Söz verdiğim üzere Head Hunter firmaların bir listesini yayınlıyorum. Bu firmaların çoğu orta ve üst düzey yönetici yerleştirme konusunda deneyimli. Hiçbiri ile kişisel ya da finansal bir ilişkim yok.
Yeni mezunlara ya da iş tecrübesi çok az olan kişilere de orta düzey yönetici adaylarına da CV'lerini www.kariyer.net, www.secretcv.com, www.monster.com, www.yenibiris.com ya da www.insankaynaklari.com gibi sitelere üye olmalarını ve burada güncel ve aktif CV bulundurmalarını öneririm. Çoğu firma yayinladiği ilanlar için başvuruları yine bu portallerden alıyor. Güncel bir CV'niz yüklü ise çok kısa sürede ilgilendiğiniz pozisyon için başvuru yapabilirsiniz.
Gelelim listeye:
-Alanyalı & Alanyalı Danışmanlık
Tel : 0 (212) 219 27 24
Faks: 0 (212) 219 27 26
Web : http://www.alanyali.net
-Alexander Mann İnsan Kaynakları ve Danışmanlık A.Ş.
Tel : 0 (212) 281 10 97
Faks: 0 (212) 281 42 20
Web : http://www.alexmann.com.tr (web sitesine erişim duraklatılmış, telefon numaralarını kontrol etmedim)
-Data Expert Yönetim Danışmanlık Merkezi
Tel : 0 (212) 288 72 73
Faks: 0 (212) 272 60 44
Web : http://www.dataexpert.com.tr
E&E İnsan Kaynakları Danışmanlığı
Tel : 0 (212) 283 06 80
Faks: 0 (212) 270 29 46
Web : http://www.eande.com.tr
-Ernst & Young İnsan Kaynakları Danışmanlık A.Ş.
Tel : 0 (212) 315 30 00
Faks: 0 (212) 230 31 32
Web : http://www.ey.com
MY Executive
http://www.myexecutive.com.tr
Nicholson International
Tel : 0 (212) 347 71 07
Faks: 0 (212) 347 71 08
Web : http://www.e-nicholson.com
-Profera Danışmanlık A.Ş.
Tel : 0 (216) 537 00 70
Faks: 0 (216) 537 00 75
Web : http://www.profera.com
-Profil International
Tel : 0 (212) 232 80 99
Faks: 0 (212) 232 48 40
Web : http://www.profilinternational.com
Heidrick & Struggles
Ebulula Cd. Park Maya Sitesi Carlton 17 (C2A)
D: 9-10 Akatlar 80630 İstanbul
Tel: 0 (212) 350 63 00 / 351 09 04 Faks: 0 (212) 350 09 05
Web: www.heidrick.com E-Posta: istanbul@heidrick.com
Amrop Executive *
0 (212) 351 0908/351 0909
Ebulula Cad. Çağlayan Sitesi A Blok No:26/9 80630 / İstanbul
Boyden International *
pobox@boyden-istanbul.com
0 (212) 288 9092/288 9091
Şakir Kesebir Sok. Balmumcu Plaza 1 No:30/4 Balmumcu 80700 / İstanbul
Deloitte&Touche
info@deloitte.com.tr
0 (212) 283 1593/283 1585
Büyükdere Cad. Yapı Kredi Plaza B Blok Kat:5 80620 Levent / İstanbul
Egon Zehnder International
Suleyman Seba Cad. No: 92
BJK Plaza A Blok Kat: 12 D: 127
Besiktas
34357 Istanbul
Turkey
+90 212 236 73 93 tel
+90 212 236 73 99 fax
istanbul@egonzehnder.com
Bazı firmaların adres bilgileri çok güncel olmayabilir. Bildiklerimi düzelttim ama yine de web sitelerini kontrol etmeyi unutmayın.
İyi avlar!
Bu blogdaki yazilari bloguma link vererek ya da blogu referans gostererek kullanabilirsiniz.
T'POL
8 Mayıs 2009 Cuma
4 Mayıs 2009 Pazartesi
Tatil Nedeniyle kapalıyız:)
Ailemle kısa bir tatil yapıyorum. Yazılara ara vermiş oldum. Birkaç gün içinde geri döneceğim.
İlk yazı okurlarımdan birinin isteği üzerine bildiğim headhunter firmalari ve iletişim adreslerini yayınlamak olacak. Bu yazıya bildikleri danışmanlık firmalarını paylaşarak katkıda bulunmak isteyenler isterlerse bu yazıya yorum bırakabilir yahut da tpolthetrekkie@yahoo.com adresine mail atabilirler. Özellikle de headhunter deneyimlerinizi paylaşırsanız sevinirim. İsim vermeden başa gelenleri yazabiliriz sanırım.
İkinci yazı da yine bir okurumun isteği üzerine CV ve özgeçmişte sık iş değiştirme üzerine olacak. Yine bu konuda görüş ve önerilerinizi paylaşabilirsiniz.
Birkaç gün sonra görüşmek üzere...
.
İlk yazı okurlarımdan birinin isteği üzerine bildiğim headhunter firmalari ve iletişim adreslerini yayınlamak olacak. Bu yazıya bildikleri danışmanlık firmalarını paylaşarak katkıda bulunmak isteyenler isterlerse bu yazıya yorum bırakabilir yahut da tpolthetrekkie@yahoo.com adresine mail atabilirler. Özellikle de headhunter deneyimlerinizi paylaşırsanız sevinirim. İsim vermeden başa gelenleri yazabiliriz sanırım.
İkinci yazı da yine bir okurumun isteği üzerine CV ve özgeçmişte sık iş değiştirme üzerine olacak. Yine bu konuda görüş ve önerilerinizi paylaşabilirsiniz.
Birkaç gün sonra görüşmek üzere...
.
28 Nisan 2009 Salı
Tüketim Virüsü nasıl genç yaşta bulaştırılır?
Bugün bir alışveriş merkezinde 15-20 kişilik bir yuva çocuğu grubu gördüm. Tam yemek vaktiydi ve çocuk grubu uzun süre çorap-çamaşır satan bir mağazanın önünde beklediler. Muhtemelen onları buraya getiren öğretmenleri birşeylere bakıyordu, minicik çocuklar da onları bekliyordu.
Yuva çağındaki çocukları bir AVM'ye getirmenin nasıl bir mantığı olduğunu anlamıyorum. Yanımdaki arkadaşım çocukların belki de sinemaya getirilmiş olabileceklerini söyledi. Meraklı biri olduğumdan gidip çocuk filmi seans saatlerine baktım. Minikler tam iki seansın ortasına denk gelen bir saatte AVM'de dolaşıyorlardı. Yani sinema için getirilmişlerse bile çok erkendi. Üstelik de mağazaların önünde dikilmelerinin anlamı yoktu.
Çocuklara para ve alışveriş konusunda çok erken yaşlarda eğitim verilmesinden yanayım ancak bu bence aileleri tarafından yapılmalı. Sonuçta her ailenin değerleri, harcamaya ve paraya yaklaşımları farklı olacaktır.
Yıllar önce yurt dışında bir müzeyi gezerken grup grup çeşitli yaşlarda çocuğun okulları tarafından müzeye getirilmiş olduğunu görmüştüm. Okuma-yazma bilen yaştakiler daha evvel öğretmenleri tarafından hazırlanmış bazı soruları yanıtlamaya çalışıyorlardı. Bir eseri yaratan sanatçının kimliği ya da belli bir eserin hangi bölümde yer aldığı, hangi yılda yapıldığı gibi soruları yanıtlıyorlardı.
Yuva çağındakiler ise öğretmenleri ile birlikte bir eserin önünde durup, onu neye benzettiklerini, en çok nesini sevdiklerini, hangi rengin daha baskın olduğunu tartışıyorlardı.
Bizim ülkemizde de çocukları müzelere, tiyatro oyunlarına götüren okullar var. Onları yürekten tebrik ediyor ve de destekliyorum ama yuva çağındaki çocukları AVM'ye götüren "sorumlular"a ve onlara izin veren ailelere fevkalade şaşırıyorum.
Kardeşim yuvadayken bir komünist marşı söylemeyi öğrenmişti. 1980 öncesi hassas yıllarda...
Benim çocuğum yok ama buna rağmen bugünkü olay bu kadar dikkatimi çekti. Çocuk sahibi olanların işi çok zor.
Yuva çağındaki çocukları bir AVM'ye getirmenin nasıl bir mantığı olduğunu anlamıyorum. Yanımdaki arkadaşım çocukların belki de sinemaya getirilmiş olabileceklerini söyledi. Meraklı biri olduğumdan gidip çocuk filmi seans saatlerine baktım. Minikler tam iki seansın ortasına denk gelen bir saatte AVM'de dolaşıyorlardı. Yani sinema için getirilmişlerse bile çok erkendi. Üstelik de mağazaların önünde dikilmelerinin anlamı yoktu.
Çocuklara para ve alışveriş konusunda çok erken yaşlarda eğitim verilmesinden yanayım ancak bu bence aileleri tarafından yapılmalı. Sonuçta her ailenin değerleri, harcamaya ve paraya yaklaşımları farklı olacaktır.
Yıllar önce yurt dışında bir müzeyi gezerken grup grup çeşitli yaşlarda çocuğun okulları tarafından müzeye getirilmiş olduğunu görmüştüm. Okuma-yazma bilen yaştakiler daha evvel öğretmenleri tarafından hazırlanmış bazı soruları yanıtlamaya çalışıyorlardı. Bir eseri yaratan sanatçının kimliği ya da belli bir eserin hangi bölümde yer aldığı, hangi yılda yapıldığı gibi soruları yanıtlıyorlardı.
Yuva çağındakiler ise öğretmenleri ile birlikte bir eserin önünde durup, onu neye benzettiklerini, en çok nesini sevdiklerini, hangi rengin daha baskın olduğunu tartışıyorlardı.
Bizim ülkemizde de çocukları müzelere, tiyatro oyunlarına götüren okullar var. Onları yürekten tebrik ediyor ve de destekliyorum ama yuva çağındaki çocukları AVM'ye götüren "sorumlular"a ve onlara izin veren ailelere fevkalade şaşırıyorum.
Kardeşim yuvadayken bir komünist marşı söylemeyi öğrenmişti. 1980 öncesi hassas yıllarda...
Benim çocuğum yok ama buna rağmen bugünkü olay bu kadar dikkatimi çekti. Çocuk sahibi olanların işi çok zor.
27 Nisan 2009 Pazartesi
Eğitim Şart! Ama...
Türkiye'de durmadan eğitimin öneminden, eksikliğinden, şart olduğundan söz ederiz. Annem her zaman "Eğitim cehalet alır, eşeklik baki kalır" der. İnsanlara okuma yazmayı, hesap yapmayı öğretebilirsiniz. Böylelikle cahil kalmazlar ama davranışlarını değiştirebilir misiniz? Davranışlarımız bize ailemizden geçer. Ailenin değerleri, ebeveynlerin önem verdiği konular ve onların davranış kalıpları bizi etkiler. Otomobilinden sigara paketini yola atan bir ebeveynin çocuğu yediği gofretin paketini çöpe atmayı akledebilir mi? Önündeki örnek neyse, elbette onun gibi davranmayı seçer. Üstelik yolda gofretin paketini yere atan bir çocuk görüp, onu uyarsanız ve doğru davranışın ne olduğunu söylemeye kalksanız muhtemelen o çocuğun ebeveyninin tepkisi ile karşılaşırsınız.
Şehirli, modern ve sosyal statüsü yüksek olduğu düşünülen pekçok insan sizi hayal kırıklığına uğratabilecek ölçüde kaba maalesef. Lüks arabasıyla yolunuzu kesen sosyetik hanımın, markalı giysiler giyen ama sigara izmaritini Nişantaşı sokaklarına atan şık beyin içlerinde birer "ayı" yaşamaktadır. Bu insanlar herkesi ve herşeyi eleştirip, görgüsüzlükle damgalamaktan çekinmeyen tiplerdir ama iş kendilerine gelince trafik kuralları ve hatta kanunlar bile onlara göre çiğnenebilir.
Karşınızdaki eğitilebilir olmadıktan sonra eğitseniz ne olur, eğitmeseniz ne olur?
İş hayatından bir örnek vereyim: Son çalıştığım şirketteki avukat hanım önüne gelen sözleşme örneklerinde her seferinde aynı hataları bulmaktan yakınıyordu. Örneğin her türlü sözleşmede Damga Vergisi satıcı tarafından ödenir diye şirketin genel bir kuralı olmasına rağmen, onayı için önüne konan her sözleşmede bu maddenin daha önceden müzakere edilmediğini fark ediyordu. Halbuki avukatın nelere temel olarak dikkat ettiğini kavrayan birisi, hem kendi işini çabuklaştırmak, hem de avukatın işini kolaylaştırmak adına, o konuları halledip, sözleşmesini avukatın önüne o şekilde getirmeyi akleder. "Öğrenen insan", "öğrenen çalışan", "öğrenen toplum" olmak gerek. Şu dünyadan geldiğimiz gibi gideceksek, niye geliyoruz ki?
Şehirli, modern ve sosyal statüsü yüksek olduğu düşünülen pekçok insan sizi hayal kırıklığına uğratabilecek ölçüde kaba maalesef. Lüks arabasıyla yolunuzu kesen sosyetik hanımın, markalı giysiler giyen ama sigara izmaritini Nişantaşı sokaklarına atan şık beyin içlerinde birer "ayı" yaşamaktadır. Bu insanlar herkesi ve herşeyi eleştirip, görgüsüzlükle damgalamaktan çekinmeyen tiplerdir ama iş kendilerine gelince trafik kuralları ve hatta kanunlar bile onlara göre çiğnenebilir.
Karşınızdaki eğitilebilir olmadıktan sonra eğitseniz ne olur, eğitmeseniz ne olur?
İş hayatından bir örnek vereyim: Son çalıştığım şirketteki avukat hanım önüne gelen sözleşme örneklerinde her seferinde aynı hataları bulmaktan yakınıyordu. Örneğin her türlü sözleşmede Damga Vergisi satıcı tarafından ödenir diye şirketin genel bir kuralı olmasına rağmen, onayı için önüne konan her sözleşmede bu maddenin daha önceden müzakere edilmediğini fark ediyordu. Halbuki avukatın nelere temel olarak dikkat ettiğini kavrayan birisi, hem kendi işini çabuklaştırmak, hem de avukatın işini kolaylaştırmak adına, o konuları halledip, sözleşmesini avukatın önüne o şekilde getirmeyi akleder. "Öğrenen insan", "öğrenen çalışan", "öğrenen toplum" olmak gerek. Şu dünyadan geldiğimiz gibi gideceksek, niye geliyoruz ki?
26 Nisan 2009 Pazar
Paha Biçilemez
Bugün çok eski bir arkadaşımı evinde ziyarete gittim. Arkadaşım da eşi de çok eskiden çalıştığım bir firmadan eski dostlarım. Uzun süre New York'ta birlikteydik. Türkiye'ye döndükten sonra onlar evlendi, iki de kızları oldu.
Geçen sene şehrin dışında bir sitede müstakil bir eve taşınmışlardı. İkisi de bahçeye meraklılar. Hem evleri hem de bahçeleri pek güzel olmuş, güle güle otursunlar. Oturdukları sitede pek çok ev hala boş. Yaklaşık %25 oranında orada yaşayan varmış. Etrafın bu kadar tenha olması inanılmaz bir huzur veriyor insana. Bence sırf bu huzur için şehir dışında yaşamaya değer.
Birkaç saat oturup, sohbet ettik, keyif yaptık. Çok iyi geldi doğrusu. Dostlarla geçirilen zamana paha biçilemez.
Önceki yazımda beni bunaltan konular gerçekten önemli. Ben çocukken sanki insanlar daha başka türlüydü. Şimdi insanların öncelikleri çok farklı. Bitip tükenmez maddi istekler için çok çalışıyorlar, belki sevmedikleri işleri yapıyorlar ve ailelerine vakit ayıramıyorlar. Zaten çocuklar için de durum bir at yarışı şeklinde. Aileler zaman ayıramadıkları çocuklarını o dersten bu kursa götürüyorlar, dersler ve sınavlar ortak stres konusu haline geliyor. Sevgi ve ilgi eksikliği maddi şeylerle tamamlanmaya çalışılıyor. Çocuklar zıvanadan çıkıp, ufak şeylerden zevk almaz hale geliyorlar.
Her evde birden fazla televizyon var herkes kendi odasına çekiliyor, iletişim sıfırlanıyor. Aile büyüklerine ayrılan vakit azalıyor, çocuklar büyükanne ve büyükbaba sevgisinden yoksun kalıyorlar. Büyükanne ve büyükbabalarla biraraya gelindiğinde bu sefer de çocukların şımarıklığı ve tarzları onların hoşuna gitmiyor, haklı olarak eleştiriye başlıyorlar. Ebeveynler, çocuklar ve büyük ebeveynler arasındaki ilişkiler daha da geriliyor ve bir kısır döngü başlıyor.
Küçük yerlerden şehre göç edenler bir çeşit şok yaşıyorlar ve kendi değerlerini muhafaza edebilmek için şehir yaşamına aykırı davranmayı sürdürüyorlar. Bu sefer komşuluk ilişkileri kurulamıyor, hatta gerilime dönüşüyor. Çoğumuz kendimize benzeyenlerle dostluk edip, öteki olduğunu düşündüğümüz kişilere yakın davranmayı hayal bile etmiyoruz. Birçok insana kendilerini bize tanıtma fırsatı tanımıyoruz.
Sabırsız, rekabetçi, gergin, kızgın insanlarız artık.
Geçen sene şehrin dışında bir sitede müstakil bir eve taşınmışlardı. İkisi de bahçeye meraklılar. Hem evleri hem de bahçeleri pek güzel olmuş, güle güle otursunlar. Oturdukları sitede pek çok ev hala boş. Yaklaşık %25 oranında orada yaşayan varmış. Etrafın bu kadar tenha olması inanılmaz bir huzur veriyor insana. Bence sırf bu huzur için şehir dışında yaşamaya değer.
Birkaç saat oturup, sohbet ettik, keyif yaptık. Çok iyi geldi doğrusu. Dostlarla geçirilen zamana paha biçilemez.
Önceki yazımda beni bunaltan konular gerçekten önemli. Ben çocukken sanki insanlar daha başka türlüydü. Şimdi insanların öncelikleri çok farklı. Bitip tükenmez maddi istekler için çok çalışıyorlar, belki sevmedikleri işleri yapıyorlar ve ailelerine vakit ayıramıyorlar. Zaten çocuklar için de durum bir at yarışı şeklinde. Aileler zaman ayıramadıkları çocuklarını o dersten bu kursa götürüyorlar, dersler ve sınavlar ortak stres konusu haline geliyor. Sevgi ve ilgi eksikliği maddi şeylerle tamamlanmaya çalışılıyor. Çocuklar zıvanadan çıkıp, ufak şeylerden zevk almaz hale geliyorlar.
Her evde birden fazla televizyon var herkes kendi odasına çekiliyor, iletişim sıfırlanıyor. Aile büyüklerine ayrılan vakit azalıyor, çocuklar büyükanne ve büyükbaba sevgisinden yoksun kalıyorlar. Büyükanne ve büyükbabalarla biraraya gelindiğinde bu sefer de çocukların şımarıklığı ve tarzları onların hoşuna gitmiyor, haklı olarak eleştiriye başlıyorlar. Ebeveynler, çocuklar ve büyük ebeveynler arasındaki ilişkiler daha da geriliyor ve bir kısır döngü başlıyor.
Küçük yerlerden şehre göç edenler bir çeşit şok yaşıyorlar ve kendi değerlerini muhafaza edebilmek için şehir yaşamına aykırı davranmayı sürdürüyorlar. Bu sefer komşuluk ilişkileri kurulamıyor, hatta gerilime dönüşüyor. Çoğumuz kendimize benzeyenlerle dostluk edip, öteki olduğunu düşündüğümüz kişilere yakın davranmayı hayal bile etmiyoruz. Birçok insana kendilerini bize tanıtma fırsatı tanımıyoruz.
Sabırsız, rekabetçi, gergin, kızgın insanlarız artık.
25 Nisan 2009 Cumartesi
İnzivaya çekilmeli, yalnız yaşamalı, çekip gitmeli!
Bugün annemle bazı işlerimizi halledip, Boğaz'da keyif yapmak istedik. Çubuklu'da belediyenin işlettiği bir mekana gidene kadar en az 10 kez trafikte tehlikeli ve dikkatsiz araç kullanan insanlarla karşılaşıp, sinir harbi yaşadık.
Self Servis olan mekanda çay alırken, orta yaş üstü bir hanıma gayet kibarca yardımcı oldum, bana bir teşekkür etmeyi akletmedi. Annem sıradaydı, ben de fiş almaya gitmiştim. Sıraya geldiğim vakit, annem yorulmasın diye onu oturmaya gönderdim. Arkamızdaki "hanım" hemen benim önüme geçmeye kalkıştı. Benim boyum 1.75, kilom da 3 basamaklı sayılardan oluşuyor. İnsan benim cüssemde birini itip kakmaya kalkışmak için ya büsbütün budala, ya da kör olmalı. Hayret birşey...
Eve geldiğimde mutlu oluyorum. Nihayet huzura erdim diye düşünüyorum, bu sefer de yukarıdaki "komşular" gürültüye başlıyor. Bir gün kafayı kırıp, bir dağ köyüne yerleşeceğim. Telefon, Televizyon, Internet, kısacası beni dünyaya bağlayan hiçbirşey istemiyorum. Güneş batınca yatıp, doğunca kalkacağım, kendi yiyeceğimi kendim yetiştireceğim. Mümkün mertebe toplumla ilişkimi minimuma indireceğim. Nedir bu Allahaşkına? Kimse gülümsemiyor, kimse teşekkür etmiyor, kimse kurallara, sıralara riayet etmek istemiyor. Bencillik aldı yürüdü. Berbat bir toplum olduk ve daha da berbat bir toplum olma yolundayız. KAÇMAK İSTİYORUM BURALARDAN!!!
Self Servis olan mekanda çay alırken, orta yaş üstü bir hanıma gayet kibarca yardımcı oldum, bana bir teşekkür etmeyi akletmedi. Annem sıradaydı, ben de fiş almaya gitmiştim. Sıraya geldiğim vakit, annem yorulmasın diye onu oturmaya gönderdim. Arkamızdaki "hanım" hemen benim önüme geçmeye kalkıştı. Benim boyum 1.75, kilom da 3 basamaklı sayılardan oluşuyor. İnsan benim cüssemde birini itip kakmaya kalkışmak için ya büsbütün budala, ya da kör olmalı. Hayret birşey...
Eve geldiğimde mutlu oluyorum. Nihayet huzura erdim diye düşünüyorum, bu sefer de yukarıdaki "komşular" gürültüye başlıyor. Bir gün kafayı kırıp, bir dağ köyüne yerleşeceğim. Telefon, Televizyon, Internet, kısacası beni dünyaya bağlayan hiçbirşey istemiyorum. Güneş batınca yatıp, doğunca kalkacağım, kendi yiyeceğimi kendim yetiştireceğim. Mümkün mertebe toplumla ilişkimi minimuma indireceğim. Nedir bu Allahaşkına? Kimse gülümsemiyor, kimse teşekkür etmiyor, kimse kurallara, sıralara riayet etmek istemiyor. Bencillik aldı yürüdü. Berbat bir toplum olduk ve daha da berbat bir toplum olma yolundayız. KAÇMAK İSTİYORUM BURALARDAN!!!
24 Nisan 2009 Cuma
4. Aşama Başarıyla tamamlandı!
Geçenlerde bahar temizliğinden evde artan ıvır zıvırla başemediğimden bahsetmiştim ve bu işi yapabilmem için de 4 aşamadan geçmem gerektiğinden... 4. Aşama dün tamamlandı. Araba tıkabasa eşya ile dolu. Kısmetse bugun onları bağış yaptığım yere götürüp bırakacağım...
Tüy gibi hafifledim. Dolaplar temizlendi. Kışlıklar ile yazlıklar yer değiştirdi. Evde yeteri kadar dolap olduğundan sadece dolapların içlerini değiştokuş ediyorum. Hiçbirşeyi bohçalara ve hurçlara kaldırmıyorum. Bu da işi bir nebze olsun kolaylaştırıyor. Süper! Süper!
Haydi siz de bu hafta sonu hafifleyin. Bu yıl giymediğiniz, kullanmadığınız eşyanızı toparlayıp, ihtiyaç sahiplerine ulaştırın... Düzenleme işi bittikten sonra kendinizi çok iyi hissedeceksiniz, tıpkı egzersiz yaptıktan sonraki gibi!
Tüy gibi hafifledim. Dolaplar temizlendi. Kışlıklar ile yazlıklar yer değiştirdi. Evde yeteri kadar dolap olduğundan sadece dolapların içlerini değiştokuş ediyorum. Hiçbirşeyi bohçalara ve hurçlara kaldırmıyorum. Bu da işi bir nebze olsun kolaylaştırıyor. Süper! Süper!
Haydi siz de bu hafta sonu hafifleyin. Bu yıl giymediğiniz, kullanmadığınız eşyanızı toparlayıp, ihtiyaç sahiplerine ulaştırın... Düzenleme işi bittikten sonra kendinizi çok iyi hissedeceksiniz, tıpkı egzersiz yaptıktan sonraki gibi!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)