THY

10 saatlik rahatsız bir uçuştan sonra memlekete döndüm. Son 18 yılda Amerika'ya gerek iş, gerekse tatil için pek çok kez gittim. Sanıyorum 2 defa aktarmalı uçuş nedeniyle Lufthansa, bir defa da THY'de yer olmadığı için Delta ile uçtum. Bu seferki uçuşa kadar hep THY'yi tercih ettim, herkese THY'yi tavsiye ettim. Airbus 340'lar muhteşem rahat uçaklar. Uzun seyahatlerde süperler. İkram, güleryüz, konukseverlik, yeni ve bakımlı uçaklar, deneyimli kaptanlar, kısacası THY çok iyiydi. Bu uçuştan sonra herhalde Amerika'ya bir daha kolay kolay THY ile uçmam. Gidişteki kabin ekibi nispeten daha iyiydi ama dönüşteki ekip çok acemi, suratsız ve beceriksizdi. Servisleri berbattı. THY nedense artık New York'a A 330 ile uçmaya başlamış. Uçak güzel ve yeni ama 2-3 sıra koltuk feda edip, koltuk aralarını biraz daha geniş yapamamışlar. Dik otururken dahi dizler öndeki koltuğa değiyor. Buna mukabil birseysel interaktif eğlence sistemi, bir sürü oyun, film vs. seçeneği çok iyi ama bunlarla ilgilenecek kadar rahat oturamıyorsunuz ki... Velhasıl korkunçtu. Çok da yorgunum ama güzel bir tatil yaptım ve fiziksel olarak müthiş yorulsam da beynim dinlendi. Maddi konulara daha sonra ince hesap yaptıktan sonra gireceğim. Sadece uçak biletine yine para vermediğimi söyleyeyim şimdilik...

Seyahat

Yeni isime baslamadan evvel tatil yapmaktayim. O yuzden yeni yazilar yazamiyorum. Donuste bol bol yazacak malzemem olacak...

Emniyet Kemeri

Yurdum insanı her işi Allah'a havale edip, kendisine bahşedilmiş beyni kullanmamaya kararlı bir tutum izliyor. Bu hafta Ankara'da taksiye binmem icap etti. Annem rahat etsin diye onu arkaya oturtup, öne geçtim ve otomatik olarak emniyet kemerine elimi attım. Taksici kolunu dayamak için devasa büyüklükte metal kapaklı yanar döner bir kolluk taktırdığı için emniyet kemerinin kilit mekanizmasını söktürtmüş. İyi mi? Güya emniyet kemeri takmak bir zorunluluk. Bulabilirsen takarsın... Zaten arka koltuktakileri de bir şekilde ya koltuğun ya da koltuk kılıfının altına tıkıştırdıkları için kullanma imkanı olmuyor.

1974 yılında ilk arabamızı aldığımızda rahmetli babam, Almanya'dan emniyet kemeri getirtip, arabaya taktırtmıştı. O zamanlar Türkiye'de ön koltukta dahi emniyet kemeri bir yasal zorunluluk değildi. 7 yaşımdan beri emniyet kemeri taktığım için, onu takmak bende bir reflekstir. Takmamam sözkonusu bile değil. Bugün 20 dakikalık taksi yolculuğu boyunca emniyet kemerim olmadığı için gerildim kaldım.

Binlerce lira verip araba alanların çocukları için emniyetli çocuk koltukları almamalarına, kendi emniyetlerini düşünüp, kemer takmamalrına öyle şaşırıyorum ki... Bu nasıl bir zihniyettir? Yaşamımız bu kadar ucuz ve kolayca feda edilebilir bir şey midir? Kurallara uymamak bir hastalık mıdır? Herşeyi Allah'tan beklemek nasıl bir mantıktır? Evet hepimiz kaderimizi yaşayacağız ama önce eşeğimizi sağlam kazığa bağlasak nasıl olur? Bütün tedbirleri alsak ama başımıza birşey geldiğinde o zaman kader desek, yazgımız buymuş desek?

Bireysel Emeklilik vs. İşyeri Vakfı

Bireysel Emeklilik ödemelerimi işten ayrıldığımda azaltmıştım. Malum kısmetse Mayıs başında yeni işime başlayacağım. Bu işyerinin kendine ait bir vakfı var ve otomatik olarak ücretten bu vakfa bir kesinti yapıyorlar. Bu kesinti isteğe bağlı değilmiş. Yani bir nevi Zorunlu Tasarruf:) İyi, güzel de, ben de hem Hayat Sigortasına, hem de BES'e yatırım yapıyor, bunun haricinde de para biriktiriyorum. Oturup, efendi gibi bir hesap yapmam lazım. BES'ten çıkmam sözkonusu değil. İşyerinin yaptığı kesintiye bakıp, BES'e bundan sonra ne kadar ödeme yapmam gerektiğine karar vereceğim. Hayat Sigortamın 10 yılı Ocak ayında dolacak. Bunu uzatmamaya karar verdim. Alacağım parayı birikimlerime ekleyeceğim. Ocak ayından itibaren BES ödeme tutarımı yeniden değerlendirmem gerek.

Yeni işimde vakıftan emekli olmak için çok uzun süre gerekiyor. Ben bundan daha evvel, yani 56 yaşımda emekli olmayı planlıyorum. Bu durumda şirket ben ayrılırken benim katkı payımı iade ediyor. Tabii şimdilik bunun koşulları ne, kesintiler nasıl hesaplanıyor, nasıl değerlendiriliyor bilemiyorum ama düşündüm ki, şirketten ayrılırken Vakıf nedeniyle ödenecek tutarı alır, BES'e ara katkı payı olarak ilave ederim. Sanırım en mantıklısı bu olur.

Bu arada devletin bizden yıllar evvel kesip, sonra kaldırdığı KEY (Konut Edindirme Yardımı) paraları bu yıl yaz aylarında ödenecekmiş. Sanıyorum KEY uygulaması çıktıktan 6 ay sonra işe girdim ben. Muhtemelen 1000 YTL civarı bir para verecekler. Bunu da yine BES hesabıma koymayı planladım. Zaman zaman tasarrufları gözden geçirip, buralara aktarılan paralara bakmak ve günün koşullarına göre yeniden değerlendirme yapmak gerek.

Borsa'ya uzun vadeli yatırım

Borsa'da az miktarda yatırımım var. Şu an itibariyle Akbank hariç tüm hisse senetlerimde zarardayım ama kılım kıpırdamıyor. Haftada bir bakıp, gayet sakin bir şekilde "Hmmmm... evet hala Akbank hariç hepsi zararda. Esasında bu kadar düşüklerken biraz almak lazım ama dur bakalım önce tatil yapayım, sonra da yeniden maaş almaya başlayayım, sonra bakarız." diyorum.

Hisse Senetlerine bağladığım para kısa ve orta vadede ihtiyaç duymayacağım bir miktar. O nedenle bu kadar rahatım. Ben emekli olana kadar nasılsa borsa yine iyi gunler görecektir. 15 yıl uzun süre...

Sigortalı Bebekler....

Herhalde en çok Sosyal Güvenlik üzerine yazı yazmışımdır ama bu konu popülaritesinden hiçbirşey kaybetmiyor. Geçenlerde biri 20 diğeri 10 yaşında iki çocuğu olan bir arkadaşımla bu konuyu konuşurken ona "Ben olsam büyük oğlanı ne yapar eder SSK'lı yaparım. Küçük için yapacak birşey yok ama, hiç olmazsa büyüğü eski yasaya tabi olsun" demiştim. Arkadaşım da tavsiyeme uydu. Dün 3,5 yaşında bir çocuğu olan bir arkadaşımla konuşurken bana kızını sigortalattığını söyledi. Bir tanıdık vasıtasıyla sinema/reklam sektörünün içindeki birisi sayesinde kızının sigortasının yapıldığını belirtti.

Esasında 20 yaşında oğlu olan arkadaşa verdiğim tavsiye de etik değil, 3,5 yaşındaki kızını sigortalan arkadaşımın yaptığı da. Öte yandan bir sürü insan küçücük bebekleri aynı yöntemle sigortalattırırken, arkadaşlarım etik davransa, çocuğuna haksızlık olmaz mı? Tuhaf bir memleketiz vesselam.

Ben sigorta prim gun sayımı çoktan doldurdum. Sonbaharda 20 seneyi doldurup, sonra da 2012 ortasını, yani 45 yaşımı beklemek durumundayım. 45 yaşında emekli olmak da biraz ayıp bence. Zaten ben çalışmaya devam edeceğim. Emekli maaşım kendi evimde oturduğum halde beni geçindirmeye yetmeyeceği gibi, yaşlılıkta ortaya çıkacak sağlık konularını hiç karşılamayacaktır. Asgari 56 yaşıma kadar çalışmayı umuyorum. Yani toplam 35 yıl, 12600 prim gunu. Arada boşluklar var ve de ileride de olabilir. Minimum 11,500 gün prim öderim bence.

Yeni İş

Geçen hafta aldığım bir iş teklifi oldu. Bunu kabul etmeye karar verdim. Yarın başlama tarihimi ve işi kabul ettiğimi teyid eden bir bildirimde bulunacağım. Geçmiş tecrübemle çok örtüşen bir iş. Büyük bir holdingin şirketlerinden biri. Hızla büyümekte olan ve oldukça katma değerli bir iş yaratan bir şirket. Daha fazla detayı herşey kesinleşince paylaşacağım.

Kısa bir tatil yapmak için hazırlık yapıyorum o nedenle de blogla bir süre çok fazla ilgilenemeyeceğim. Sanırım 5 Mayıs haftasından itibaren bloga düzenli zaman ayrırabileceğim. O zamana kadar yazılar biraz aralıklı olacak gibi...

Biliyorsunuz en büyük endişem birikimlerimi çok fazla tırtıklamaktı. Görünen o ki, bu olmayacak. Düzenli para biriktirmeye devam edeceğim. Gelirim bu işte eskisine göre düşük ama kurumsal kültürü olan köklü bir kuruluş ve burada fırsatların olacağını ve uzun süreli olarak çalışabileceğimi düşünüyorum. En iyisi de Cumartesi mesai yok! Tembel biri değilim. Yeri geldiğinde zaten çok uzun saatlerimi işe verebiliyorum ama işim olmadığı halde mecburiyetten Cumartesi işe gitmek kadar gıcık birşey olamaz. Bundan kurtulduğuma memnunum.