Diyet Motivasyonu - 2

Kendimi motive tutmak için birkaç şey daha yapıyorum, onları da paylaşmak istedim:

1. Burada blogda yazıyorum,
2. Kilomu her ölçümde yani haftada bir Excel'de kaydediyorum ve bir grafik olarak izliyorum. Son dönemde buna bir de trend çizgisi ekledim. Trend çizgisinin aşağı doğru gidiyor olması da büyük motivasyon doğrusu:)

Eskiden diye siteleri ya da bloglarına da bakıyordum ama bundan vazgeçtim. Zira bu sitelerde yazanlar çoğunlukla perhizi bozup, bu kaçamaklara kılıf uyduran ve kendilerini iyi hissetirecek yazılar yazıyorlar. Bu durumun beni de kaçamak yapmaya teşvik ettiğini fark ettim. Bunları izlemekten vazgeçtim.

Biraz önce yarınki yemek çantamı hazırladım:
1. Sabah kahvaltısı olarak, iki dilim tam ekmek arası beyaz peynir, biraz yeşillik.
2. Öğlen yemeği için z.yağlı fasulye, bir dilim ekmek ve 1 küçük yoğurt koydum.
3. Ikindi kahvaltısı için kiraz, bir ufak yoğurt ve yanında birkaç kaşık müsli.

Akşam yemeklerim için esmer, kabuklu pirinçten bir pilav yapıyorum. Vücuttan su atmak için bu da gerekli bir besinmiş. Z.yağlı yaptığım için kolayca yanımda götürebiliyorum, ayrıca ısıtmaya gerek duymadan tüketebiliyorum.

Eğer akşam geç vakte kadar çalışacak olursam, öğlen yemeğimin benzerini dışarıda bir yerden bulabilirim. Bu hafta sebze ağırlıklı yemem lazım.

Sağlıklı beslenmenin cüzdan için de faydaları var. Dışarıda yenen ya da kolayca eve ısmarlanabilen ağır ve pahalı yemekler azalıyor.

Diyet Motivasyonu

Okuyucularımdan biri diyete girmiş ve 1 haftada 900 gr. vermiş, kendimi nasıl motive ettiğimi sormuş. Birincisi kendisini tebrik ediyorum. Bir haftada 900 gr. tam olarak diyetisyenlerin önerdiği şey. 500 gr ve 1000 gr arası ağırlık kaybı diyetinizin sağlıklı olduğunu gösteriyor.

Motivasyona gelince, gerçekten işin zor bölümü bu. Ben 40 yaşı aşmış birisiyim ve çok fazla kilom var. Bir gün fark ettim ki, yetmişlik insanlar gibi yataktan ya da koltuktan kalkarken ah-vah edip duruyorum, çabuk yoruluyorum ve hep belim ağrıyor. Bunlar benim için bir anda bir aydınlanma yarattı. 40'lı yaşlarda böyle olursam, sonra kimbilir ne olurum dedim kendi kendime ve ani bir kararla diyete başladım.

Motivasyonu kaybetmemek, ara versem dahi geri dönmek için en önemli sebebim diyetisyenim diyebilirim. Beni, hayat tarzımı, yeme tarzımı anlamak için çok çaba sarfetti. Kilo veremediğim veya diyete uyamadığım haftalarda bile olumsuz birşey söylemedi hep yüreklendirici şekilde davrandı. Bundan önceki diyetisyen maceralarından birinde diyetisyenin yüzündeki hayal kırıklığı hemen o anda perhizi bırakma sebebim olmuştu.

Bunun dışında ıskartaya çıkarttığım tam 9 tane pantolonum var. Ne zaman motivasyonumun azaldığını hissetsem, hemen onları aklıma getiriyorum. Ayrıca 8-10 kg. hayatımda ciddi değişiklik yarattı. Arabaya iner binerken bile daha rahat hareket ettiğimi fark ettim.

Bir de korkunç göründüğüm bir fotoğrafım var. Hevesim azalınca hemen o fotoğrafa bakıyorum.

Esasında çok sağlıklı besleniyorum ve hiç aç kalmıyorum. Bu da listemin tamamen bana göre hazırlanmış olmasından kaynaklanıyor. Bu nedenle de kendimi motive tutmam çok zor olmuyor ama işten istifa, yeni iş, tatil falan derken stresli günler geçirdim. Perhizi o yüzden bozdum ama çok da bozmamışım ki, kilo almamışım. Vücudumdaki suyu atmak için bol bol maydonoz, kiraz ve yeşil çay tüketeceğim. 2-3 kilo sonra çok rahat giyebileceğim birkaç yeni pantolonum var. Onları giymek için sabırsızlanıyorum.

Kötü Değil...

Diyetisyen randevum iyi gitti. 2.2 kg. almış gibi görünsem de diyetisyenim bunun su olduğunu, hiç yağ almadığımı söyledi. Zaten ellerim ve ayaklarımın şiş olduğunun ben de farkındayım. Bunun sebebi son zamanlarda yoğun çalıştığım için düzensiz beslenmemmiş.

Pazara gidip bir sürü taze sebze aldım. Yarın bir plan yapıp, işyerinde doğru beslenebilmek için elimden gelen gayreti göstereceğim. Suyu atabilirsem, haftaya tartı bana daha iyi haberler verecek:)

Tasarruf tarafında ise %25'ten %23'e düşmüşüm. Çok kötü değil. Zira tatil için biritirdiğim parayı biraz aşmıştım. Bir de bu hesaba arkadaşıma verdiğim borç dahil değil. Nasılsa paramı yakında geri alacağım diye hesabın içinde sayacağım demiştim ama sonradan unuttum. Bu ay da ücretimden neredeyse hiçbirşey artmıyor. Ancak, gelecek aydan itibaren toparlayacağım.

Iyi bir gün oldu...

Yüzleşme Zamanı

Bugün benim için önemli iki konu ile yüzleşme zamanı:

1. Uzun bir aradan sonra diyetisyene gideceğim.
2. Akşam eve döndükten sonra tasarruflarımın durumuna bakıp, blogun tepesinde kaybolan sayacımı yeniden oluşturacağım.

İş değiştirme esnasında yaklaşık 45-50 gün için ücret almadım ve bir de pahalı tatil yaptım. Ama bu arada tasarruflarım da faiz getirdi. Bir arkadaşıma borç vermiştim. Henüz geri dönmedi ama nasılsa dönecek. Bu yüzden onu yok saymayacağım.

Birikmiş paramı hesaplarken Hayat Sigortası ve Bireysel Emeklilikte biriken paramı saymıyorum. Onları görmezden gelmek işime geliyor. Hani sonradan sürpriz olsun diye. Fakat Ocak sonunda Hayat Sigortam 10 yılını dolduracak ve ben de onu uzatmayıp, nakte çevireceğim. O zaman tasarruf oranımda bir anda ciddi bir sıçrama olacak.

Bu arada yabancı kişisel finans bloglarında sürekli adı geçen The Complete Tightwad Gazette adlı yayını sonunda merakıma yenilip, Amazon'dan ısmarladım. Neyse, şimdi kalkıp, diyetisyene gitmek üzere hazırlanmam lazım. Sonra da işe götürülebilecek diyet yemekler hazırlamak için alışveriş yapıp, eve döneceğim.

Zorunlu Tasarruf

Yok hayır, yıllarca bizden yapılan kesintilerden bahsetmeyeceğim. Yeni işime pek hızlı bir giriş yaptım. Her gün geç saatlere kadar çalışmak gerekiyor. Bu yıl zorlu bir yıl... Hal böyle olunca evden işe, işten eve para harcayacak yer olmuyor ve de zorunlu bir tasarruf döngüsüne giriliyor. Ancak bu durum dikkat etmem gereken yeme içme konusunu da baltalıyor. Hemen uygun alışveriş yapıp, yanımda yiyecek götürmeye başlamam gerek. İşte çıkan yemek pek iyi değil. Yakında ev yemekleri yapan bir yer var ama henüz pek arkadaşım yok. Yemeğe çıkacak durum da her zaman olmuyor. Sabah ve ikindi kahvaltılarımı ve meyvemi yanıma alabilirim. Hatta domates, salatalık veya zeytinyağlı gibi şeyler de götürülebilir. İki tane ufak çantam var. Özellikle yemek taşımak için. İçine ufak bir de buz kutusu attım mı, yiyecek hiçbirşey bozulmuyor.

Önemli olan hazırlamaya üşenmemek. İşte zor olan kısım bu...

Eski iş arkadaşlarımı (bundan önceki değil ondan önceki 2000-2006 arası çalıştığım yerdekileri) özlüyorum. Hala da kopmadık, görüşüp, haberleşiyoruz. Onlarla çok farklı bir sosyal ilşkimiz varmış meğer. Akşamları da sık sık çıkıp, yemeğe gider, uzun saatler sohbet ederdik. Belki zamanla burada da olur ama sanmam. Yapısı biraz daha farklı. İnsanlar daha mesafeli.

İşi hayatın merkezine koymamaki bir amaç değil, araç olduğunu bilmek gerek diyorum ama hayatımın bu kadar önemli bir kısmını kaplayan birşeyi de ister istemez önemsiyorum. Bilmiyorum...

Yerinde bir köşe yazısı...

Bugünkü Hürriyet Gazetesinde Ercan Kumcu SGK açıkları ile ilgili bir yazı yazmış. Bu konu hakikaten çok önemli ama toplumun büyük çoğunluğu durumun farkında bile değil.

Geri Dönüş!

2 ayın içerisine istifa, yeni iş bulma, evle ilgili bazı konuları halletme, iki hafta yurtdışına gidip, dönme ve yeni işe başlamayı sığdırdım. Hızıma bazen ben de şaşıyorum. Annem de ben de 5'er bin YTL'nin kanına girdik ama bir kuruşundan bile pişman değilim. Neticede planlı bir harcamaydı. Çok da keyifli bir 15 gündü. Tek problem verdiğim kiloların bir bölümünü almak oldu. İlk diyetsiyen randevum 31 Mayıs'ta. O zamana kadar zararın boyutunu göremeyeceğim ama öte yandan o tarihe kadar uslu durup, biraz kilo verebilirim.

Bedenimi çok yormuş olsam da zihnim dinlendi. Gelir gelmez yeni işe de başladım. Henüz alışma sürecindeyim elbette. Şimdilik fena değil gibi.

Bu işimde eskisine göre daha az kazanıyorum ama Cumartesi çalışmadığımı ve de sağlık sigortamın bu iş yerinde karşılandığını düşününce aradaki fark önemsizleşiyor. Ayrıca ruh sağlığım açısından da bence kayıpta değilim.

Uzun bir süre alışverişe ihtiyacım olmayacağından emin olabilirsiniz:) Amerika'da alışverişin bu kadar ucuz olması esasında sinir bozucu. Hem hayat standartları yüksek, hem de çoğu şey bizden çok ucuz. Üstelik benim gibi şişman insanlar çok, o sayede giysi alışverişi için bana göre bir cennet. Fakat özellikle sağlık konusu onlarda felaket pahalı. Bu bakımdan biz şimdilik daha iyi durumdayız diyebilirim.

Bir de benzinin pahalı olmasından şikayet ediyorlar ama geçen gün hesapladım, biz benzine 2,75 kat daha fazla para ödüyoruz ki, bu hesabı son zamdan evvel yapmıştım. O bakımdan da çok şanslılar. Bizde lüks olduğu düşünülen arabaların sudan ucuz satılmaları da cabası. Annemle sürekli arabalara bakıp, iç geçirdik. Türkiye'de asla sahip olmayı düşün(e)meyeceğim kocaman bir 4x4 kiralayıp, 15 gün için bile olsa keyfini sürdük.

Bu haftadan itibaren yeniden diyetime geri dönüyorum. Spora da başlayacağım zira Amerika'da deliler gibi yürüdüm, kaslarım güçlendi. Ayağımdaki sorunlar da geçti gibi. Hesap kitap işlerime şöyle bir baktım. Net Worth değerimi ay sonunda güncelledikten ve tartıldıktan sonra yukarıdaki tickerları da yenileyeceğim.

Amerika dönüşü hemen bloga ilgi gösteremedim. Annem bu hafta sonuna kadar benimleydi. O varken bilgisayarda saatler geçirmek mümkün olmuyor. Kendisiyle ilgilenmek gerekiyor. Bugünden itibaren yine kendi kendimle başbaşayım. Önümüzdeki hafta eski arkadaşlarımla buluşup, bir akşam da bir arkadaşımın evine yemeğe gideceğim. Aslında sosyal takvimim daha kalabalık olabilir fakat ağırdan almak niyetindeyim.