Eskilerden seçme yazılar...

41 Tutumluluk İpucu

Krizde Ne Yapıyorsunuz?

Kış Yaklaşırken Tasarruf Önerileri

Para Biriktirmekte Zorlananlara

Konu Tutumluluk Olunca Bazen İnsanları Kızdırıyorum

351. Yazı: Bir antika ve 3 jenerasyon

Kendi evime ilk taşındığım zaman mutfak perdesi sorun olmuştu. Pencerenin ve kapının genişliği birbiriyle uyumlu değildi ve de gönlüme göre hazır perde bulamamıştım. Ani bir kararla gidip önce perdelik kumaş sonra da bir dikiş makinesi aldım (evet hiç akıllıca ve tutumlu değil) ve tüm bilgisizliğime rağmen mutfak perdelerimi diktim. Bu yıla kadar da onları kullandım ama bu yıl çıkartamadığım bir leke nedeniyle yeni mutfak perdesi derdine düştüm.

İki yıl kadar evvel mutfak perdesini dikmek için satın aldığım dikiş makinesini anneme vermiştim, o da bana anneannemin vafatından beri kendisinin kullandığı ve anneanneme ait olan en az 70 yıllık makinesini verdi. Rahmetli anneannemin elle çevrilen eski Singer makinesinin bende pek çok hatırası var. Ben küçükken bana ve oyuncak bebeklerime pek çok güzel elbise, pijama vs. dikmişliği vardır. Anneannem ufak kumaş parçalarını bana verip, basit dikiş usullerini gösterir, bazen de bunları makinede dikmeme izin verirdi.

Makinenin hala işe yaradığını biliyordum ve tekrar gözümü kararttım. Bu sefer IKEA'dan bir hazır perde aldım, onu gerekli ölçülere göre modifiye ediyorum. (Bu tutumlu bir çözüm, kumaş almaktan daha ucuza geldi:) Makineyi çıkartıp kullanmak beni bir anda küçüklüğüme ve anneannemin kocaman mutfağına götürdü. O mutfakta geçen keyifli zamanları, birlikte yaptığımız yemekleri hatırladım. Pilav, patlıcan ve patates oturtma pişirmeyi, poğaça ve kek yapmayı o mutfakta öğrenmiştim.

Şu sıra hazır boşken dikiş becerimi biraz geliştirsem diye düşünmeye başladım. Böylece hem makine 3 jenerasyona birden hizmet etmiş olur, hem de ben yeni bir beceri kazanmış olurum. Belki yeni bir hobi olur, belki olmaz, bakacağız artık...

Eski bir dostun vefatı

Yıllar evvel işe girdiğim bir şirket eğitim almam ve bir süre çalışmam için beni ABD’ye yollamıştı. Yeni kurulan şirkette yurtdışına gönderilen dört kişiden biriydim. Diğer üç arkadaşın ikisi okuldan eski dosttu, diğeri de onları bir nebze tanıyordu. Ben hiçbirini tanımıyordum ama kısa sürede sıkı arkadaş olduk. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu. Zamanla ekibe başka arkadaşlar da katılıyordu ama biz ilk dört kişi birbirimize ayrı bir şekilde bağlıydık. Hatta Manhattan’da yaşamanın cazibesine kapılıp, dördümüz Battery Park City’de ev tutmayı hayal etmiştik de, güvenlik nedeniyle şirket bize izin vermemişti.

Hayatın akışı ve yıllar bizleri birbirimizden ayırdı ama ben o günlerin tadını hiç unutmadım. Bugün o dört kişilik ekipten birini kaybettiğimizin haberini aldım. En son geçen yıl doğum gününde konuşmuştuk. Rahmetlinin arama adeti yoktu ama ben onu doğum günlerinde arardım. Bu yıl da 45. yaşını kutlamak için Şubat’ta aramış ama erişememiştim.

New York sokaklarında serseri mayın gibi sabaha kadar dolaşmalarımızı, balina göreceğiz diye sabahın köründe Boston’dan okyanusa açılışımızı, dönüşte benim sürat yapmadığımı iddia etmem üzerine “T’pol hızlı gitmiyorsan nasıl oluyor da biz bütün diğer arabaları geçiyoruz?” diye benimle dalga geçişini hiç unutmuyorum. Onu her zaman yarı alaycı gülümsemesi, esprili halleri, zekası ve burada asla paylaşamayacağım bir ameliyat ve pansuman hikayesiyle hatırlayacağım. Nur içinde yatsın, mekanı cennet olsun.

Bu ölüm bana çok dokundu. Belki onunla birlikte bende çok değerli anısı olan bazı gençlik yıllarının da bir parçası öldü, belki ölümü çok yakında hissettim, bilemiyorum.

Bugünkü Yazılarım

Bugünkü yazılarımı EkonomiTürk ve Frugal@Istanbul'da okuyabilirsiniz.

Bir Küreselleşme Masalı

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir anne-kız varmış. Anne bir gün İstanbul’da yaşayan kızını ziyarete gitmiş ve birkaç hafta onda kalmış. Bu esnada o sıralar bir TV kanalında yayınlanmakta olan Rachael Ray isimli İtalyan asıllı Amerikalı bir aşçı tarafından sunulmakta olan 30 Dakikada Hazır programına sardırmışlar. RR’nin, sebze doğramak için kullandığı bıçak anne kızın ilgisini çok çekmiş. Zaten Rachael de sık sık “En sevdiğim bıçağımı alayım…” filan gibi şeyler söyleyip, merakı körüklüyormuş.

Annenin meraklı kızı bu bıçağı bulmaya karar vermiş ve “Rachael Ray’s Favorite Knife” diye Google’da arama yapınca karşısına bir Alman Markasının ürettiği Japon Santoku Sebze bıçağı çıkmış. (Şimdilerde Rachael başka bir marka ile iş ilişkisi geliştirmiş artık aynı arama başka sonuçlar veriyormuş).

Meraklı evlat hemen Çin’de üretilmiş Japon malı dizüstü bilgisayarını açıp, Amerikan menşeili bir yazılım kullanarak, Almanya’da bir Amerikan şirketinde çalışmakta olan bir Türk arkadaşına e- posta göndermiş. Bu arkadaş da bir Amerikan e-ticaret sitesini kullanarak sözkonusu bıçaktan iki adet satın almış ve Alman Hava Yollarının Amerikan yapımı bir uçağıyla Türkiye’ye getirmiş.

Annenin meraklı kızı arkadaşı ile bir İtalyan lokantasına buluşmaya ve emanetlerini almaya giderken kullandığı Alman otomobiline bir Türk benzin istasyonundan benzin almış.

Anne-kız yeni sebze bıçaklarına kavuşmaktan çok memnun olmuşlar ve bu bıçağı kullanarak nice Türk, İtalyan, Çin yemekleri yapmışlar, mutlu mutlu yaşayıp gitmişler.

Televizyonsuz Hafta Sonu

Bu hafta sonu TV'yi açmamaya kendi kendime söz verdim.

Cumartesi günü için çamaşır yıkama, buzdolabındaki yiyecekleri kontrol edip, çürümeden tüketilmesi gerekenleri değerlendirme, yeni girişim için gereken çalışmayı yapma, takip etmediğim PF bloglara bakma gibi işleri planladım.

Pazar günü de yürüyüşe gitmeyi, biraz çalışmayı ve dizüstü bilgisayarımı temizleyip yedeklemeyi düşünüyorum. Bir de tekrardan Skype kuracağım. Danışmanlık işinde birlikte hareket ettiğim kişilerin tercih ettiği haberleşme metodu bu, her ne kadar IM'den hoşlanmasam da iş için kullanacağım artık.

Başucumda da dün okumaya başladığım bir kitap var. Eh bu kadarı beni oyalamaya yetmeli.

Bugünkü Yazılarım

Bugünkü bir yazımı EkonomiTürk'te diğerini de Frugal@Istanbul'da okuyabilirsiniz.