Okur Sorusu- Değişken Gelir ve Para Biriktirme

Bir okurum sormuş: "Üniversiteyi ailemin oturduğu şehir dışında okuyorum. Ailem bana her ay sabit bir harçlık göndermek yerine gerçekten ihtiyacım olduğu zamanlarda ihtiyacım kadar gönderiyorlar. Her ay ihtiyaçlarıma bağlı değişken bir miktar elime geçtiğinden dolayı bütçe yapmakta dolayısıyla para biriktirmekte zorlanıyorum. Ne yapmamı önerirsiniz?"

Öncelikle ailenizin maddi durumu önemli demeliyim. Sizi şehir dışında zorlanarak okutuyorlarsa, onlardan aldığınız harçlıktan biriktirmeye çalışmanızı önermem. En fazla acil durumlar için birkaç yüz lirayı bir kenara koymaya çalışın. Bu durumda aileden alacağınız harçlık yerine eğer dersleriniz iyiyse, küçük sınıflardan birilerine ders vermeye veya derslerinizi engellemeyecek şekilde part-time bir iş bulmaya bakın. Buradan elde edeceğiniz parayı biriktirin.

Ama eğer ailenizin maddi durumu iyiyse ve sizi okutmakta sıkıntı çekmiyorlarsa, bir aylık masraflarınızın tamamının listesini yapın. Bunun üzerine para biriktirmek için düşündüğünüz meblağı ekleyin ve her ay bu miktarda parayı ayrı bir hesaba yatırın. Yani kendinize ödeme yapın. Böylece yine gereksinim duyduğunuzda para istersiniz ama biriktirmeyi hedeflediğiniz parayı da kenara ayırmış olursunuz. Ben bütçemi bu şekilde yaparım. BES ödemelerim de o ya biriktirmeyi hedeflediğim rakamı da bütçemde gider olarak gösteriyorum. Bu sayede "ayın sonunda biriktirecek para kalmadı" sendromundan kurtuluyorum çünkü daha ayın başında zaten birikecek miktarı ayırmış oluyorum.

Bu arada okuyuculardan da katkıda bulunmak isteyen olursa sevinirim.

Dolmabahçe Fotoğraflarım

Diyet Listeleri ve Bütçeler- I

Bazı konular görünüşte fevkalade alakasız da olsa, aslında şaşırtıcı derecede benzer olabiliyorlar. Başlığı gören ne düşündü bilmiyorum ama diyet listeleriyle bütçelerin benzeştiği yönleri irdelemek istedim. Kendimce bir liste yaptım:

1. İkisi de kategorilerden oluşur.
2. İkisini de kimse yapmak istemez.
3. İkisi de mahrumiyet hissi yaratır.
4. İkisini de yazmak kolay, uygulamak zordur.
5. İkisinden de çabucak vazgeçmek genel temayüldür.
6. İkisinin de hayatımız için kritik olduğunu biliriz.
7. İkisini de her yeni yılın başında planlar, Ocak ayı bitmeden vazgeçeriz.
8. İkisi de hatalı yönlerimizi vurgular. O yüzden onları sevmeyiz.
9. İkisi de ciddiyet ve planlama gerektirir.
10. İkisi de başımız belaya girmeden aklımıza gelmez.

Keyif yapmak... Ne zaman unuttuk?

Uzun zamandır aklımda olan birşeyi yapayım ve Dolmabahçe Sarayı'nı gezeyim dedim. Kendime kaliteli zaman ayırmak ve keyif yapmak için iyi bir fikir değil mi? Sabah kendimi erkenden dışarı attım ve önce kahvaltı etmek için bir Simit Cafe'ye oturdum. Elimde kitabım, sözümona keyif yapacağım. Sıcak çaydan ağzımı yakınca fark ettim ki, sandalyede her an kalkacakmış gibi iğreti oturmuşum, hemen gitmem gerekiyormuş gibi bir tavır içindeyim. Ne önümdeki sıcacık simidin keyfini çıkartıyorum, ne çayın ne de kitabın. Oysa Dolmabahçe bir yere gitmiyor ki... Zamanım var.

Bunu fark edince, gevşemeye ve çayımdan ve simidimden keyif almaya baktım ve gün boyunca acele etmeden gezdiğim, gördüğüm herşeye dikkatle bakmaya ve gevşemeye çalıştım.

Dolmabahçe'de Harem ve Selamlık kombine tur bileti aldım. Selamlık gezisinin ardından, sarayın bahçesinde yavaş yavaş yürüdüm. Açmakta olan çiçeklere, dev manolya ağaçlarına baktım. Bir bölümde kocaman bambuların olduğunu fark ettim. Kuşluğun bulunduğu yere gidip, tavuskuşlarının tüylerini açmalarını bekledim, bunu fotoğrafladım. Cafe'de oturup çay içtim ve sonra Harem turuna katıldım. Becerebilirsem resimlerin bazılarını paylaşacağım.

Sonra yine yavaş yavaş Kabataş iskelesine gidip, motora bindim. Sakin, yavaş ve etrafa bakarak...

Gevşemeyi ve keyif yapmayı nasıl da unutuyor insan. Herşeye görev gözüyle bakmak ve herşeyi süratle yapıp bitirmeye çalışmaktan etraftaki güzellikleri görmeyi kaçırmak iş mi yani?

Anonim Yorumlar

Blogu anonim yorumlara açtım ancak yorumlar yine de benim tarafımdan okunup, öyle yayınlanacak.

Kayıt olmak istemeyen kullanıcılara kolaylık olacak sanırım.

Tuhaf bir şekilde tanıdık geldi...

Kütüphanemde elime Rota Yayınları tarafından basılmış ve Martin Scoot tarafından yazılmış "Zaman Yönetimi" kitabı geçti. Şöyle bir karıştırırken 17. Bölümün başı dikkatimi çekti:

"Patronu İdare Etmek

Patron genellikle şu ya da bu şekilde zamanı çarçur eden şeyler listesinin başlarında yer alır.

Bazı patronlar çalışanlarına belirsiz hedefler gösterir ve hedef tahtalarını önceden haber vermeden başka yöne kaydırmakta ustadırlar.

Bazıları işinizde nasıl olduğunuzu size söylemezler.

Bazıları size yeterince yetki vermezler. Sizin tepenizde durup mırıldanırlar, işinize burunlarını sokarlar ve herşeyi değiştirirler.

Bazıları fazla yetki verir, ortadan kaybolur ve herşeyi size bırakırlar.

Bazıları sizi dinlemezler.

Neredeyse hiçbiri teşekkür etmez."

Hah! Tuhaf bir şekilde tanıdık...

Eller Gider Mersine, Biz Gideriz Tersine...

Yabancılar uzun yıllardır sahip oldukları bazı şeylerden ya karbon salınımını azaltmak, ya enerjiden veya paradan tasarruf etmek için vazgeçiyorlar. Amerikalılar'ın konfordan vazgeçip, daha ekonomik otomobillere yönelmeleri yahut da daha küçük evlerde oturmayı düşünmeye başlamaları ve çamaşır ipi ya da çamaşır kurutmalıkları yeniden keşfetmelerinde hem ekonomik krizin hem de toplumsal bilincin yükselmesinin etkisi var.

Birkaç gündür televizyonda bir çamaşır kurutma makinesi reklamı dikkatimi çekiyor. Az yer kaplar, az elektrik tüketir vs. temalı bir reklam. Ürünün tasarruflu olduğunu söylüyor güya. Daha evvel çamaşır kurutmak için para harcamıyorsam, bu ürünü alınca hem bu ürüne, hem de elektriğe para harcayacaksam tasarruf, ekonomi bunun neresinde?

Ben küçükken biz 4 kişilik bir aileydik ve kışın mecburen annemin evin içinde gerdiği iplerde boyu boyunca çamaşırları nasıl kuruttuğunu gayet iyi hatırlıyorum. Üstelik yeni yıkanmış çamaşırları kirletmememiz için sürekli bizi uyarır, biz de çamaşırların yanından akrobatik hareketler yaparak geçerdik. Çamaşır kurutmalıklar çıktığında derin bir nefes almıştık. (Bu arada aklıma geldi, çamaşır günü diye birşey vardı niyeyse. Ben ne zaman gerekirse, o zaman yıkarım çamaşırı. Bunun için özel bir güne ihtiyacım yok:)

Otomobil almanın yatırım(!?) olduğunu düşünen yurdum insanı daha evvel para harcamadan yapabildiği bir işi şimdi para harcayarak ama tasarruflu(!) bir şekilde yapabileceğine elbet inanır.

ÖTV indirimi olmadan evvel, parayı muhafaza etmeye çalışan, işini kaybetme korkusu yaşayan insanların bir kısmı ÖTV indirimi ertesi bir anda otomobil almak için dayanılmaz bir istek duymaya başlamış olmalılar ki, hepsi bayilere koşup, otomobil kuyruğuna girdiler. Üstelik otomobil firmaları stoklarını tükettiklerini, otomobil fiyatlarının artacağını ilan ettiler bile. Benim bu işe aklım ermiyor. Eren varsa anlatsın.

Ne zaman bu kadar tüketen bir toplum olduk? Oldukça tutumlu biri olan ben bile 5 yıl evvel aldığım eve sığamıyorum. Dolaplar tıkış tıkış. Ayakkabılığımda yer yok. Her tarafta kutular, torbalar... Bunları elden geçirmem ve kullanmadığım şeyleri ihtiyacı olanlarla paylaşmam lazım. Vaziyet vahim...