zamankinden fazla da vaktim vardı. Fakat yazmak içimden gelmiyordu, hala da gelmiyor esasında...

Önümüzdeki günlerde hayatımda bayağı bir değişiklik olacak. Bir ayağım başka bir şehirde yaşamaya başlayacağım. Aslında bir ayağımdan fazlası... Sanırım başım hariç her tarafım. Aklım İstanbul'da olacak ve evimi kapatmayacağım. Her hafta sonu olmasa da sık sık evime gelmek istiyorum. Tabii bu değişiklik daha uzun vadeye yayılma eğilimine girerse, belki taşınmayı düşünebilirim. Ama temelli değil... Lütfen temelli olmasın... Benim yuvam burası.

Bazen hayat insanın önüne hiç beklemediği fırsatları (umarım fırsattır) çıkartıveriyor. Uzanıp almazsak, daha sonra "acaba?, keşke..." deme ihtimalimiz olur diye düşünüyorum. Bir arkadaşım bunu şöyle yorumluyor: "Karşına çıkan kapı beklediğin, bulmayı umduğun kapı olmayabilir ama bu nedenle o kapıdan geçmezsen, belki de bulmayı umduğun kapıya hiç erişemezsin". Mantıklı geldi bana ama belki de mantıklı gelmesini istediğim içindir...

Aldığım karar tamamen rasyonel, işin içine duygularımı, İstanbul'a olan sevgimi, buradaki geniş arkadaş çevremi hiç katmadım. Katsaydım bu kararı alamazdım. Eh mahlası T'Pol olan birinin de mantıklı bir Vulcan'lı gibi karar vermesi beklenir zaten:)

Amerikalıların bir deyimi var: "Hayat sana bir limon verirse, limonata yap!". Ben de öyle yaptım. Bakalım limonatanın içilir hali var mı?

Böyle Babalar da var! Erken Babalar günü yazısı

Babamı yitireli 16 yılı geçti, ama acısı hiç azalmadı.

Babalar Günü'nü sevmediğimi de daha evvel belirtmiştim ama bugün Habertürk'te "Görme engelli kızı ile 5 yıl ders dinledi" haberini okuyunca "Helal olsun!, demek ki kız kısmı okumasa da olur demeyen, 15'inde kızını inek, manda karşılığı satmayan, çocuk sayısı sorulduğunda sadece erkeklerin sayısını söylemeyen böyle babalar da varmış" dedim. Gazetelerde böyle haberlere hasretiz. Toplum tamamen çıldırdı diye düşünürken bu haber ilaç gibi geldi.

Helal olsun!


.

Geri sayım!

Genellikle geri sayımını en çok sevdiğim şey seyahat tarihlerimdir (bir Amerika tatili için 287 gün evvelden geri sayıma başlamıştım... evet bazı seyahatleri o kadar önceden planlayabiliyorum) fakat bu sefer durum başka: 19 Haziran'a doğru geri sayıyorum.

Elimde bitmesi gereken bir projem var ve tarih hızla yaklaşırken ben de toparlama ve sonlandırma faaliyetlerime hız verdim.

Stresli olduğumu itiraf etmeliyim ama kötü stres değil. Dolayısıyle de motive edici bir yanı var. Bakalım yüzümüzün akıyla çıkabilecek miyiz şu işten?

4,3,2,1,....!

.

Televizyonsuz 4. Gün

Televizyon izlemeyi hiç aramıyorum desem? Üstelik de Internette gezme zamanım artabilir diye korkuyordum, hiç de öyle olmadı. Tabii hafta sonunu yarı baygın geçirmek de TV isteğini köreltmiş olabilir. Bakalım bundan sonraki günler nasıl olacak?

İzlemeyi sevdiği programlar Internetten izlenebiliyor:

Fringe
Flashforward
Canım Ailem
Gönülçelen

Haberleri Internet'ten okuyorum. Düzenli takip ettiğim bloglar var. Bazen sırf izlenebilir birşey bulma umuduyla bir saat zap yaptığımı düşündükçe üzülüyorum. Belgesel kanalları da sürekli aynı programları tekrar eder hale gelmişti. Uçak Kazası Rapor'unu bile paketleyip yeni gibi tekrar sunuyorlardı.

Bu ara bana iyi geliyor gibi. Ayın 19'una kadar yetiştirmem gereken bir projem var. Bakalım ondan sonra planladıklarımı yapıp, daha çok okumaya vakit ayırabilecek miyim, yoksa Aptal Kutusu'nu özlemeye başlayacak mıyım?

43'ten 44'e

Cuma: Yakın Dostlarla erken doğumgünü kutlaması!
Nevizade, sonra açık bir mekanda müzik, Bol kahkaha ve keyif

Cumartesi: Tansiyon: 150/111, Başağrısı: Korkunç

Pazar(Doğumgünü): Tansiyon: 140/100, Başağrısı: Berbat ama geceye doğru biraz daha iyileşme, Tansiyon:130/94 Başağrısı: Çekilir

Tamam 43'ü bitirip, 44'e girerken 23'ü bitirip, 24'e girer gibi kutlama yapılmayacak. Anladım ben onu... (Derin iç çekme)

.

Evlenmem Lazımmış!?

Masraflar tek tek gelmez. Bilgisayardan sonra kullandığım arabaya da 300 TL kaçmış, yarın verip rahatlayacağım. Neyse sağlık olsun. Uzun yola tek başına çıkma huyum olduğundan, arabanın güvenli olması daha mühim.

Oto Sanayii'ne (garantisi bitmiş otomobili servise götürmem, işinin ehli ustalara tamir ettiririm) arabayı bırakınca, eve dönmek için taksiye binmek gerekti. (Tutumlu biriyim ama bulunduğum noktadan toplu taşım yoluyla eve dönmek hemen hemen aynı paraya gelecekti).

Taksi şoförlerine çok saygı duyarım. Eziyetli bir iş yapıyorlar. Hele Istanbul trafiğinde her gün onlarca saat direksiyon sallamak zor zanaat.

Bugünkü şoför bey de sevimli biriydi. Trafikte aptal aptal araba kullanlara tatlı tatlı giydirirken, söz dönüp dolaşıp ehliyet alma konusuna gelince ben "bizim zamanımızda ehliyet sınavı ciddiydi, bayağı yazılı sınava sokarlardı, öyle hemen de vermezlerdi" gibilerinden birşey söyleyince adamcağız dikiz aynasından şöyle bir baktı ve "yaş kaç?" dedi. 43 olduğunu söyleyince o da 46 yaşında olduğunu söyledi. Öyleydi böyleydi derken çocuklarımın sayısını sordu, ben de bekar olduğumu hiç evlenmediğimi söyledim. Pek üzüldü! "Hayat yalnız geçer mi? Çocuklar ileride sana bakardı. Ama hala geç değil evlen mutlaka..." falan gibilerinden nasihat etti. Ben de güldüm, "artık bizden geçti" dedim. O esnada eve varmıştık. Tam inerken "İnşallah karşına uygun biri çıkar evlenirsin, bak beni dinle" dedi ve gitti.

Emeklilikte nasıl geçineceğiz diye kara kara düşüneceğime evlenip 2 hatta RTE'nin dediği gibi 3 çocuk yapmayı niye düşünememişim ki? Hah ha!

Bütçeyi Delmeyen Bahar Neşesi

Kışın suratsız, güneşsiz günlerinden, koyu renkli kıyafetlerden bıkıp usandıysanız ve yaklaşan baharı karşılamak, bir nebze neşelenmek istiyorsanız gidip kendinize çuha çiçekleri alın. Bauhaus'ta üstü tomurcuk ve çiçek dolu her bir minik saksı 75 Kuruşa satılıyor. Eminim her yerde benzer fiyata hatta belki daha ucuza bunları bulmak mümkündür.

Rengarenk, neşeli çuha çiçekleri sizin de modunuzu değiştirmeye yarayabilir. Üstelik de bir sürü para saçmadan gayet tutumlu bir şekilde...