Kadınlar ve Ayakkabılar

Bugün bir gayret ayakkabı dolabımı indirdim aşağıya. Kışlıkları boyayıp, kutularına kaldırdım. Mevsimlik ve yazlıkları da aşağı katlara indirdim. Bu arada 4 çift ayakkabı da ıskartaya çıktı. Ayakkabıları kutularında tutarım. Böylece dolapta keşmekeş olmuyor. En sinirlendiğim şey kutusuz ayakkabıların üstüste konmasıdır. Bu operasyon sayesinde bu yaz ayakkabıya ihtiyacım olmadığını da tespit etmiş bulunuyorum. Yaz için 5 çift kahve ve bej tonlarında, 6 çift siyah, 3 çift de espadril tipi ayakkabım varmış. Genellikle sezon sonu indirimlerinden ayakkabı alırım. Bu sefer kış indirimine bakamadım bile ama doğrusu gerek de yoktu. Eskiden daha çok ayakkabı alırdım. Sex and the City'nin Carrie'si ya da Imelda Marcos kadar olmasa bile bir ara çok fazla ayakkabım vardı. 40-45 çift gibi. Tabii ki çok gereksiz. Kendi evime taşındığımdan beri ayakkabı dolabımın kapasitesi limitimi belirliyor ama bu bile fazla. Yine de çok zararlı değildir belki ha? Sonuçta yatırım gibi düşünebiliriz....mi? Nitekim iki sezondur ayakkabı almıyorum... Alırken de uygun fiyatla indirimden aldığıma göre...

Neyse, esas mesele kabus mevsimin geliyor olması. Yazdan pek hoşlanmam. Birincisi çok sıcak olduğu için, ikincisi de memleket kadınlarının bakımsız, çirkin ve hatta kirli ayaklarına ikişer numara küçük gelen saçma sapan terlikler giymesi nedeniyle. Beni öldürseniz açık burunlu bir ayakkabı ile göremezsiniz. İşe terlikle gidilmesine fena gıcık kaparım. Açık ayakkabı giyecekseniz lütfen, n'ooooolur ayaklarınıza özen gösterin. Bakımsız ayak kadar çirkin bir müsibet olamaz. Bunun için sürekli pedikür yaptırıp, para harcamanıza gerek de yok. Akşamları 10 dk. ılık suda tuttuğunuz ayaklarınıza kendiniz bakım yapabilir, yatarken de krem sürebilirsiniz. O kadar zor değil yani.

Evim güzel evim!

Son birkaç haftadır Ankaradaydım. Arada bir iş görüşmesi için gelip, hemen geri döndüm. Hem annemin birikmiş pek çok işi olduğu için, hem de eski evi satıldığı için uğraşacak pek çok şey vardı. Bayağı yoruldum doğrusu ve de evim burnumda tütmeye başladı.

Nihayet dün döndüm. Gerçekten gayet dinlendirici bir uyku uydum, yatağımı özlemişim. Hatta banyomu ve mutfağımı da özlemişim. Sadece istediğim programları izlemeyi de özlemişim. Bu konuda annemle zevklerimiz katiyen uyuşmuyor da:)

Fakat evde yapacak çok iş var. Tek tek tüm dolapların elden geçirilmesi gerek. Verecek pek çok giysi olduğundan eminim. mevsim değişimlerinde giysi kaldırmak adetim yok sadece dolapların içindekilerin yerlerini değiştiriyorum. Yeteri kadar dolabım var ama pek tıklım tıkışlar. Gereksiz alışveriş etmediğim halde bir müddet sonra eşyalar nasıl oluyorsa artıveriyorlar.

Mutfak da almış başını gidiyor. Buradaki dolapların da elden geçmeye ve yiyecek depolarının tüketilmeye ihtiyaçları var. Özellikle kuru malzemeleri ve baharatları gözden geçirmek lazım. Ben derin dondurucuyu da iyi kullanırım, bazen o da dolup taşıyor. Mutfak alışverişine çıkmadan evvel, evdekileri tüketmeye karar verdim. Mesela akşama buzluktan bir balık çıkarttım. Daha iki tane balık var. Onları da tüketip, önümüzdeki aylarda balık azaldığında tüketmek üzere birkaç kilo taze balık almalıyım. Ayrıca buzlukta pişmiş yemekler ve dondurulmuş pizza hamurları var. Tam undan yapılmış tek porsiyonluk hamurlar. Bunları sağlıklı pizza ya da pide yapmak için kullanabileceğim gibi, ekmek yapmak için de kullanabilirim. Ekmek makinem yok ama evde ekmek yapmaktan hoşlanıyorum. Biraz uğraştırıyor ama yemek pişirmek benim için iş değil, hobi kategorisindedir.

Bu kadar çok işi halledebilmek için, planlı olmak gerek. Bugün bir yandan çamaşır yıkayıp, diğer yandan da mutfağı elden geçirmeyi planladım. Daha sonra da yarınki iş görüşmesi için giyeceklerimi hazırlayacağım. Fazla yorulmaya niyetim yok. Henüz tam dinlenemedim bile...

Son durum

Yaptığım görüşmelerden biri oldukça olumlu geçti. İkinci görüşme gelecek hafta Peşembe günü olacak. İlgimi çeken bir iş. Ücret tarafında alışık olduğum mertebelere çıkabileceklerini sanmıyorum ama benim esas öncelik sıralamam şu:
1. Hakkaniyet ve adalet duygularının zedelenmediği, insanların birbirlerine ölçülü ve saygılı olduğu kurumsal bir şirket,
2. Hareketli ve zevkli bir iş,
3. Mütevazı standardımı devam ettirebileceğim ve de para biriktirebileceğim miktarda makul bir ücret.

Stres ve hırs beni son yıllarda çok yıprattı ve yordu. İstikrara ihtiyacım var. Bir yıl sonra tekrardan iş aramak istemiyorum. Hiç değilse bir beş yıl aynı iş yerinde çalışmak istiyorum. İşimi hayatımın merkezine koymaktan vazgeçmem gerekiyor galiba. Amerikalılar "Dur ve gülleri (ya da kahveyi) kokla!" derler. Ben de öyle yapmaya niyetleniyorum.

Şu görüşmelerim de olumlu sonuçlanır da bana düzgün bir teklif gelirse çok iyi olacak. Böylece neredeyse birikimlerime hiç dokunmadan yeni bir işe başlayacağım. Umarım işim rast gider.

Sosyal Güvenlik Reformu

Bu konuya ne kadar takılı olduğumu bilen bilir. Bugünkü Akşam Gazetesindeki Deniz Gökçe'nin yazısını tavsiye ederim. Kendisi son bir haftadır bu konuda tam da benim düşüncelerime paralel yazılar yazdı.

Görüşmeler

Şimdiye kadar birkaç görüşme yaptım. Detaylara giremeyeceğim ama; son derece düzgün bir şirketler grubu yöneticisi ile görüştüm. Bir firsat olduğundan değil ama tanışma amaçlı görüştük. Daha sonra bir headhunter ile görüştüm, tam bir felaketti. Headhunterlara artık şüpheyle yaklaşıyorum. Bugün bir firma ile görüştüm ama çok iyi geçmedi. Kafam karışıktı ve şirket beni cezbetmedi sanırım. Yarın da büyük bir holdingimizin bir şirketinin Genel Müdürü ile görüşeceğim.

Sonra da paldır küldür Ankara'ya geri gitmek durumundayım. Annemin eski evi nihayet satıldı. Çarşamba günü satışı bitireceğiz. Bir aksilik olmadan hallolsun da...

Ankara'dan buraya kardeşimin arabasıyla geldim. Onların ikinci arabası olduğu için ufak, ekonomik bir araç. Normalde sadece şehir içinde kullanıyorlar. Yol boyunca neredeyse herkes beni solladı. Tek kelimeyle korkunçtu. Yarın da geç vakit yola çıkmak zorundayım. Umarım sorunsuz bir şekilde giderim. Arabanın en iyi yanı ise sanırım yaklaşık 80 YTL'lik benzinle Ankara'dan buraya gelebilmesiydi. Bu gerçekten müthiş.

Bireysel Emeklilik Üzerine, yeniden

Genç okuyucularımdan birisi, Buyruk Utku, BES ile ilgili bazı sorularını iletmiş.

BES gerçekten de çok yeni olduğu için hepimizin kafasını karıştıran bir konu. Ben her konuda olduğu gibi yumurtaların aynı sepete konmasına karşıyım. Eğer 20'li yaşlarda olsaydım neler yapardım diye birkaç yazı yazmıştım ama para biriktirme tarafı için özetle:
1. BES yaptırır, riski biraz yüksek bir portfoy seçer ve düzenli olarak ödemeler yapardım.
2. Faiz ya da Hazine Bonosu ile ayrıca para biriktirirdim.

BES'te uzun kalmanın avantajı var. Zaten bizim meşhur Sosyal Güvenlik Reformu da sistemi BES'e doğru itecek gibi görünüyor.

Doğru firmayı seçmek için ise bence şunlara bakmak lazım:

1. İşletme Gideri ya da Komisyon adı altında aldıkları aylık oran nedir? Bunun %2'den fazla olmamasına dikkat etmek gerek. Öğrencilere sunulan çeşitli fırsatları izlemek ve değerlendirmek iyi olabilir.
2. Fon büyüklüğü ve üye sayısına bakmak gerek.
3. İsmi, saygınlığı olan büyük firmalara güvenmek daha mantıklı.

BES'te biriken paranın şöyle avantajları var:
1. Sistemde 56 yaşı tamamlarsanız birikimlerin %25'i vergisiz kazanç, %75 ise sadece %10 ile vergilendiriliyor. Diğer birikimlerde bu avantaj yok.
2. Seçtiğiniz portföy bu işte deneyimli yöneticiler tarafından yönetiliyor. Bu konularda bilginiz yeterli değilse, işi profesyonellere bırakmak iyi bir fikir olabilir.

Temel kural emekliliğe daha çok varken riskli portföylerde büyüme amaçlı hareket etmek, emekliliğe yaklaştıkça daha az riskli portföylere geçip, birikimleri güvence altına almak.

Yeni Bir Kisisel Finans Blogu

Blog dünyasında yeni bir kişisel finans blogu daha oldu: www.tutumluol.com Sahiplerine başarılar diliyorum.

Bu yeni blog benim hoşuma gitti size de öneriyorum. Zaman zaman birbirimize konuk yazarlık yapabiliriz belki dedik. Bu konuda yazanların çoğalmasını umuyorum.