Paha Biçilemez

Bugün çok eski bir arkadaşımı evinde ziyarete gittim. Arkadaşım da eşi de çok eskiden çalıştığım bir firmadan eski dostlarım. Uzun süre New York'ta birlikteydik. Türkiye'ye döndükten sonra onlar evlendi, iki de kızları oldu.

Geçen sene şehrin dışında bir sitede müstakil bir eve taşınmışlardı. İkisi de bahçeye meraklılar. Hem evleri hem de bahçeleri pek güzel olmuş, güle güle otursunlar. Oturdukları sitede pek çok ev hala boş. Yaklaşık %25 oranında orada yaşayan varmış. Etrafın bu kadar tenha olması inanılmaz bir huzur veriyor insana. Bence sırf bu huzur için şehir dışında yaşamaya değer.

Birkaç saat oturup, sohbet ettik, keyif yaptık. Çok iyi geldi doğrusu. Dostlarla geçirilen zamana paha biçilemez.

Önceki yazımda beni bunaltan konular gerçekten önemli. Ben çocukken sanki insanlar daha başka türlüydü. Şimdi insanların öncelikleri çok farklı. Bitip tükenmez maddi istekler için çok çalışıyorlar, belki sevmedikleri işleri yapıyorlar ve ailelerine vakit ayıramıyorlar. Zaten çocuklar için de durum bir at yarışı şeklinde. Aileler zaman ayıramadıkları çocuklarını o dersten bu kursa götürüyorlar, dersler ve sınavlar ortak stres konusu haline geliyor. Sevgi ve ilgi eksikliği maddi şeylerle tamamlanmaya çalışılıyor. Çocuklar zıvanadan çıkıp, ufak şeylerden zevk almaz hale geliyorlar.

Her evde birden fazla televizyon var herkes kendi odasına çekiliyor, iletişim sıfırlanıyor. Aile büyüklerine ayrılan vakit azalıyor, çocuklar büyükanne ve büyükbaba sevgisinden yoksun kalıyorlar. Büyükanne ve büyükbabalarla biraraya gelindiğinde bu sefer de çocukların şımarıklığı ve tarzları onların hoşuna gitmiyor, haklı olarak eleştiriye başlıyorlar. Ebeveynler, çocuklar ve büyük ebeveynler arasındaki ilişkiler daha da geriliyor ve bir kısır döngü başlıyor.

Küçük yerlerden şehre göç edenler bir çeşit şok yaşıyorlar ve kendi değerlerini muhafaza edebilmek için şehir yaşamına aykırı davranmayı sürdürüyorlar. Bu sefer komşuluk ilişkileri kurulamıyor, hatta gerilime dönüşüyor. Çoğumuz kendimize benzeyenlerle dostluk edip, öteki olduğunu düşündüğümüz kişilere yakın davranmayı hayal bile etmiyoruz. Birçok insana kendilerini bize tanıtma fırsatı tanımıyoruz.

Sabırsız, rekabetçi, gergin, kızgın insanlarız artık.

İnzivaya çekilmeli, yalnız yaşamalı, çekip gitmeli!

Bugün annemle bazı işlerimizi halledip, Boğaz'da keyif yapmak istedik. Çubuklu'da belediyenin işlettiği bir mekana gidene kadar en az 10 kez trafikte tehlikeli ve dikkatsiz araç kullanan insanlarla karşılaşıp, sinir harbi yaşadık.

Self Servis olan mekanda çay alırken, orta yaş üstü bir hanıma gayet kibarca yardımcı oldum, bana bir teşekkür etmeyi akletmedi. Annem sıradaydı, ben de fiş almaya gitmiştim. Sıraya geldiğim vakit, annem yorulmasın diye onu oturmaya gönderdim. Arkamızdaki "hanım" hemen benim önüme geçmeye kalkıştı. Benim boyum 1.75, kilom da 3 basamaklı sayılardan oluşuyor. İnsan benim cüssemde birini itip kakmaya kalkışmak için ya büsbütün budala, ya da kör olmalı. Hayret birşey...

Eve geldiğimde mutlu oluyorum. Nihayet huzura erdim diye düşünüyorum, bu sefer de yukarıdaki "komşular" gürültüye başlıyor. Bir gün kafayı kırıp, bir dağ köyüne yerleşeceğim. Telefon, Televizyon, Internet, kısacası beni dünyaya bağlayan hiçbirşey istemiyorum. Güneş batınca yatıp, doğunca kalkacağım, kendi yiyeceğimi kendim yetiştireceğim. Mümkün mertebe toplumla ilişkimi minimuma indireceğim. Nedir bu Allahaşkına? Kimse gülümsemiyor, kimse teşekkür etmiyor, kimse kurallara, sıralara riayet etmek istemiyor. Bencillik aldı yürüdü. Berbat bir toplum olduk ve daha da berbat bir toplum olma yolundayız. KAÇMAK İSTİYORUM BURALARDAN!!!

4. Aşama Başarıyla tamamlandı!

Geçenlerde bahar temizliğinden evde artan ıvır zıvırla başemediğimden bahsetmiştim ve bu işi yapabilmem için de 4 aşamadan geçmem gerektiğinden... 4. Aşama dün tamamlandı. Araba tıkabasa eşya ile dolu. Kısmetse bugun onları bağış yaptığım yere götürüp bırakacağım...

Tüy gibi hafifledim. Dolaplar temizlendi. Kışlıklar ile yazlıklar yer değiştirdi. Evde yeteri kadar dolap olduğundan sadece dolapların içlerini değiştokuş ediyorum. Hiçbirşeyi bohçalara ve hurçlara kaldırmıyorum. Bu da işi bir nebze olsun kolaylaştırıyor. Süper! Süper!

Haydi siz de bu hafta sonu hafifleyin. Bu yıl giymediğiniz, kullanmadığınız eşyanızı toparlayıp, ihtiyaç sahiplerine ulaştırın... Düzenleme işi bittikten sonra kendinizi çok iyi hissedeceksiniz, tıpkı egzersiz yaptıktan sonraki gibi!

Nereye gidiyoruz?

Geçen akşam oturduğumuz cafede yan masadaki dört kişi çok ilgimi çekti. Genellikle etrafımdaki insanlara dikkat etmem ama bu dörtlü dikkat çekmeyecek gibi değildi. Yanyana oturan iki hanım cep telefonlarıyla konuşuyorlardı. Birinin karşısında oturan adam kitap okuyor, diğeri de bilgisayarını açmış birşeyler yapıyordu. Biz orada oturduğumuz müddetçe bu böyle sürüp gitti. Eğer cafe tıkabasa dolu olsaydı, bu dört kişinin birbirini hiç tanımayan ama yemek için beraber oturmak zorunda kalmış kişiler olduğunu düşünebilirdim.

TV, cep telefonu, PDA, notebook PC, MP3 çalar... Bunlar insanlık için gerçekten önemi olan aletler, iyi icatlar. Buna mukabil insanlığımızdan da birşeyler götürüyorlar galiba. Karşılıklı oturup muhabbet etmenin, gülüp eğlenmenin ya da birşeyler paylşmanın kıymetini yavaş yavaş unutuyoruz.

Bir grup eski iş arkadaşımla arasıra buluşuruz. Hemen herkes masaya oturur oturmaz cep telefonu ve PDA'ini çıkartıp masaya koyuyor. Yahu zaten kırk yılda bir buluşuyoruz ve üstelik her seferinde de süper vakit geçiriyoruz. Haydi cep telefonu neyse, evde acil bir durum olsa arayan olur, masanın üstünde dursun bakalım ama PDA'ye ne gerek var. Akşamın dokuzunda mail atan kişinin hemen bir yanıt beklemeye hakkı var mı? O kadar acil birşeyse zaten telefon açması daha anlamlı değil mi?

İletişim araç gereçleri geliştikçe, iletişimin anlamı da farklı hale geliyor. İnsanlar yavaş yavaş birbirlerinden kopuyorlar.

Benim ailemde akşam yemeğinin önemi büyüktür. Tüm aile biraraya gelir, hem yemek yer hem de beraberken konuşulması gerekenleri konuşur. Oysa etrafımdaki bazı ailelere bakıyorum da herkesin birlikte sofraya oturduğu akşam sayısı yok denecek kadar az. Çocuk okul ya da kurstan aç geliyor, yemek yiyip, dersinin başına oturuyor. Anne ve baba işlerinin durumuna göre her akşam başka saatte eve varabiliyor ve birbirlerini beklemeden yemek yiyebiliyorlar.

Yoğun iş ve okul hayatı ailelerin ellerinden en basit rutinlerini bile alıyor. İnsanlar hayatlarını harcayıp gidiyorlar ve farkına vardıkları zaman da genellikle çok geç oluyor. Bu aralar Your Money or Your Life kitabını okuyorum. Bu kitap uzun zamandır içimde biriken hisleri iyice su yüzüne çıkartmaya başladı. Hararetle tavsiye ederim.

Memlekette Servis Sektörü İĞRENÇ!!!!!!!!!!!

Bugün annemle Fenerbahçe-İstanbul Büyükşehir Belediyesi Playoff maçına gittik. Fenerbahçe maalesef büyük hayal kırıklığı yaşattı ve de 3-0 yenildi. Neyse, 5 maç üstünden olduğu için hala ümit var. (Bu arada voleybol meraklısı annemdir, ben hiç anlamam, sadece sonuca bakarım. Annem tüm takımların oyuncularını ezbere bilir, hatta İBB'li Ulaş'ın Ziraat Bankası'nda çok başarılı olacağını düşünüyor, Ziraat yöneticilerine duyurulur).

Neyse, konu başka... Maçtan sonra ufak birşeyler atıştıralım diye Bağdat Caddesinde bir büfeye oturduk, birer çorba ve sandviç söyledik. Çorbaları bitirdik, sandviçleri bekledik, bekledik, bekledik ve nihayetinde ben öfkelenip, çorbaların parasını verdim, oradan çıktık. Hala aç olduğumuz için bu sefer başka bir cafe tarzı yere girdik, sandviç ve ayran söyledik, bir de ortaya salata. Ayranlar gelmedi ama hesabı isteyince 2 ayranın yazılmış olduğunu gördüm. Garsonu uyarınca "bugün çok hata yaptık zaten" demez mi? İnanılmaz birşey...

Bu kadar mı zor basit bir sipariş almak? Ben eğer bir gün bir yer açmaya kalkarsam, garsonları kendim eğiteceğim ve mutlaka siparişleri yazılı almalarını, aldıktan sonra asker usulu tekrar edip, teyid etirmelerini sağlayacağım. Üstelik de gittiğimiz her iki yer de neredeyse boştu. Belki 2 ya da 3 masa doluydu. Eskaza kalabalık bir gün olsa, ne olurdu kimbilir?

Krizin göbeğinde işyerlerinin peşpeşe kapandığı, insanların işlerini kaybettiği şu dönemde bu nasıl bir lakayıtlık anlayamıyorum. Her iki cafeye de bir daha adımımı bile atmam.

Okur Sorusu: Yatırım Stratejisi

Bir okuyucum şöyle yazmış: "...........İstanbulda ailemle yaşayan bir öğrenciyim. Çeviri yaparak çok ufak da olsa bir gelir elde ediyorum. Minik minik gelen bu parayla düzenli olarak internet bankacılığından likit fon alıyorum. 500 lirası gram altın, kalanı da fonda olmak üzere 6000 civarında bir tasarrufta bulundum. Çok iyi bildiğiniz gibi faizler aşırı düştü, hazine bonosu da ne yazık ki yerlerde. Nasıl bir yatırım stratejisi önerirsiniz?"

Ben uzman bir finansçı değilim. Bu soruyu EkonomiTurk'te yazıp, sevgili Ekonomix'in ve diğer uzmanların görüşlerine başvuracağım. Oradan okuyup, yorumları takip edebilirsiniz.

Yönetici ya da patron...

Son günlerde iş yaşamı diye tutturduk gidiyoruz, yöneticiden ya da patrondan bahsetmezsek olmayacak.

Bulunduğu mevkiyi hazmetmiş, geçmişiyle ve ailesiyle barışık, komplekslerinden arınmış yönetici sayısı çok azdır. Bunlar karşınıza çıktığı zaman her akşam yatmadan evvel o kişilerle uzunca bir süre çalışabilmek için dua etmenizi öneririm.

Ben yöneticilik de yaptığım için bu konuda söz söyleme hakkım olduğunu düşünüyorum. Sevmediğim yönetici şöyle biridir:

1. "Biz sizin yaşınızdayken sürüm sürüm süründük buralara gelmek için. Şimdi siz de eşşek gibi çalışacaksınız" diye düşünen ya da açık açık bunu söyleyen, (be adam senin işin ne? Sen yeni yöntemler bulmalı ve sistemler kurmalısın ki, hem şirket hem çalışanlar faydalansın)
2. Yaptığınız işi doğrudan kendine mal eden ve sizi onore etmeyen, (bu doğrudan öküz kategorisine girer)
3. İzin istediğinizde "ne işin var? nereye gideceksin" diye soran, (Hanımlara tavsiyem doğrudan gözünün içine bakıp, "jinekoloğa gitmem gerekiyor" demeleri. Bunu duyan bir daha asla sebep sormuyor, bilginiz olsun)
4. "Kardeşim beğenmeyen çeker gider" diyen (ilk fırsatta adam gibi bir iş bulun ve bu insan müsveddesi ile asla çalışmayın)
5. İş bağırıp çağırmaya gelince mangalda kül bırakmayan ama kendi üstünün önünde boynu bükük, ezik büzük olan,
6. Kendi tembelliğini görmezden gelip, huysuzluğu ile bunu örtmeye çalışan, (Uğur Hoca'nın bu konuda süper bir yazısı var, hem o yazıyı hem de blogunu hararetle tavsiye ediyorum),
7. Bölümü içinde insanları birbirine düşürüp, takım olmalarını engelleyen sonra da "kaos yönetiminde" başarılı olduğunu zanneden (buna kısaca salak diyoruz)
8. Bulunduğu yere zorluklarla gelmiş ama bunu asla hazmedememiş ve daha iyi olanakları olan çalışanlarını ölesiye kıskanan, (bu tipler hiçbir zaman olgunlaşmaz ve iflah olmaz haberiniz olsun)

İyi bir yönetici bence:

1. Sıkı, çalışkan ve iyi bir ekiple kendi başarısını garantileyebileceğini bilen,
2. Bölümünde çatışmaları önleyen, çalışanlarını bir takım olmaya motive eden,
3. Çalışanlarının kariyerleri ile içtenlikle ilgilenen, yeri ve zamanı geldiğinde çalışanlarını başka bir şirkete ya da bölüme göndermekten çekinmeyen (bir yönetici olarak bazen gerçekten değerli bir çalışanınıza bölümünüzün dar geldiğini fark edersiniz. Yapacağınız en iyi şey ona referans olmak ve gelişebileceği bir yere yönelmesini desteklemektir),
4. Şirkete değer katması gerektiğini asla unutmayan,
5. Düzgün, dobra ve çalışkan,
6. Çalışanlarının başarısından korkmayan, her ortamda başarılı çalışanlarını ön plana çıkartmaktan çekinmeyen,
7. Çalışanlarına hem olumlu hem olumsuz geri bildirimi ustaca verebilen onların kişiliklerine ve yetkinliklerine göre davranan,
8. Emir vermek ve kendi fikrini dayatmak yerine sağlıklı bir tartışma ortamı yaratıp, ortak akıl üretilmesini teşvik eden biridir.

Bir insanın iyi bir yönetici olması için; iyi ve kötü birkaç yönetici ile çalışmayı deneyimlemesi, kendisine yapılmasından hoşlanmadığı şeyleri başkalarına yapmayacak kadar olgun olması, ailesinden iyi bir terbiye almış olması gerekir. Maalesef özellikle aile terbiyesi konusunda gün gün geri gidiyoruz. Bazen bir cafede otururken ya da durakta beklerken, ortaokul-lise çağındaki gençlerin birbiriyle konuşmasına şahit oluyorum ve evlenip, çocuk yapmayarak çok doğru bir seçim yaptığımı düşünüyorum...