GH 388
W550i
W995Halihazırda W995 kullanıyorum ve ona bundan sonra gözüm gibi bakacağım. Artık Ericsson markasının cep telefonu piyasasında bir adı olmayacak. SONY, SONY-Ericsson'u satın aldı. Tekonoloji dünyasında bir devir daha kapandı.
Bu blogdaki yazilari bloguma link vererek ya da blogu referans gostererek kullanabilirsiniz.
T'POL
28 Ekim 2011 Cuma
Ericsson Telefonlar... Bir devrin sonu daha...
Bugüne kadar kendi paramla aldığım 3 cep telefonum oldu. Diğer telefonlar çalıştığım şirketler tarafından verilen farklı markalar ama ben hep Ericsson kullanıcısı oldum. Ne zaman telefon almam gerekse, ne kadar araştırıp, incelersem inceleyeyim, elim hep Ericsson'a gitti. İşte para verip aldığım telefonlar:
GH 388
W550i
W995
Halihazırda W995 kullanıyorum ve ona bundan sonra gözüm gibi bakacağım. Artık Ericsson markasının cep telefonu piyasasında bir adı olmayacak. SONY, SONY-Ericsson'u satın aldı. Tekonoloji dünyasında bir devir daha kapandı.
GH 388 W550i W995Halihazırda W995 kullanıyorum ve ona bundan sonra gözüm gibi bakacağım. Artık Ericsson markasının cep telefonu piyasasında bir adı olmayacak. SONY, SONY-Ericsson'u satın aldı. Tekonoloji dünyasında bir devir daha kapandı.
25 Ekim 2011 Salı
Deprem
Deprem Sigortası
Konut Sigortası
Yönetmeliklere uygun yapılmış binalar
Tehlike arz eden binaların yıkılması
.
.
.
Bugünlerde her "uzman" bunlardan bahsediyor ama Gölcük depreminden bu tarafa değişen bir şey yok. Gidin Avcılar'a bakın. Kaç bina tahliye edilmiş, yıkılmış ve yerine yenisi yapılmış. Muhtemelen hiç. Neden insanımız bu derece kaderci? Neden canımız bu kadar ucuz? Kanun koyucu koyduğu kanunu neden uygulatamıyor?
Kamu İhale Kanunu diye beşyüz kere elden geçirilip her seferinde ucubeleştirilmiş bir kanun var. Güya üçkağıt önlenecek, ihaleler şeffaf olacak, kaliteli hizmet alınması güvence altında olacak. Hadi canım sizde! O kanunu merak edip de bir okuyun. Muhakkak ilk okuduğunuzda " e ne var işte olmuş gayet güzel her kural konulmuş" diye düşüneceksiniz amma kötü niyetin olduğu hiçbir yerde kurallar delinemez değildir. Zaten millet olarak kurallara karşı çıkmayı, eğip bükmeyi erkeklik sayarız. Emniyet kemerini arkamızdan bağlar, trafik kurallarını çiğner, kaza geçirince "kader" deriz. İşin arkasındaki iki eşek kulağını unuturuz.
Yıkılan bir sürü okul, yurt, hastane, devlet dairesi var. O kanuna rağmen bunlar nasıl olabilmiş? Hangi üçkağıtçı müteahhit hangi makamı uyutmuş yahut kendine uydurmuş? Bunların yanıtını kim verecek? Ölen öğretmenleri kim yerine koyacak? Memlekete baksanız "Herkes Elhamdilüllah Müslüman!" İnşaat malzemesinden çalmak, devletin memuruna rüşvet vererek işi şişirmek, rüşvet alarak vergi vereni salak yerine koymak, binlerce insanın değişik bölgelerde ve zamanlarda canına mal olacak düzenbazlıkları yapmak hangi Müslümanın hangi vicdanına sığıyor? Bunlar kimi kandırıyor? İçinde gerçek Allah korkusu olan hiç kimse bunları yapamaz, yapamamalı.
Din konusunda yazmam zira bunun kişisel ve içselleştirilmiş bir şey olması gerektiğine, kimsenin kendi inancını başkasına dayatmaya hakkı olmadığına inanırım ama el insaf yahu! memleket olarak sahip olduğumuz büyük potansiyeli öylesine hoyratça ve salakça harcıyoruz ki isyan edesim geldi.
"Önce insan!" demeden hiç bir b.k olamayız, işte o kadar.
Konut Sigortası
Yönetmeliklere uygun yapılmış binalar
Tehlike arz eden binaların yıkılması
.
.
.
Bugünlerde her "uzman" bunlardan bahsediyor ama Gölcük depreminden bu tarafa değişen bir şey yok. Gidin Avcılar'a bakın. Kaç bina tahliye edilmiş, yıkılmış ve yerine yenisi yapılmış. Muhtemelen hiç. Neden insanımız bu derece kaderci? Neden canımız bu kadar ucuz? Kanun koyucu koyduğu kanunu neden uygulatamıyor?
Kamu İhale Kanunu diye beşyüz kere elden geçirilip her seferinde ucubeleştirilmiş bir kanun var. Güya üçkağıt önlenecek, ihaleler şeffaf olacak, kaliteli hizmet alınması güvence altında olacak. Hadi canım sizde! O kanunu merak edip de bir okuyun. Muhakkak ilk okuduğunuzda " e ne var işte olmuş gayet güzel her kural konulmuş" diye düşüneceksiniz amma kötü niyetin olduğu hiçbir yerde kurallar delinemez değildir. Zaten millet olarak kurallara karşı çıkmayı, eğip bükmeyi erkeklik sayarız. Emniyet kemerini arkamızdan bağlar, trafik kurallarını çiğner, kaza geçirince "kader" deriz. İşin arkasındaki iki eşek kulağını unuturuz.
Yıkılan bir sürü okul, yurt, hastane, devlet dairesi var. O kanuna rağmen bunlar nasıl olabilmiş? Hangi üçkağıtçı müteahhit hangi makamı uyutmuş yahut kendine uydurmuş? Bunların yanıtını kim verecek? Ölen öğretmenleri kim yerine koyacak? Memlekete baksanız "Herkes Elhamdilüllah Müslüman!" İnşaat malzemesinden çalmak, devletin memuruna rüşvet vererek işi şişirmek, rüşvet alarak vergi vereni salak yerine koymak, binlerce insanın değişik bölgelerde ve zamanlarda canına mal olacak düzenbazlıkları yapmak hangi Müslümanın hangi vicdanına sığıyor? Bunlar kimi kandırıyor? İçinde gerçek Allah korkusu olan hiç kimse bunları yapamaz, yapamamalı.
Din konusunda yazmam zira bunun kişisel ve içselleştirilmiş bir şey olması gerektiğine, kimsenin kendi inancını başkasına dayatmaya hakkı olmadığına inanırım ama el insaf yahu! memleket olarak sahip olduğumuz büyük potansiyeli öylesine hoyratça ve salakça harcıyoruz ki isyan edesim geldi.
"Önce insan!" demeden hiç bir b.k olamayız, işte o kadar.
23 Ekim 2011 Pazar
Kötü yıl bitse...
Önce şehitlerimize ağladık ve ağlamaya devam ediyoruz, şimdi de depremde hayatını, yakınlarını kaybedenlere ağlıyoruz...
Şu kötü yıl bir bitse...
13 Ekim 2011 Perşembe
Kombili Ev
Bugüne kadar hiç kombili evde oturmamıştım. İstanbul'daki evim merkezi sistem. Bu yıl ilk kez kombi ile ısınacağım. Aklımda bin türlü soru var.
Kombiye zamanlayıcı taktırıp, sabah kalkmadan yarım saat evvel çalışmasını, sonra ben evden çıkarken kapanıp, akşam ben eve gelmeden çalışmaya başlamasını ve ben yatarken tekrar kapanmasını programlamak mı daha doğru yoksa mesela 40 derecede sürekli çalıştırmak mı? Acaba Termostat mı taktırmalı? Hangisi daha ekonomik, hangisi daha konforlu?
Bu hafta sonu İstanbul'dayım ama dönünce servis çağırıp, kombiyi kontrol ettireceğim, ondan sonra da herhalde artık kullanmaya başlamak gerekecek. Bugün bile evin soğuğu biraz kırılsa iyi olurdu. Ama kombiyi kontrol ettirmeden çalıştırmak istemiyorum. Evi aldığımdan beri sadece sıcak su için kullandım.
Bu arada Amerikalı arkadaşlarımın kocaman evlerini çok ısıtmak yerine, minimal ısıtarak, konforu evde giyimli dolaşarak ve yatmadan evvel yatağı elektrikli battaniye ile ısıtarak sağladıklarını hatırladım. Kalın eşofman ve polarla, üzerimize örtüler çekerek ve sıcak kakao eşliğinde uzun sohbetler yaptığımızı, sonra da buz gibi odada elektrikli battaniye ile ısıtılmış sıcacık yatağa girmenin keyfini hatırladım.
Merak ediyorum; bu kış ne kadar doğalgaz parası vereceğim? Evi aldığımda 500 TL'lik doğalgaz almıştım. Sıcak su için çok az gidiyor. İstanbul'daki evde yakıt parası için geçen yıl 1000 TL civarı ödeme yapmıştım. Bakalım Ankara ve kombi bütçemde ne iz bırakacak?
Kombi kullanımı için tavsiyesi olan var mı?
Kombiye zamanlayıcı taktırıp, sabah kalkmadan yarım saat evvel çalışmasını, sonra ben evden çıkarken kapanıp, akşam ben eve gelmeden çalışmaya başlamasını ve ben yatarken tekrar kapanmasını programlamak mı daha doğru yoksa mesela 40 derecede sürekli çalıştırmak mı? Acaba Termostat mı taktırmalı? Hangisi daha ekonomik, hangisi daha konforlu?
Bu hafta sonu İstanbul'dayım ama dönünce servis çağırıp, kombiyi kontrol ettireceğim, ondan sonra da herhalde artık kullanmaya başlamak gerekecek. Bugün bile evin soğuğu biraz kırılsa iyi olurdu. Ama kombiyi kontrol ettirmeden çalıştırmak istemiyorum. Evi aldığımdan beri sadece sıcak su için kullandım.
Bu arada Amerikalı arkadaşlarımın kocaman evlerini çok ısıtmak yerine, minimal ısıtarak, konforu evde giyimli dolaşarak ve yatmadan evvel yatağı elektrikli battaniye ile ısıtarak sağladıklarını hatırladım. Kalın eşofman ve polarla, üzerimize örtüler çekerek ve sıcak kakao eşliğinde uzun sohbetler yaptığımızı, sonra da buz gibi odada elektrikli battaniye ile ısıtılmış sıcacık yatağa girmenin keyfini hatırladım.
Merak ediyorum; bu kış ne kadar doğalgaz parası vereceğim? Evi aldığımda 500 TL'lik doğalgaz almıştım. Sıcak su için çok az gidiyor. İstanbul'daki evde yakıt parası için geçen yıl 1000 TL civarı ödeme yapmıştım. Bakalım Ankara ve kombi bütçemde ne iz bırakacak?
Kombi kullanımı için tavsiyesi olan var mı?
6 Ekim 2011 Perşembe
3 Ekim 2011 Pazartesi
Ertele ertele nereye kadar?
Size de oluyor mu bilmiyorum ama bende bir erteleme hastalığı var. Sonucu net, belli ve benim yararlanacağım bir şey olacak bazı işler nedense elime yapışıyor. Bir türlü başlayamıyorum. Oysa başlasam, çorap söküğü gibi kolayca bitirip rahatlayacağım.
Bu aralar da önümde yapmam gereken bir şey var. Tamamen bana fayda sağlayacak, benim yararıma olacak bir faaliyet diyelim. İşle ilgili değil. Her sabah bu akşam eve gelince başına oturacağım ve bir saatin içinde bunu artık halledeceğim diyorum. Sonra? Sonra oooooo, evde ya bir sürü iş oluyor, ya da ben eve geç gidiyorum, masa dağınık olabiliyor, içimden başına geçmek gelmiyor, önce biraz kitap okumayı veya Internetle haşır neşir olmayı isteyebiliyorum, karnım ağrıyor, uykum geliyor, vs. vs. vs. Yani velhasıl bir türlü aklımı başıma toplayıp, yapmam gerektiğinden %100 emin olduğum işe elim gitmiyor. “Procrastination” denen şey bu. Belli ölçüde herkeste var olan bir durummuş ama fazlası insanı depresyona sokabilir, sosyal yaşamdaki yerini kaybetmesine yol açabilirmiş.
Normalde insanın bir iş listesi yapması ve öncelikler belirlemesi gerekiyor. Önceliği yüksek olan işler de adı üstünde her şeyden evvel yapılması gereken işler. Mantıklı olan bu. E zaten ben de mantıklı olanı biliyorum ama neden mantıksız davranıyorum? Bunu anlayabilmiş değilim. Üstelik mahlas olarak kendine T’Pol ismini seçen birinin mantıklı davranması gerekir.
Pekala bu kadar içimi dökmek yeterli. Hemen şimdi dönüp, yapmayı ertelediğim şu faaliyeti yerine getireceğim. Mutfağı sonra toplarım, Internete sonra bakarım, çamaşırlar yarına kalabilir. Haydi bakalım!
Bu aralar da önümde yapmam gereken bir şey var. Tamamen bana fayda sağlayacak, benim yararıma olacak bir faaliyet diyelim. İşle ilgili değil. Her sabah bu akşam eve gelince başına oturacağım ve bir saatin içinde bunu artık halledeceğim diyorum. Sonra? Sonra oooooo, evde ya bir sürü iş oluyor, ya da ben eve geç gidiyorum, masa dağınık olabiliyor, içimden başına geçmek gelmiyor, önce biraz kitap okumayı veya Internetle haşır neşir olmayı isteyebiliyorum, karnım ağrıyor, uykum geliyor, vs. vs. vs. Yani velhasıl bir türlü aklımı başıma toplayıp, yapmam gerektiğinden %100 emin olduğum işe elim gitmiyor. “Procrastination” denen şey bu. Belli ölçüde herkeste var olan bir durummuş ama fazlası insanı depresyona sokabilir, sosyal yaşamdaki yerini kaybetmesine yol açabilirmiş.
Normalde insanın bir iş listesi yapması ve öncelikler belirlemesi gerekiyor. Önceliği yüksek olan işler de adı üstünde her şeyden evvel yapılması gereken işler. Mantıklı olan bu. E zaten ben de mantıklı olanı biliyorum ama neden mantıksız davranıyorum? Bunu anlayabilmiş değilim. Üstelik mahlas olarak kendine T’Pol ismini seçen birinin mantıklı davranması gerekir.
Pekala bu kadar içimi dökmek yeterli. Hemen şimdi dönüp, yapmayı ertelediğim şu faaliyeti yerine getireceğim. Mutfağı sonra toplarım, Internete sonra bakarım, çamaşırlar yarına kalabilir. Haydi bakalım!
25 Eylül 2011 Pazar
İsraf!
Bazen kapıyı çekersiniz ve sonra "acaba ütüyü fişte mi unutmuştum?" der tekrar bakma ihtiyacı duyarsınız. Bazen böyle bir endişe nedeniyle yarım saat yoldan bile dönersiniz.
Geçenlerde aceleyle evden çıkmak zorunda kaldım ve tam şehirlerarası otobüs yolculuğunun ilk 45 dakikası geride kaldığında birden "tost makinesinin fişini çekmiş miydim?" dedim. Otobüsü durdurup kendimi otoyola atamayacağım için mantıklı olan ikinci şeyi yaptım ve apartman yönetiminde dairemin elektriğini kesmelerini istedim.
Anahtarlarımı kargo ile bir arkadaşıma yollayıp evimi kontrol ettirebildiğimde buzluktaki yiyecekler çoktan çözülmüştü. Bu hafta yeniden İstanbul'a gittim ve buzdolabımdaki yiyecekleri attım. bahaneyle buzdolabını pırıl pırıl temizledim ama o kadar yiyecek de israf oldu.
Bu hafta dersimi aldım ve erken hazırlandım. Çıkmadan evvel tüm fişleri çektim, tüm pencereleri kontrol etti, ocağa baktım ve rahatça evden ayrıldım.
Ha bu arada tost makinesinin fişini de çekmişim ve boşuna endişe etmişim:(
Geçenlerde aceleyle evden çıkmak zorunda kaldım ve tam şehirlerarası otobüs yolculuğunun ilk 45 dakikası geride kaldığında birden "tost makinesinin fişini çekmiş miydim?" dedim. Otobüsü durdurup kendimi otoyola atamayacağım için mantıklı olan ikinci şeyi yaptım ve apartman yönetiminde dairemin elektriğini kesmelerini istedim.
Anahtarlarımı kargo ile bir arkadaşıma yollayıp evimi kontrol ettirebildiğimde buzluktaki yiyecekler çoktan çözülmüştü. Bu hafta yeniden İstanbul'a gittim ve buzdolabımdaki yiyecekleri attım. bahaneyle buzdolabını pırıl pırıl temizledim ama o kadar yiyecek de israf oldu.
Bu hafta dersimi aldım ve erken hazırlandım. Çıkmadan evvel tüm fişleri çektim, tüm pencereleri kontrol etti, ocağa baktım ve rahatça evden ayrıldım.
Ha bu arada tost makinesinin fişini de çekmişim ve boşuna endişe etmişim:(
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)