Son durum

Yaptığım görüşmelerden biri oldukça olumlu geçti. İkinci görüşme gelecek hafta Peşembe günü olacak. İlgimi çeken bir iş. Ücret tarafında alışık olduğum mertebelere çıkabileceklerini sanmıyorum ama benim esas öncelik sıralamam şu:
1. Hakkaniyet ve adalet duygularının zedelenmediği, insanların birbirlerine ölçülü ve saygılı olduğu kurumsal bir şirket,
2. Hareketli ve zevkli bir iş,
3. Mütevazı standardımı devam ettirebileceğim ve de para biriktirebileceğim miktarda makul bir ücret.

Stres ve hırs beni son yıllarda çok yıprattı ve yordu. İstikrara ihtiyacım var. Bir yıl sonra tekrardan iş aramak istemiyorum. Hiç değilse bir beş yıl aynı iş yerinde çalışmak istiyorum. İşimi hayatımın merkezine koymaktan vazgeçmem gerekiyor galiba. Amerikalılar "Dur ve gülleri (ya da kahveyi) kokla!" derler. Ben de öyle yapmaya niyetleniyorum.

Şu görüşmelerim de olumlu sonuçlanır da bana düzgün bir teklif gelirse çok iyi olacak. Böylece neredeyse birikimlerime hiç dokunmadan yeni bir işe başlayacağım. Umarım işim rast gider.

Sosyal Güvenlik Reformu

Bu konuya ne kadar takılı olduğumu bilen bilir. Bugünkü Akşam Gazetesindeki Deniz Gökçe'nin yazısını tavsiye ederim. Kendisi son bir haftadır bu konuda tam da benim düşüncelerime paralel yazılar yazdı.

Görüşmeler

Şimdiye kadar birkaç görüşme yaptım. Detaylara giremeyeceğim ama; son derece düzgün bir şirketler grubu yöneticisi ile görüştüm. Bir firsat olduğundan değil ama tanışma amaçlı görüştük. Daha sonra bir headhunter ile görüştüm, tam bir felaketti. Headhunterlara artık şüpheyle yaklaşıyorum. Bugün bir firma ile görüştüm ama çok iyi geçmedi. Kafam karışıktı ve şirket beni cezbetmedi sanırım. Yarın da büyük bir holdingimizin bir şirketinin Genel Müdürü ile görüşeceğim.

Sonra da paldır küldür Ankara'ya geri gitmek durumundayım. Annemin eski evi nihayet satıldı. Çarşamba günü satışı bitireceğiz. Bir aksilik olmadan hallolsun da...

Ankara'dan buraya kardeşimin arabasıyla geldim. Onların ikinci arabası olduğu için ufak, ekonomik bir araç. Normalde sadece şehir içinde kullanıyorlar. Yol boyunca neredeyse herkes beni solladı. Tek kelimeyle korkunçtu. Yarın da geç vakit yola çıkmak zorundayım. Umarım sorunsuz bir şekilde giderim. Arabanın en iyi yanı ise sanırım yaklaşık 80 YTL'lik benzinle Ankara'dan buraya gelebilmesiydi. Bu gerçekten müthiş.

Bireysel Emeklilik Üzerine, yeniden

Genç okuyucularımdan birisi, Buyruk Utku, BES ile ilgili bazı sorularını iletmiş.

BES gerçekten de çok yeni olduğu için hepimizin kafasını karıştıran bir konu. Ben her konuda olduğu gibi yumurtaların aynı sepete konmasına karşıyım. Eğer 20'li yaşlarda olsaydım neler yapardım diye birkaç yazı yazmıştım ama para biriktirme tarafı için özetle:
1. BES yaptırır, riski biraz yüksek bir portfoy seçer ve düzenli olarak ödemeler yapardım.
2. Faiz ya da Hazine Bonosu ile ayrıca para biriktirirdim.

BES'te uzun kalmanın avantajı var. Zaten bizim meşhur Sosyal Güvenlik Reformu da sistemi BES'e doğru itecek gibi görünüyor.

Doğru firmayı seçmek için ise bence şunlara bakmak lazım:

1. İşletme Gideri ya da Komisyon adı altında aldıkları aylık oran nedir? Bunun %2'den fazla olmamasına dikkat etmek gerek. Öğrencilere sunulan çeşitli fırsatları izlemek ve değerlendirmek iyi olabilir.
2. Fon büyüklüğü ve üye sayısına bakmak gerek.
3. İsmi, saygınlığı olan büyük firmalara güvenmek daha mantıklı.

BES'te biriken paranın şöyle avantajları var:
1. Sistemde 56 yaşı tamamlarsanız birikimlerin %25'i vergisiz kazanç, %75 ise sadece %10 ile vergilendiriliyor. Diğer birikimlerde bu avantaj yok.
2. Seçtiğiniz portföy bu işte deneyimli yöneticiler tarafından yönetiliyor. Bu konularda bilginiz yeterli değilse, işi profesyonellere bırakmak iyi bir fikir olabilir.

Temel kural emekliliğe daha çok varken riskli portföylerde büyüme amaçlı hareket etmek, emekliliğe yaklaştıkça daha az riskli portföylere geçip, birikimleri güvence altına almak.

Yeni Bir Kisisel Finans Blogu

Blog dünyasında yeni bir kişisel finans blogu daha oldu: www.tutumluol.com Sahiplerine başarılar diliyorum.

Bu yeni blog benim hoşuma gitti size de öneriyorum. Zaman zaman birbirimize konuk yazarlık yapabiliriz belki dedik. Bu konuda yazanların çoğalmasını umuyorum.

Hastalıklar...

Bu ara hem kardesim, hem de cok yakin iki arkadasim cesitli rahatsizliklarla bogusuyorlar. Hicbiri cok sukur cok da onemli sorunlar degiller ama yine de operasyon gecirmek riskli ve insanı endişeye sevkediyor. Onlarla mesgul oldugum icin blogu iyice bosladim. Benim cephede yeni birsey yok.

AKP kapatma davası nedeniyle borsa feci düşmüş durumda ama beni bilen bilir, borsadaki paramı, cebimdeki paradan saymadığım için beni rahatsız eden bir durum yok. Hatta calisiyor olsam, bazi hisselerden almak isterdim doğrusu ama çok da önemli değil.

İş Ararken

Ani bir kararla beni mutsuz eden işimi bıraktım. Esasında tam da böyle olmadı. Uzun zamandır beni sıkmakta ve üzmekte olan işimi bırakmaya zaten niyetlenmiştim ve bunun için de hesabımı kitabımı yapmıştım. Niyetim iş bulup, öyle bırakmaktı ama maddi açıdan bu şart da değildi. En fazla Haziran’a kadar dişimi sıkar öyle bırakırım derken, daha fazla çekmemeye karar verdim. Kabalık hayatta tahammül ettiğim bir şey değil.

İş arama serüvenimin 3 ila 6 ay arası sürmesini bekliyorum. Param da var ama yine de bazı tedbirleri devreye sokmakta fayda var dedim. İnsan kendisini en kötüsüne hazırlamalı. Neler yaptığıma bir bakalım:

1. Öncelikle ayda 500 YTL ödemekte olduğum BES’i 100 YTL’ye indirdim.
2. Diyetisyenimle bundan böyle hafta bir değil 15 günde bir görüşmek üzere anlaştım. Zaten iki ay kadar evvel kendisi bunu teklif etmişti ama o zaman henüz buna hazır olmadığımı düşündüğüm için istememiştim.
3. Araba almamaya karar verdim. Mümkün olduğu müddetçe kardeşimin aracını kullanacağım.
4. Karşıya geçmem gerektiğinde taksiye atlayıp, bütün yolu o şekilde gitmiyorum. Efendi efendi, denizyolunu da kullanıyorum. Hatta geçen gün dolmuşa binmeyi de becerdim. (Lütfen bunu ukalalık olarak almayın, güzergahlardan haberim yok onun için bunu başarı sayıyorum).
5. Dışarıda yemek yeme konusunu sadece sosyal ortamlarla sınırladım. Eve hazır bir şey getirtmiyorum, ya da tek başıma dışarıda yemek yemiyorum.

CV göndermeyi planladığım danışmanlık şirketlerinin tamamına CV gönderdim. Yakın çevremle de sürekli temastayım. Bakalım yeni bir iş ne zaman kapımı çalacak?

Benim için kötü senaryo uygun bir işi 1 yıl boyunca bulamamak olur. Eğer 1 yıl süreyle birikimlerimden yemek zorunda kalirsam, toplam tasarruf hedefimin %25'inden %17'sine düşerim. Bununla yaşayabilirim ama umarım bu iş o kadar da uzun sürmez.