Zorunlu Tasarruf

Yok hayır, yıllarca bizden yapılan kesintilerden bahsetmeyeceğim. Yeni işime pek hızlı bir giriş yaptım. Her gün geç saatlere kadar çalışmak gerekiyor. Bu yıl zorlu bir yıl... Hal böyle olunca evden işe, işten eve para harcayacak yer olmuyor ve de zorunlu bir tasarruf döngüsüne giriliyor. Ancak bu durum dikkat etmem gereken yeme içme konusunu da baltalıyor. Hemen uygun alışveriş yapıp, yanımda yiyecek götürmeye başlamam gerek. İşte çıkan yemek pek iyi değil. Yakında ev yemekleri yapan bir yer var ama henüz pek arkadaşım yok. Yemeğe çıkacak durum da her zaman olmuyor. Sabah ve ikindi kahvaltılarımı ve meyvemi yanıma alabilirim. Hatta domates, salatalık veya zeytinyağlı gibi şeyler de götürülebilir. İki tane ufak çantam var. Özellikle yemek taşımak için. İçine ufak bir de buz kutusu attım mı, yiyecek hiçbirşey bozulmuyor.

Önemli olan hazırlamaya üşenmemek. İşte zor olan kısım bu...

Eski iş arkadaşlarımı (bundan önceki değil ondan önceki 2000-2006 arası çalıştığım yerdekileri) özlüyorum. Hala da kopmadık, görüşüp, haberleşiyoruz. Onlarla çok farklı bir sosyal ilşkimiz varmış meğer. Akşamları da sık sık çıkıp, yemeğe gider, uzun saatler sohbet ederdik. Belki zamanla burada da olur ama sanmam. Yapısı biraz daha farklı. İnsanlar daha mesafeli.

İşi hayatın merkezine koymamaki bir amaç değil, araç olduğunu bilmek gerek diyorum ama hayatımın bu kadar önemli bir kısmını kaplayan birşeyi de ister istemez önemsiyorum. Bilmiyorum...

Yerinde bir köşe yazısı...

Bugünkü Hürriyet Gazetesinde Ercan Kumcu SGK açıkları ile ilgili bir yazı yazmış. Bu konu hakikaten çok önemli ama toplumun büyük çoğunluğu durumun farkında bile değil.

Geri Dönüş!

2 ayın içerisine istifa, yeni iş bulma, evle ilgili bazı konuları halletme, iki hafta yurtdışına gidip, dönme ve yeni işe başlamayı sığdırdım. Hızıma bazen ben de şaşıyorum. Annem de ben de 5'er bin YTL'nin kanına girdik ama bir kuruşundan bile pişman değilim. Neticede planlı bir harcamaydı. Çok da keyifli bir 15 gündü. Tek problem verdiğim kiloların bir bölümünü almak oldu. İlk diyetsiyen randevum 31 Mayıs'ta. O zamana kadar zararın boyutunu göremeyeceğim ama öte yandan o tarihe kadar uslu durup, biraz kilo verebilirim.

Bedenimi çok yormuş olsam da zihnim dinlendi. Gelir gelmez yeni işe de başladım. Henüz alışma sürecindeyim elbette. Şimdilik fena değil gibi.

Bu işimde eskisine göre daha az kazanıyorum ama Cumartesi çalışmadığımı ve de sağlık sigortamın bu iş yerinde karşılandığını düşününce aradaki fark önemsizleşiyor. Ayrıca ruh sağlığım açısından da bence kayıpta değilim.

Uzun bir süre alışverişe ihtiyacım olmayacağından emin olabilirsiniz:) Amerika'da alışverişin bu kadar ucuz olması esasında sinir bozucu. Hem hayat standartları yüksek, hem de çoğu şey bizden çok ucuz. Üstelik benim gibi şişman insanlar çok, o sayede giysi alışverişi için bana göre bir cennet. Fakat özellikle sağlık konusu onlarda felaket pahalı. Bu bakımdan biz şimdilik daha iyi durumdayız diyebilirim.

Bir de benzinin pahalı olmasından şikayet ediyorlar ama geçen gün hesapladım, biz benzine 2,75 kat daha fazla para ödüyoruz ki, bu hesabı son zamdan evvel yapmıştım. O bakımdan da çok şanslılar. Bizde lüks olduğu düşünülen arabaların sudan ucuz satılmaları da cabası. Annemle sürekli arabalara bakıp, iç geçirdik. Türkiye'de asla sahip olmayı düşün(e)meyeceğim kocaman bir 4x4 kiralayıp, 15 gün için bile olsa keyfini sürdük.

Bu haftadan itibaren yeniden diyetime geri dönüyorum. Spora da başlayacağım zira Amerika'da deliler gibi yürüdüm, kaslarım güçlendi. Ayağımdaki sorunlar da geçti gibi. Hesap kitap işlerime şöyle bir baktım. Net Worth değerimi ay sonunda güncelledikten ve tartıldıktan sonra yukarıdaki tickerları da yenileyeceğim.

Amerika dönüşü hemen bloga ilgi gösteremedim. Annem bu hafta sonuna kadar benimleydi. O varken bilgisayarda saatler geçirmek mümkün olmuyor. Kendisiyle ilgilenmek gerekiyor. Bugünden itibaren yine kendi kendimle başbaşayım. Önümüzdeki hafta eski arkadaşlarımla buluşup, bir akşam da bir arkadaşımın evine yemeğe gideceğim. Aslında sosyal takvimim daha kalabalık olabilir fakat ağırdan almak niyetindeyim.

THY

10 saatlik rahatsız bir uçuştan sonra memlekete döndüm. Son 18 yılda Amerika'ya gerek iş, gerekse tatil için pek çok kez gittim. Sanıyorum 2 defa aktarmalı uçuş nedeniyle Lufthansa, bir defa da THY'de yer olmadığı için Delta ile uçtum. Bu seferki uçuşa kadar hep THY'yi tercih ettim, herkese THY'yi tavsiye ettim. Airbus 340'lar muhteşem rahat uçaklar. Uzun seyahatlerde süperler. İkram, güleryüz, konukseverlik, yeni ve bakımlı uçaklar, deneyimli kaptanlar, kısacası THY çok iyiydi. Bu uçuştan sonra herhalde Amerika'ya bir daha kolay kolay THY ile uçmam. Gidişteki kabin ekibi nispeten daha iyiydi ama dönüşteki ekip çok acemi, suratsız ve beceriksizdi. Servisleri berbattı. THY nedense artık New York'a A 330 ile uçmaya başlamış. Uçak güzel ve yeni ama 2-3 sıra koltuk feda edip, koltuk aralarını biraz daha geniş yapamamışlar. Dik otururken dahi dizler öndeki koltuğa değiyor. Buna mukabil birseysel interaktif eğlence sistemi, bir sürü oyun, film vs. seçeneği çok iyi ama bunlarla ilgilenecek kadar rahat oturamıyorsunuz ki... Velhasıl korkunçtu. Çok da yorgunum ama güzel bir tatil yaptım ve fiziksel olarak müthiş yorulsam da beynim dinlendi. Maddi konulara daha sonra ince hesap yaptıktan sonra gireceğim. Sadece uçak biletine yine para vermediğimi söyleyeyim şimdilik...

Seyahat

Yeni isime baslamadan evvel tatil yapmaktayim. O yuzden yeni yazilar yazamiyorum. Donuste bol bol yazacak malzemem olacak...

Emniyet Kemeri

Yurdum insanı her işi Allah'a havale edip, kendisine bahşedilmiş beyni kullanmamaya kararlı bir tutum izliyor. Bu hafta Ankara'da taksiye binmem icap etti. Annem rahat etsin diye onu arkaya oturtup, öne geçtim ve otomatik olarak emniyet kemerine elimi attım. Taksici kolunu dayamak için devasa büyüklükte metal kapaklı yanar döner bir kolluk taktırdığı için emniyet kemerinin kilit mekanizmasını söktürtmüş. İyi mi? Güya emniyet kemeri takmak bir zorunluluk. Bulabilirsen takarsın... Zaten arka koltuktakileri de bir şekilde ya koltuğun ya da koltuk kılıfının altına tıkıştırdıkları için kullanma imkanı olmuyor.

1974 yılında ilk arabamızı aldığımızda rahmetli babam, Almanya'dan emniyet kemeri getirtip, arabaya taktırtmıştı. O zamanlar Türkiye'de ön koltukta dahi emniyet kemeri bir yasal zorunluluk değildi. 7 yaşımdan beri emniyet kemeri taktığım için, onu takmak bende bir reflekstir. Takmamam sözkonusu bile değil. Bugün 20 dakikalık taksi yolculuğu boyunca emniyet kemerim olmadığı için gerildim kaldım.

Binlerce lira verip araba alanların çocukları için emniyetli çocuk koltukları almamalarına, kendi emniyetlerini düşünüp, kemer takmamalrına öyle şaşırıyorum ki... Bu nasıl bir zihniyettir? Yaşamımız bu kadar ucuz ve kolayca feda edilebilir bir şey midir? Kurallara uymamak bir hastalık mıdır? Herşeyi Allah'tan beklemek nasıl bir mantıktır? Evet hepimiz kaderimizi yaşayacağız ama önce eşeğimizi sağlam kazığa bağlasak nasıl olur? Bütün tedbirleri alsak ama başımıza birşey geldiğinde o zaman kader desek, yazgımız buymuş desek?

Bireysel Emeklilik vs. İşyeri Vakfı

Bireysel Emeklilik ödemelerimi işten ayrıldığımda azaltmıştım. Malum kısmetse Mayıs başında yeni işime başlayacağım. Bu işyerinin kendine ait bir vakfı var ve otomatik olarak ücretten bu vakfa bir kesinti yapıyorlar. Bu kesinti isteğe bağlı değilmiş. Yani bir nevi Zorunlu Tasarruf:) İyi, güzel de, ben de hem Hayat Sigortasına, hem de BES'e yatırım yapıyor, bunun haricinde de para biriktiriyorum. Oturup, efendi gibi bir hesap yapmam lazım. BES'ten çıkmam sözkonusu değil. İşyerinin yaptığı kesintiye bakıp, BES'e bundan sonra ne kadar ödeme yapmam gerektiğine karar vereceğim. Hayat Sigortamın 10 yılı Ocak ayında dolacak. Bunu uzatmamaya karar verdim. Alacağım parayı birikimlerime ekleyeceğim. Ocak ayından itibaren BES ödeme tutarımı yeniden değerlendirmem gerek.

Yeni işimde vakıftan emekli olmak için çok uzun süre gerekiyor. Ben bundan daha evvel, yani 56 yaşımda emekli olmayı planlıyorum. Bu durumda şirket ben ayrılırken benim katkı payımı iade ediyor. Tabii şimdilik bunun koşulları ne, kesintiler nasıl hesaplanıyor, nasıl değerlendiriliyor bilemiyorum ama düşündüm ki, şirketten ayrılırken Vakıf nedeniyle ödenecek tutarı alır, BES'e ara katkı payı olarak ilave ederim. Sanırım en mantıklısı bu olur.

Bu arada devletin bizden yıllar evvel kesip, sonra kaldırdığı KEY (Konut Edindirme Yardımı) paraları bu yıl yaz aylarında ödenecekmiş. Sanıyorum KEY uygulaması çıktıktan 6 ay sonra işe girdim ben. Muhtemelen 1000 YTL civarı bir para verecekler. Bunu da yine BES hesabıma koymayı planladım. Zaman zaman tasarrufları gözden geçirip, buralara aktarılan paralara bakmak ve günün koşullarına göre yeniden değerlendirme yapmak gerek.