Hesap İşletim Ücretinden nasıl kaçtım?

Eski alışkanlıklardan vazgeçmek kolay olmuyor. Rasyonel olmasa da bazı işleri yapmaya, bazı ilişkileri sürdürmeye meyilli oluyor insan.

Yıllarca YKB ve Garanti Bankasıyla çalıştığım için onlarla yollarımı ayırmak konusunda gereksiz yere ayak sürüdüm ve bu arada bayağı bir hesap işletim ücreti ödedim. Geçtiğimiz Haziran ayında birden akıllandım ve bu iki bankadaki hesaplarımı boşalttım. Zaten ev aldıktan sonra pek param kalmadı. Kalan azıcık paramı da şirketin maaş anlaşması olan Ziraat Bankası'na yatırdım. Maaş anlaşması nedeniyle hesap işletim ücreti yok. EFT'ler de 1 TL.

Buna mukabil Adios Premium kartımdan ve Bonus Kartımdan vazgeçemediğim için şimdi üstümde kalan tek külfet bunların ödemesini Ziraat Bankası üstünden yapmayı unutmamak. Bonus kartımı kullanmamın sebebi bununla yaptığım Garanti Bireysel Emeklilik ödemelerinin %1 kadarını bonus olarak alabilmek ve bunu da Bireysel Emeklilik'e ilave edebilmek.

Adios kartım ise bugüne kadar bana pek çok bedava uçak bileti kazandırdı. Gerçi artık puan toplamak eskisi kadar kolay değil. Muhtemelen son bir uçak bileti daha kazandıktan sonra o dönemde hangi kart daha avantajlı ise ona geçeceğim. Wings'i öneriyorlar ama inceleme fırsatı bulamadım.

Bankalar geçmiş yıllara göre karlılıklarından fedakarlık yapmak zorunda kaldılar. Para kazanmak için yeni ve yaratıcı masraflar bularak bunun acısını elbet biz tüketicilere fatura edecekler. Tüketici olarak daha açık gözlü, daha araştırmacı ve bilinçli olmalıyız.

Yoksa kaz ise kazıkla!

MUTLU YILLAR!

Bugün garip başladı. Bir cenazeye katıldım. İş arkadaşımızın yaşlı annesi. Allah rahmet eylesin.

Şimdi aile muhabbetindeyiz. Çok şükür herkesin keyfi yerinde. Hayat garip...

2012'nin 2011'i aratmaması ve çok daha iyi bir yıl olmasını umut ediyorum. Sağlık, başarı, bolluk, bereket ve benim için bir de İstanbul olsun.

Herkese MUTLU YILLAR!

Keyif olmayınca yazı da olmuyor

Bir süredir yine yazmıyorum. Yazamıyorum demek daha doğru galiba. Çok şükür hayatın sağlık, aile ve arkadaşlar bölümleri iyi durumda ama işimle ilgili olarak ciddi sorun yaşıyorum.

İçimdeki çatışan seslerden biri "Bas istifayı, dön İstanbul'a diyor", diğeri "dur sakin ol. Elbette İstanbul'a dönersin ama şu Haziran ayını bekle, emeklilik hakkını al öyle git" diyor. Bir üçüncü ses de "Haziran bile erken. Maddi açıdan kafanın dinç olması için en az bir hatta bir buçuk yıl daha kır kı..nı otur yerinde" diyor.O esnada dördüncü ses "En fazla ne olabilir ki, Ankara'da aldığın evi satarsın olur biter, ucunda ölüm yok ya" diye karışıyor diğerlerine. İnsanın kafasında bu kadar çok ses olur mu demeyin, valla var.

İnsanın sabah kalkıp işe giderken ayaklarının geri geri gitmesi, her gün "aman şu günü de atlatayım hele bir" demesi son derece can sıkıcı bir durum. Maalesef 2006'dan beri iş hayatım beni tatmin etmiyor. Şu son yılda da iyiye gitmesi gereken her şey kötüye gidiyor. Bunun kaynağı esasında 1-2 kişi. Normalde insanlar belli bir yaşa gelmişlerse sorunlarını oturup, konuşup medeni bir şekilde çözebilmeliler. Bu olmuyorsa üst yöneticinin bir şeyler yapması gerekir. Ve fakat bizimki bunu yapmıyor.

Her toplantı mı birbirini suçlamakla, birilerin saldırıya, diğerinin savunmaya geçmesiyle geçip, sonuçsuz biter? Avuç içi kadar şirkette dönenler saray entrikalarını aratmıyor.

Bugüne kadar defalarca fevri davranıp, sonra da ceremesini çektiğim için bu kez daha temkinli olmaya niyetliydim ama bakalım sabrın sonu nerede?

Yorgunluk

Rahmetli anneannem "yorgunluğun adını gezme koymuşlar" derdi, gülerdik. İş seyahati vesilesiyle geçen hafta Kıbrıs'a gittim, oradan da hafta sonu için İstanbul'a geçtim. Bugün akşam 22:30 gibi evime geldim ve anneanneme hak verdim.

Bu seyahate 10 gün kadar süren bir soğuk algınlığı/grip/nezle (hangisi hala anlamış değilim) de eşlik edince boş zamanlarımın tümünü yatakta geçirdim diyebilirim.

Yaşlanmak kötü şey...

Ericsson Telefonlar... Bir devrin sonu daha...

Bugüne kadar kendi paramla aldığım 3 cep telefonum oldu. Diğer telefonlar çalıştığım şirketler tarafından verilen farklı markalar ama ben hep Ericsson kullanıcısı oldum. Ne zaman telefon almam gerekse, ne kadar araştırıp, incelersem inceleyeyim, elim hep Ericsson'a gitti. İşte para verip aldığım telefonlar:

GH 388

W550i

W995


Halihazırda W995 kullanıyorum ve ona bundan sonra gözüm gibi bakacağım. Artık Ericsson markasının cep telefonu piyasasında bir adı olmayacak. SONY, SONY-Ericsson'u satın aldı. Tekonoloji dünyasında bir devir daha kapandı.

Deprem

Deprem Sigortası
Konut Sigortası
Yönetmeliklere uygun yapılmış binalar
Tehlike arz eden binaların yıkılması
.
.
.
Bugünlerde her "uzman" bunlardan bahsediyor ama Gölcük depreminden bu tarafa değişen bir şey yok. Gidin Avcılar'a bakın. Kaç bina tahliye edilmiş, yıkılmış ve yerine yenisi yapılmış. Muhtemelen hiç. Neden insanımız bu derece kaderci? Neden canımız bu kadar ucuz? Kanun koyucu koyduğu kanunu neden uygulatamıyor?

Kamu İhale Kanunu diye beşyüz kere elden geçirilip her seferinde ucubeleştirilmiş bir kanun var. Güya üçkağıt önlenecek, ihaleler şeffaf olacak, kaliteli hizmet alınması güvence altında olacak. Hadi canım sizde! O kanunu merak edip de bir okuyun. Muhakkak ilk okuduğunuzda " e ne var işte olmuş gayet güzel her kural konulmuş" diye düşüneceksiniz amma kötü niyetin olduğu hiçbir yerde kurallar delinemez değildir. Zaten millet olarak kurallara karşı çıkmayı, eğip bükmeyi erkeklik sayarız. Emniyet kemerini arkamızdan bağlar, trafik kurallarını çiğner, kaza geçirince "kader" deriz. İşin arkasındaki iki eşek kulağını unuturuz.

Yıkılan bir sürü okul, yurt, hastane, devlet dairesi var. O kanuna rağmen bunlar nasıl olabilmiş? Hangi üçkağıtçı müteahhit hangi makamı uyutmuş yahut kendine uydurmuş? Bunların yanıtını kim verecek? Ölen öğretmenleri kim yerine koyacak? Memlekete baksanız "Herkes Elhamdilüllah Müslüman!" İnşaat malzemesinden çalmak, devletin memuruna rüşvet vererek işi şişirmek, rüşvet alarak vergi vereni salak yerine koymak, binlerce insanın değişik bölgelerde ve zamanlarda canına mal olacak düzenbazlıkları yapmak hangi Müslümanın hangi vicdanına sığıyor? Bunlar kimi kandırıyor? İçinde gerçek Allah korkusu olan hiç kimse bunları yapamaz, yapamamalı.

Din konusunda yazmam zira bunun kişisel ve içselleştirilmiş bir şey olması gerektiğine, kimsenin kendi inancını başkasına dayatmaya hakkı olmadığına inanırım ama el insaf yahu! memleket olarak sahip olduğumuz büyük potansiyeli öylesine hoyratça ve salakça harcıyoruz ki isyan edesim geldi.

"Önce insan!" demeden hiç bir b.k olamayız, işte o kadar.

Kötü yıl bitse...

Önce şehitlerimize ağladık ve ağlamaya devam ediyoruz, şimdi de depremde hayatını, yakınlarını kaybedenlere ağlıyoruz...

Şu kötü yıl bir bitse...