CİMRİ Mİ? BEN Mİ?

Geçenlerde kardeşim yeni evin çok boş kaldığını böyle de iyi olmadığını söyledi. Ben de ona daha sonra iki evin eşyasını birleştirmenin zor olacağını, gereksiz ıvır zıvırla evi doldurmak istemediğimi ama bir iki parça lüzumlu şeye daha ihtiyacım olduğunu bildiğimi, taksit yüküm Ekim ayında biraz azalacağından Ekim’i bekleyeceğimi söylediğimde bana “Cimriliğin tutmuş yine!” dedi. Önce aldırmadım ama sonra aklıma geldikçe içerledim. Daha ona bunu söylemedim ama söyleyeceğim. Kötü niyetli olmadığını bilirim. Kardeşimle ilişkim son derece sıcaktır ve benim için hayatımdaki en önemli kişi kardeşimdir.

İki defa kullandığı otomobilleri daha yenileriyle değiştirmişliğim var. Üstelik onun benden böyle bir talebi yoktu ama ben güvenliği açısından daha iyi bir otomobile binsin istedim. Yurt dışına her çıktığımda elim kolum dolu gelirim, çoklukla da ona hediye alırım. Kısmetlidir. Karşıma hep ona uygun şeyler çıkar. Akşam yemeğe gidersek, genelde hesabı ben öderim. Bunları da zevkle ve isteyerek yaparım. Tüm bunları bir kenara bırakalım. Ben cimri olsam yurt dışında tatil yapar mıyım? İşe arabamla gidip gelir miyim? Zırt pırt dışarıda yemek yer miyim? Ayakkabı dolabımda 30 çift (indirimden de alınmış olsa) ayakkabı olur mu? (Gerçi bunu hayli abarttığım için tam bir yıldır ayakkabı almadım. Daha en az bir yıl ve hatta daha uzun süre de idare edebilirim. Ne yapalım yani? Hepimizin zayıf yönleri vardır. Benim ki de ayakkabı işte…)

Ben tutumlu biriyim ama kara kuşak tutumlu birisi değilim. Önceliklerim farklı ve gelirimi giderimi kendi önceliklerime göre belirlerim. Evimde televizyon olmaması umurumda olmaz ama bir sene tatil yapamazsam bu hiç de hoşuma gitmez. Televizyona vereceğim parayı tatilde harcamayı tercih ederim. Eğer cimri birisi olsaydım, bu zamana kadar en az dört evim ve cebimde de bir ev alacak kadar daha para olurdu. Ama hayatı yaşamayı da seviyorum. Gelirimden belli bir oranda tasarruf edebiliyorum ve bunu da yeterli buluyorum. Fazlası da beni rahatsız eden bir yaşam biçimine dönüşürdü. Bu evi alıp, kiraya versem ve annemle yaşamaya devam etseydim de olurdu ama bunu tercih etmedim. Tek başıma yaşamak uzun zamandır alışık olduğum ve sevdiğim bir durum. Annem hastayken ve desteğe ihtiyacı varken tamam yanında oldum ama bunu yaşam biçimi haline getirmeyi de asla istemem.

Velhasıl sevgili kardeşim ablan bence hiç de cimri değil. Sadece parasını yönetmekten, önceliklerine göre hareket etmekten hoşlanan nispeten tutumlu biri, o kadar…

Sisifos'un Kaderine Mahkum Olmayın

Yunan mitolojisine özel bir merakınız yoksa Sisifos’un kim olduğunu bilemeyebilirsiniz. Sisifos açgözlü, hilekar bir kraldır. Yaptığı türlü madrabazlıkla Tanrıları öfkelendirdiği için sonsuza kadar bir kayayı bir tepenin üstüne çıkartmaya mahkum edilir. Tam tepeye çıktığı vakit, kaya tekrar aşağı yuvarlanmakta ve Sisifos da tekrar kayayı yukarı taşımaya başlamak zorunda kalmaktadır.
Bütçesine, nakit akışına ve alışveriş hastalığına hakim olamayıp da borç içinde yüzen insanları ben Sisifos’a benzetirim. Sonu olmayan beyhude bir çaba! Sürekli bir kölelik! Borcu olan bir insan asla özgür biri değildir. Hayatı keyif alarak yaşamasına imkan yoktur.
Jeff Yaeger Ultimate Road to True Riches kitabında şunu öğütler: 30 yaşındaki gelirinize ayak uydurun ve orada kalın! Yani daha sonraları daha iyi kazansanız dahi bunu sürekli yaşam tarzınıza yansıtmayın. Fazla paranızı biriktirin ve kenara koyun. Bu sayede istediğinizden daha kısa sürede emekli olabilir, yapmayı istediğiniz şeylere daha çabuk kavuşabilirsiniz. Ne kadar az para ile yaşamaya alışırsanız o ölçüde özgürleşirsiniz. Bu söylediklerim anlamsız geliyor olmalı zira ticari kuruluşlar bizleri tüketim psikolojisine alıştırmak için yıllardır sistematik bir şekilde beyin yıkama (reklam) faaliyetlerini sürdürüyorlar. Müslüm Baba’nın sesinden “İhtiyacım Var” şarkılı reklamı ben hala hatırlıyorum. Nasıl bir gaza getirme anlatamam! Herkes güzel bir eve, şık bir arabaya, tatile, yeni elbiseye, yeni ev eşyalarına ihtiyaç duyar temalı bu reklam aslında anlatmak istediğim her şeyi çok da güzel özetliyor. Başkalarına bakıp, onlarda olanı arzulamanın sonu yok ki! Benim evim var, arabam da var. Eh çok şükür her sene tatil de yapabiliyorum. Ama, teknem yok, evim bahçeli değil, arabam Mercedes değil, marka ayakkabı ve çanta alamam, özel jetim de yok, dünyayı dolaşacak kadar param da… Pekiyi bunlara ihtiyacım var mı? Tabii ki yok. Bunlara sahip olmak ister miydim? Tabii ki isterdim ama imkan yok. Eeee ne olacak o zaman? Depresyona mı girmeliyim? Hayat çok kısa. Her anını tadını çıkartarak yaşamak lazım. Bunu borç içinde yüzerken yapamazsınız. Ben imkanlarım ölçüsünde para biriktirip, yatırım yapıyorum. Yaşım 45. Bundan sonra çok iyi gelir elde edebileceğim işler bulmama imkan olmadığı gibi artık sabah dokuz akşam altı çalışmak da istemiyorum.
Yapmam gereken çok basit: Mütevazı bir hayatı tercih edeceğim, ayağımı yorganıma göre uzatacağım. Gelirimi destekleyebilecek beceriler kazanacağım ve bu şekilde yaşamaktan keyif almaya bakacağım. Sizin planlarınız nedir?

Vergisiz Hayat Oh Ne Rahat!

Bugün sabah Internet'ten gazetelere göz gezdirirken HaberTürk'te Gereksiz İlk 10 Vergi haberine rastladım. İTO'nun yaptırdığı araştırmaya göre gereksiz ilk 10 vergi şöyleymiş:

1. Özel tüketim vergisi
2. Katma değer vergisi
3. Damga vergisi
4. Çevre ve temizlik vergisi
5. Gelir vergisi
6. Motorlu taşıtlar vergisi
7. Kurumlar vergisi
8. Emlak vergisi
9. Harçlar
10. Veraset ve intikal vergisi

Gelir Vergisi ve Kurumlar Vergisi'nin gereksiz olduğunu düşünen toplumu alnından öpüp tebrik ediyorum. Cahillikte sınır tanımadığı için. Evet bizde vergi çok, vergiden vergi alınması gibi salakça uygulamalar da var. Veraset ve İntikal Vergisinde de haksız durumlar olabiliyor, yeni düzenlemelere ihtiyaç var belki ama bu vergiler gereksiz ise, devlet neyle dönecek?

Temel problem dolaylı vergiler ve dolaysız vergiler konusunda hem milletin hem de devleti yönetenleri kafasının basmamasıdır. Hatta esas problem devletin adam gibi vergi toplayacak mekanizmaları kurmamasıdır (yandaşların canı yanacağı için işlerine gelmez ve bu saptama tüm hükümetler için geçerlidir). Uyanık tüccarlar ve iş adamları zaten kanundaki her boşluğu bulur ve bundan yararlanarak vergi kaçırır. Kanunda boşluk bırakanlar da bu gedikleri bir türlü tıkamayı beceremez veya becermek işlerine gelmez. Adam gibi vergi toplanamadığı için dolaylı vergiler hababam pompalanmakta ve adeta bir haraç mekanizması işletilmektedir. EkonomiTürk'te yayınlanan şu yazıları okumanızı öneririm:

Dolaylı Vergiler, Dolaysız Vergi Oranları ve Tarihsel Gelişim
Türkiye'de Ödenen Vergiler ve Vergi Türleri

Bu arada HaberTürk'ün yazısı ayrıca şamata ögeler içeriyor. Eğlenmek için bile okumaya değer.

Risk Alınacak Zaman Değil

Dünyanın her tarafından ekonomi ile ilgili kötü havadisler geliyor, ülkenin ekonomi yönetiminde ön planda rol oynayan yetkilileri uyarılarda bulunuyor. Yani zaman risk alınacak zaman değil. Özellikle borca girip mal sahibi olmaya karar verenler bir daha düşünmeliler. Dünyada ve çevre ülkelerde yaşanacak bir talep daralması işinizi doğrudan etkileyebilir. Eğer devlet memuru değilseniz son on yılda yaşadığımız teğet geçen(!) ve teğet geçmeyen tüm krizlerde yaşananları ve işsiz kalan insanları hatırlayın.

Şu anda borcu olanlar mümkün mertebe borçlarını kapatmaya veya uzun vadeli borçlara girmişlerse kemerleri sıkıp Acil Durum Fonlarını beslemeye çalışmalılar. İş değiştirmeyi düşünenlerse dikkatli olmalılar. Kriz çıktığında işten çıkartmalara öncelikle kıdem tazminatı yükü olmayan ve şirkete yeni girmiş kişilerden başlanır. Nispeten sağlam bir işiniz varsa, şimdilik ayağınızı yere sıkı basın.

Gereksiz harcamalardan kaçınmak gerektiği aşikar. Para harcamadan kendinizi oyalayacak şeyler bulun. Bu blogda birçok yazıda ailenizle kaliteli zaman geçirmenizi sağlayabilecek bedava ya da ucuz alternatifler bulabilirsiniz.

Reklam

Blogu görüntüleyince yanda açılan ve kapatılamayan reklam penceresi de neyin nesi? Bu nasıl kaldırılabiliyor? YARDIM lütfeeeen! Reklam alacak olsam alırım zaten. Ne gerek!?

Yeni Ev Borcu

Yeni evimle ilgili borcumun ödemesine dair bir "ticker" yaratıp, blogun başlığının altına ekledim. Borçtan nefret ettiğimi daha evvel söylemiş miydim?

Ankara'da açılan IKEA sağolsun artık evde küçük de olsa bir masam var. Yeniden bilgisayar başında yazı yazmaya, araştırma yapmaya başlayabileceğim.

Ev hala eve pek benzemiyor ama kullanılabiliyor. Geçen hafta sonunda tüm eşyamı yeni eve taşıdım.

Henüz temizlik için birini ayarlamadım. Anneme, kardeşime ve kardeşimin kayınvalidesine giden biri vardı ama annem ve dünürü o kadar çok şikayet ediyorlar ki, karar veremedim. Sonra da düşündüm ki evde zaten eşya yok. Elektrik süpürgesi tutmak ve Vleda gezdirmek ne kadar zor olabilir ki? Ütüden nefret ederim ama sanırım idare edebilirim. Camlar ayda bir silinse ne olur? Zaten perdeleri hiç açmıyorum ki... Velhasıl şimdilik temizlik işi bende. Hem tutumlu bir hareket hem de bedava egzersiz işte daha ne olsun? Zaman içinde bakacağız artık.

Bütçemi tekrar gözden geçirip bazı kemer sıkma adımları planladım. Bu ay harcadığım parayı her gün not etmeye ve paranın nereye gittiğini görmeye karar verdim. Harcamasız günleri de blogda yazacağım. Böylece bana da okuyanlara da motivasyon olur. Dün ve evvelki gün harcamasız günlerdi. İşten çıkıp eve gittim ve evde yemek yedim. Ama bugün maalesef bol harcamalı bir gün olacak zira kanepe ısmarlamak zorundayım. Salon bomboş. Yani oturacak hiç birşey yok. Yani hiç hiç hiç birşey yok... O derece:)

Yeniden yazmak

Yeniden yazmayı istiyorum ama evler arası sıkışmışlık, işteki yoğunluk, seyahatler vs. derken düzene giremedim bir türlü. Haftaya kısmet! Haftasonu yeni evime taşınmış olacağım. Henüz salon tamamen boş. Evde masa da yok.

Haftaya IKEA'ya uğrayıp, bu eksikleri tamamlayınca herhalde rahat ederim. Yeni yazı fikirleri var aklımda.