Cuma: Yakın Dostlarla erken doğumgünü kutlaması!
Nevizade, sonra açık bir mekanda müzik, Bol kahkaha ve keyif
Cumartesi: Tansiyon: 150/111, Başağrısı: Korkunç
Pazar(Doğumgünü): Tansiyon: 140/100, Başağrısı: Berbat ama geceye doğru biraz daha iyileşme, Tansiyon:130/94 Başağrısı: Çekilir
Tamam 43'ü bitirip, 44'e girerken 23'ü bitirip, 24'e girer gibi kutlama yapılmayacak. Anladım ben onu... (Derin iç çekme)
.
Bu blogdaki yazilari bloguma link vererek ya da blogu referans gostererek kullanabilirsiniz.
T'POL
6 Haziran 2010 Pazar
3 Haziran 2010 Perşembe
Market Alışverişi için En İyi Zaman
Haftalık alışverişinizi hafta sonu yapmak gibi bir derdiniz yoksa yani buna hafta içi vakit ayırabiliyorsanız ne mutlu size!
Hafta sonları AVM'lerden ve marketlerden veba varmış gibi uzak dururum. Yurdum insanı hafta sonu çoluk çocuk, büyükanne, büyükbaba hep beraber pikniğe gidiyor havasında AVM ve marketlere geldiğinden alışverişi hafta içi yapmaya bakarım.
Eğer çalışıyorsanız ve gündüz saatlerinde gidemiyorsanız, size önerim popüler dizilerin günlerini ve saatlerini takip etmeniz. Mesela ben Aşk-ı Memnu günleri saat 20:00-22:00 arası alışveriş yapıyorum. Birkaç yıl evvel de Binbir Gece dizisi yayınlandığı zamanlarda alışverişe çıkıyordum.
Temel kurallar: Alışverişe aç karınla çıkmayın, bir listeniz olsun ama indirimdeki ürünlere de muhakkak bir göz atın.
.
Hafta sonları AVM'lerden ve marketlerden veba varmış gibi uzak dururum. Yurdum insanı hafta sonu çoluk çocuk, büyükanne, büyükbaba hep beraber pikniğe gidiyor havasında AVM ve marketlere geldiğinden alışverişi hafta içi yapmaya bakarım.
Eğer çalışıyorsanız ve gündüz saatlerinde gidemiyorsanız, size önerim popüler dizilerin günlerini ve saatlerini takip etmeniz. Mesela ben Aşk-ı Memnu günleri saat 20:00-22:00 arası alışveriş yapıyorum. Birkaç yıl evvel de Binbir Gece dizisi yayınlandığı zamanlarda alışverişe çıkıyordum.
Temel kurallar: Alışverişe aç karınla çıkmayın, bir listeniz olsun ama indirimdeki ürünlere de muhakkak bir göz atın.
.
2 Haziran 2010 Çarşamba
Televizyonsuz Hayat
1991'in başında Amerika'da yaşadığım bir dönemde yeni bir eve taşınmıştım. Kiraladığım daire eşyalıydı ancak sahibi TV'sini beraberinde götürdüğü için bir TV almam gerekiyordu. Yakın bir arkadaşım 110-220 Volt çalışabilen multi-system bir televizyon almamı önerdi. Böylece Türkiye'ye dönerken onu götürebilirdim. Şimdi olsa asla bu tavsiyeye uymazdım zira, Amerikan sistemine göre çalışan bir TV'yi o dönemlerde 200 USD civarına bir paraya alabiliyorken, aldığım Sony 49 Ekran TV'ye 540 USD ödedim.
Aldığım televizyon süper çıktığından hala onu kullanıyorum. Dolayısıyle belki de bu kötü finansal fikir o kadar da kötü değildir:)
Bir süredir TV izlemenin hayatımda çok fazla zamana mal oldugunu, bazen seyredecek adam gibi bir şey ararken bir sürü vakit kaybettiğimin farkındaydım. Elimde Haziran sonuna yetiştirmem gereken bir çalışma var. Dikkat dağıtan şeylerden uzak durmaya ve konsantre olmaya gayret ediyorum. Bu nedenle radikal bir adım attım ve Digitürk üyeliğimi iki ay boyunca askıya aldım. Neden mi iki ay? Öncelikle zaten yazın seyredecek birşey olmuyor. Genellikle dizi tekrarları ile vakit dolduruyorlar. Seyrettiğim dizileri Internet'ten rahatça izleme imkanım var. Zaten yerli dizilerden sadece iki tanesini takip ediyorum ve biri bu sezon bitiyor. Hayır Aşk-ı Memnu değil, Canım Ailem'den bahsediyorum:)
Okunmak için sıra bekleyen bir sürü kitabım ve uzun zamandır planladığım birkaç çalışma var. Bunlara konsantre olmak istiyorum.
Eğer iki ay boyunca TV'ye müthiş bir hasret duymazsam, TV'siz hayatımda mutlu olursam, kendisini sonsuza kadar hayatımdan çıkartmaya niyetim var. Böylece her ay ödediğim Digitürk parasından kurtulacağım (Internet masrafım artacak)ve de 1991 model televizyonum bozulduğunda ki, artık bozulması muhtemelen an meselesi, onu yenilemek zorunda kalmayacağım. Bu da ciddi bir tasarruf kalemi. Ama bu işin esas katma değeri bana olacak. Kendimi geliştirmek için bazı çalışmalar yapıp, birçok kitap okuyacağım. Bu da elbette bana kendimi çok daha iyi hissetirecek. Bence paha biçilemez...
.
Aldığım televizyon süper çıktığından hala onu kullanıyorum. Dolayısıyle belki de bu kötü finansal fikir o kadar da kötü değildir:)
Bir süredir TV izlemenin hayatımda çok fazla zamana mal oldugunu, bazen seyredecek adam gibi bir şey ararken bir sürü vakit kaybettiğimin farkındaydım. Elimde Haziran sonuna yetiştirmem gereken bir çalışma var. Dikkat dağıtan şeylerden uzak durmaya ve konsantre olmaya gayret ediyorum. Bu nedenle radikal bir adım attım ve Digitürk üyeliğimi iki ay boyunca askıya aldım. Neden mi iki ay? Öncelikle zaten yazın seyredecek birşey olmuyor. Genellikle dizi tekrarları ile vakit dolduruyorlar. Seyrettiğim dizileri Internet'ten rahatça izleme imkanım var. Zaten yerli dizilerden sadece iki tanesini takip ediyorum ve biri bu sezon bitiyor. Hayır Aşk-ı Memnu değil, Canım Ailem'den bahsediyorum:)
Okunmak için sıra bekleyen bir sürü kitabım ve uzun zamandır planladığım birkaç çalışma var. Bunlara konsantre olmak istiyorum.
Eğer iki ay boyunca TV'ye müthiş bir hasret duymazsam, TV'siz hayatımda mutlu olursam, kendisini sonsuza kadar hayatımdan çıkartmaya niyetim var. Böylece her ay ödediğim Digitürk parasından kurtulacağım (Internet masrafım artacak)ve de 1991 model televizyonum bozulduğunda ki, artık bozulması muhtemelen an meselesi, onu yenilemek zorunda kalmayacağım. Bu da ciddi bir tasarruf kalemi. Ama bu işin esas katma değeri bana olacak. Kendimi geliştirmek için bazı çalışmalar yapıp, birçok kitap okuyacağım. Bu da elbette bana kendimi çok daha iyi hissetirecek. Bence paha biçilemez...
.
1 Haziran 2010 Salı
Alışverişkolizm mi?
Geçtiğimiz günlerde çok eski bir arkadaşımla keyifli birkaç gün geçirdim fakat alışveriş merakı beni endişeye sevk etti doğrusu.
Nerede bir dükkan ya da tezgah varsa hepsine baktı ve birkaç defa "şunu alsam mı?" anlarına ben müdahale ettim. "Sende o kolyenin aynısının yeşil boncuklusundan yok muydu?", "Buna gerçekten ihtiyacın var mı?" gbi sorular sormak zorunda kaldım. Zorunda kalmak ne demek? Saçma! diye beni eleştirecek okuyucular olabilir fakat bildiğiniz gibi değil arkadaşımın hali. Öncelikle almak istediği şeyler ihtiyaç olabilecek şeyler değildi. Hali tavrı sanki daha bir tuhaf geldi bana. Esasında almayı düşündüğü şeyleri almakta tereddütlü olduğu, o şeylere ihtiyacı olmadığının farkında olmasına rağmen kendini sanki alışveriş yapmaktan alamazmış gibi bir ruh hali içindeydi. Ufak tefek müdahalelere rağmen lüzumsuz birkaç parça şey satın aldı.
Bağımlılıklar konusunda fazla bilgim yok. Yıllar önce amcamı alkolizmden kaybettim ama hem çok yakın değildik, hem de farklı şehirlerde yaşıyorduk. Bağımlılık sürecini bu yüzden bilmiyorum ama arkadaşım için endişelendim.
Birkaç günlüğüne biraraya gelmişken de bu konuyu açıp, ciddi olarak konuşmak ve canını sıkmak da istemedim. Ayrı şehirlerde yaşadığımız için sık görüşemiyoruz. Aslında çok mesuliyetli ve tutumlu biriydi ama ne olduysa alışverişe yönelmiş. Kendi de durumun biraz farkında gibi zira alışverişe merak geliştirdiğini, kendisinin de bunun nasıl olduğunu bilemediğini söyledi bir ara ama uygun olmayacağını düşünerek çok da deşmedim.
Umarım boş yere endişe ediyorumdur.
.
Nerede bir dükkan ya da tezgah varsa hepsine baktı ve birkaç defa "şunu alsam mı?" anlarına ben müdahale ettim. "Sende o kolyenin aynısının yeşil boncuklusundan yok muydu?", "Buna gerçekten ihtiyacın var mı?" gbi sorular sormak zorunda kaldım. Zorunda kalmak ne demek? Saçma! diye beni eleştirecek okuyucular olabilir fakat bildiğiniz gibi değil arkadaşımın hali. Öncelikle almak istediği şeyler ihtiyaç olabilecek şeyler değildi. Hali tavrı sanki daha bir tuhaf geldi bana. Esasında almayı düşündüğü şeyleri almakta tereddütlü olduğu, o şeylere ihtiyacı olmadığının farkında olmasına rağmen kendini sanki alışveriş yapmaktan alamazmış gibi bir ruh hali içindeydi. Ufak tefek müdahalelere rağmen lüzumsuz birkaç parça şey satın aldı.
Bağımlılıklar konusunda fazla bilgim yok. Yıllar önce amcamı alkolizmden kaybettim ama hem çok yakın değildik, hem de farklı şehirlerde yaşıyorduk. Bağımlılık sürecini bu yüzden bilmiyorum ama arkadaşım için endişelendim.
Birkaç günlüğüne biraraya gelmişken de bu konuyu açıp, ciddi olarak konuşmak ve canını sıkmak da istemedim. Ayrı şehirlerde yaşadığımız için sık görüşemiyoruz. Aslında çok mesuliyetli ve tutumlu biriydi ama ne olduysa alışverişe yönelmiş. Kendi de durumun biraz farkında gibi zira alışverişe merak geliştirdiğini, kendisinin de bunun nasıl olduğunu bilemediğini söyledi bir ara ama uygun olmayacağını düşünerek çok da deşmedim.
Umarım boş yere endişe ediyorumdur.
.
24 Mayıs 2010 Pazartesi
Okuma Önerileri
Ten Examples of Shockingly Excellent Customer Service Bu tür örneklerden memlekette de var mıdır ki?
Boston Gal diyor ki ihtiyarliyoruz! Bir önceki yazıyı da okuyun derim.
Trent yine güzel bir kitap özeti yayınlamış:Procrastination (Erteleme ya da kaytarma ya da mümkün olan en son dakikaya bırakma)
Tabii ki EkonomiTürk'e de gidip bakmayı unutmayın. Kaliteli Yazılar linki altında pek çok öğretici yazı var.
.
.
Boston Gal diyor ki ihtiyarliyoruz! Bir önceki yazıyı da okuyun derim.
Trent yine güzel bir kitap özeti yayınlamış:Procrastination (Erteleme ya da kaytarma ya da mümkün olan en son dakikaya bırakma)
Tabii ki EkonomiTürk'e de gidip bakmayı unutmayın. Kaliteli Yazılar linki altında pek çok öğretici yazı var.
.
.
20 Mayıs 2010 Perşembe
Reyting Uğruna
Okuyucularımdan Çağatay Bey "Özel Hayata Saygı mı?" başlıklı yazıma şöyle bir yorum bırakmış: "bu tarz haberlerin bu tür bloglarda reyting uğruna yayınlanması hakkındaki görüşlerinizi merak etmiyor değilim".
Bloguna göre değişir diye düşünüyorum. Bence her blogun farklı bir misyonu, blog sahiplerinin farklı amaçları var. Mesela benimkinde reklam falan yok, okuyucu sayısı artsın diye bir derdim de yok. Yazdıklarımın birçok kişi için ilgi çekici olmadığının farkındayım. Blogumu beğenen okuyor:)... Siyasi veya medyatik birinin özel hayatının dedikodusu beni hiç ilgilendirmiyor, o yüzden de yazmıyorum.
Bazı bloglar ise reklam gelirleri ve dolayısıyle daha geniş kitlelere ulaşabilmek için varlar. Popüler konuları yayınlamak okuyucu çekiyorsa, onlar da elbet bundan faydalanacaklar. Blogun amacı reyting artırmaksa, her yol mübah. (Ben demedim, Machiavelli demiş).
EkonomiTürk'ün stratejisi ise belli ki harcanan emeğin karşılığını almak. Bence haksız da değil zira orada yazılan yazılar benim yazdıklarım gibi herhangibir teknik bilgiye ya da araştırmaya dayanmayan yazılar değil. Yazarların belli ki ciddi emek sarf ettikleri, kafa patlattıkları yazılar. Hal böyle olunca, insanlar emek harcadıkları bir işin hem daha geniş kitlelere ulaşmasını hem de buradan elde edilecek geliri bir şekilde kullanabilmek istiyorlar. İnan Doğan'ın parayı cebine atmak peşinde olduğunu düşünmüyorum. Öyle olsaydı ekonomi yerine farklı bir konu seçebilirdi. Ekonomi, tasarruf, mali disiplin gibi konuları Google'amayan, onun yerine iki kişinin mahrem görüntülerini Google'layan birkaç bin kişi tesadüfen EkonomiTürk'e gidip, blogu görünce birkaç yazı okuyorsa, eh bu da bir kazançtır o kişiler adına.
Maalesef eğitim sistemimizin muhteşemliği insanları ezberciliğe yöneltiyor ve gerçekten öğrenme motivasyonu sağlamıyor. Ekonomi diplomasıyla gezen binlerce kişi resmen cahil. Birilerinin maşası olan köşe yazarlarının saçmalarını yerden yere vuran, eğitici yazılar ve yorumlar yayınlayan bir blogun sahibi ratingini artırmak istiyorsa ve seçtiği yöntem işe yarıyorsa, neden olmasın?
Bloguna göre değişir diye düşünüyorum. Bence her blogun farklı bir misyonu, blog sahiplerinin farklı amaçları var. Mesela benimkinde reklam falan yok, okuyucu sayısı artsın diye bir derdim de yok. Yazdıklarımın birçok kişi için ilgi çekici olmadığının farkındayım. Blogumu beğenen okuyor:)... Siyasi veya medyatik birinin özel hayatının dedikodusu beni hiç ilgilendirmiyor, o yüzden de yazmıyorum.
Bazı bloglar ise reklam gelirleri ve dolayısıyle daha geniş kitlelere ulaşabilmek için varlar. Popüler konuları yayınlamak okuyucu çekiyorsa, onlar da elbet bundan faydalanacaklar. Blogun amacı reyting artırmaksa, her yol mübah. (Ben demedim, Machiavelli demiş).
EkonomiTürk'ün stratejisi ise belli ki harcanan emeğin karşılığını almak. Bence haksız da değil zira orada yazılan yazılar benim yazdıklarım gibi herhangibir teknik bilgiye ya da araştırmaya dayanmayan yazılar değil. Yazarların belli ki ciddi emek sarf ettikleri, kafa patlattıkları yazılar. Hal böyle olunca, insanlar emek harcadıkları bir işin hem daha geniş kitlelere ulaşmasını hem de buradan elde edilecek geliri bir şekilde kullanabilmek istiyorlar. İnan Doğan'ın parayı cebine atmak peşinde olduğunu düşünmüyorum. Öyle olsaydı ekonomi yerine farklı bir konu seçebilirdi. Ekonomi, tasarruf, mali disiplin gibi konuları Google'amayan, onun yerine iki kişinin mahrem görüntülerini Google'layan birkaç bin kişi tesadüfen EkonomiTürk'e gidip, blogu görünce birkaç yazı okuyorsa, eh bu da bir kazançtır o kişiler adına.
Maalesef eğitim sistemimizin muhteşemliği insanları ezberciliğe yöneltiyor ve gerçekten öğrenme motivasyonu sağlamıyor. Ekonomi diplomasıyla gezen binlerce kişi resmen cahil. Birilerinin maşası olan köşe yazarlarının saçmalarını yerden yere vuran, eğitici yazılar ve yorumlar yayınlayan bir blogun sahibi ratingini artırmak istiyorsa ve seçtiği yöntem işe yarıyorsa, neden olmasın?
17 Mayıs 2010 Pazartesi
Neye İhtiyacım Yok?
Malum havalar güzelleşti, herkes kendini sokaklara attı. Birçok kişi gardrobunu gözden geçiriyor ve ihtiyaç tespiti yapıyor. Sonra da ver elini alışveriş!
Tutumlu biri olarak bu gardrop gözden geçirme işini yaparken kendinize "Neye ihtiyacım var?" diye sormak yerine "Neye ihtiyacım yok?" diye sormanızı öneriyorum. Zira gerçek ihtiyaçlarla, istekler çoğunlukla karışır. Gardrobunuzda 7 tane penye t-shirt varken, pembe bir penyeniz olmadığını görüp bunu ihtiyaç zannedebilirsiniz. Oysa esasında t-shirt'e ihtiyacınız yoktur.
Akıllı bir gardropta birbirine uyumlu renklerde üstler ve altlar olmalıdır ki, bunları pek çok değişik şekilde kombine edip giyebilesiniz. Eğer çalışıyorsanız hafta sonları için 2-3 pantolon ve 3-4 tane bluz ya da t-shirt ekseriyetle yeterlidir. Ben genellikle en sevdiğim ve içinde kendimi en rahat hissettiğim kıyafeti üniforma gibi giyer dururum. Diğer şeyler de dolapta öylece beklerler. Bu da israf demek elbette. Haydi bakalim gardrobunuzu gözden geçirin, giymeyeceklerinizi ayırın, giyeceklerinizi biraraya toplayın ve neye ihtiyacınız olmadığını bir güzel belirleyin. Büyük ihtimalle yaz indirimlerine kadar geçen senelerden kalanlarla idare edebilirsiniz;-)
İşte benim sonuçlarım:
- beyaz T-Shirt'e ihtiyacım yok
- spor pantolona ihtiyacım yok
- ayakkabıya ihtiyacım yok
- cekete ihtiyacım yok
- mayoya ihtiyacım yok
- plaj havlusuna ihtiyacım yok
Giyebileceğim üstler konusunda kararsızım ama yeni bir parça almadan indirimlere kadar idare edebilirim diye düşünüyorum.
Tutumlu biri olarak bu gardrop gözden geçirme işini yaparken kendinize "Neye ihtiyacım var?" diye sormak yerine "Neye ihtiyacım yok?" diye sormanızı öneriyorum. Zira gerçek ihtiyaçlarla, istekler çoğunlukla karışır. Gardrobunuzda 7 tane penye t-shirt varken, pembe bir penyeniz olmadığını görüp bunu ihtiyaç zannedebilirsiniz. Oysa esasında t-shirt'e ihtiyacınız yoktur.
Akıllı bir gardropta birbirine uyumlu renklerde üstler ve altlar olmalıdır ki, bunları pek çok değişik şekilde kombine edip giyebilesiniz. Eğer çalışıyorsanız hafta sonları için 2-3 pantolon ve 3-4 tane bluz ya da t-shirt ekseriyetle yeterlidir. Ben genellikle en sevdiğim ve içinde kendimi en rahat hissettiğim kıyafeti üniforma gibi giyer dururum. Diğer şeyler de dolapta öylece beklerler. Bu da israf demek elbette. Haydi bakalim gardrobunuzu gözden geçirin, giymeyeceklerinizi ayırın, giyeceklerinizi biraraya toplayın ve neye ihtiyacınız olmadığını bir güzel belirleyin. Büyük ihtimalle yaz indirimlerine kadar geçen senelerden kalanlarla idare edebilirsiniz;-)
İşte benim sonuçlarım:
- beyaz T-Shirt'e ihtiyacım yok
- spor pantolona ihtiyacım yok
- ayakkabıya ihtiyacım yok
- cekete ihtiyacım yok
- mayoya ihtiyacım yok
- plaj havlusuna ihtiyacım yok
Giyebileceğim üstler konusunda kararsızım ama yeni bir parça almadan indirimlere kadar idare edebilirim diye düşünüyorum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)