İş Ararken

Ani bir kararla beni mutsuz eden işimi bıraktım. Esasında tam da böyle olmadı. Uzun zamandır beni sıkmakta ve üzmekte olan işimi bırakmaya zaten niyetlenmiştim ve bunun için de hesabımı kitabımı yapmıştım. Niyetim iş bulup, öyle bırakmaktı ama maddi açıdan bu şart da değildi. En fazla Haziran’a kadar dişimi sıkar öyle bırakırım derken, daha fazla çekmemeye karar verdim. Kabalık hayatta tahammül ettiğim bir şey değil.

İş arama serüvenimin 3 ila 6 ay arası sürmesini bekliyorum. Param da var ama yine de bazı tedbirleri devreye sokmakta fayda var dedim. İnsan kendisini en kötüsüne hazırlamalı. Neler yaptığıma bir bakalım:

1. Öncelikle ayda 500 YTL ödemekte olduğum BES’i 100 YTL’ye indirdim.
2. Diyetisyenimle bundan böyle hafta bir değil 15 günde bir görüşmek üzere anlaştım. Zaten iki ay kadar evvel kendisi bunu teklif etmişti ama o zaman henüz buna hazır olmadığımı düşündüğüm için istememiştim.
3. Araba almamaya karar verdim. Mümkün olduğu müddetçe kardeşimin aracını kullanacağım.
4. Karşıya geçmem gerektiğinde taksiye atlayıp, bütün yolu o şekilde gitmiyorum. Efendi efendi, denizyolunu da kullanıyorum. Hatta geçen gün dolmuşa binmeyi de becerdim. (Lütfen bunu ukalalık olarak almayın, güzergahlardan haberim yok onun için bunu başarı sayıyorum).
5. Dışarıda yemek yeme konusunu sadece sosyal ortamlarla sınırladım. Eve hazır bir şey getirtmiyorum, ya da tek başıma dışarıda yemek yemiyorum.

CV göndermeyi planladığım danışmanlık şirketlerinin tamamına CV gönderdim. Yakın çevremle de sürekli temastayım. Bakalım yeni bir iş ne zaman kapımı çalacak?

Benim için kötü senaryo uygun bir işi 1 yıl boyunca bulamamak olur. Eğer 1 yıl süreyle birikimlerimden yemek zorunda kalirsam, toplam tasarruf hedefimin %25'inden %17'sine düşerim. Bununla yaşayabilirim ama umarım bu iş o kadar da uzun sürmez.

Önümüzdeki Dönem Planlarım

Öncelikle bir süre dinlenmeyi düşünüyorum. Hafta sonuna doğru Ankara’ya gidip, annemle kardeşimi göreceğim. Kardeşim bir süre araba kullanmasını engelleyen bir rahatsızlık geçiriyor. Onun arabasını ödünç alacağım. 2000 yılından beri hep şirket aracı kullandığım için kendime ait bir arabam yok. Ne kadar süre ile iş arayacağımı bilmiyorum ama araba almaya niyetim yok. Fakat tabii taksi de oldukça pahalıya geliyor. Tutumlu biri olarak taksiye verdiğim paraya acıyorum doğrusu. Akbilim var ama toplu taşımayı hiç kullanmayan birisi olarak ne güzergahlardan ne de otobüs, vapur saatlerinden haberim var. O nedenle kardeşimin aracını alabilecek olmam benim için çok önemli. Umarım o iyileşene kadar da yeni bir iş bulmuş olurum.

Kilo vermeye devam ediyorum, perhizim stres nedeniyle ufak bir aksama geçirdiyse de kilo almadığım gibi biraz verdim bile. Daha fazla verebilecekken daha az vermiş oldum ama sağlık olsun. Perhize devam edeceğim. Bu konuda taviz vermeyeceğim. Haftasonu bol gelen 7 tane pantolonu ıskartaya çıkarttım. Bu muhteşem bir his.

İş aramak konusu eğer uzman seviyesinde bir çalışansanız, nispeten biraz daha acısız. En azından başvurulacak çok sayıda pozisyon olacağından kendinizi kötü hissetmezsiniz.

Benim durumumda işler biraz daha karmaşık. Neyse sadede gelelim ve şu ana kadar ne yaptığıma bir bakalım:

Öncelikle zaten bir ay kadar evvel işimden memnun olmadığımı ve bir arayış içine girmiş bulunduğumu kendime yakın hissettiğim kişilerle paylaşmıştım ve bunlardan bazıları da CVmi uygun gördükleri yerlerle paylaşmaya başlamışlardı. İşten ayrıldığımı yakın çevreme bildirdim. Ayın sonu itabiyle şirketimle ilişiğimin kesileceğini de söyledim. CVmi zaten güncellemiştim ve bunları orta ve üst düzey yönetici pozisyonları için çalışan headhunterlar ile paylaşmaya başladım.

Şu ana kadar bir arkadaşımın patronuyla tanıştım. Birden fazla şirketi olan bir grup. Açık bir pozisyon şu anda yok ama tanışmak faydalı oldu.

Yarın bir Headhunter ile görüşmem var. Onlara henüz CV göndermemiştim ama bugün kendiliklerinden arayıp, güncel bir CVmi istediler. Biraz konuşunca ellerinde bir pozisyon olduğunu öğrendim. Yarın bu konuda görüşeceğiz.

Bunun dışında bana uygun açık bir pozisyonla ilgili bir ilana başvurdum ve eski bir yöneticimle bu bilgiyi paylaştım. Sözkonusu firmanın yönetimini iyi tanır. Görüşme fırsatı yakalamak için yardımı olabileceğini düşünüyor.

Tanıdığım bir headhunter da Nisan sonu bir pozisyon olabileceğinden söz etmişti. Onu bekliyorum.

Yarın ise, birkaç headhunter’a daha CV göndereceğim. Şimdilik bu kadar.

ADSL

Evde Internete bağlanırken anlamsız bir sorun yaşıyorum. Kullandığım laptop oldukca eski. Wireless icin bir USB adaptör kullanıyorum. sorun ya bunda ya da laptopun USB portunda. Bu nedenle CV güncellemek ve göndermek daha ön planda olduğu için bloga ilgi gösteremedim. Yazıları off-line hazırlayıp, upload edeceğim.

Gerçi ADSL tarafında da haftalardır bir sorun vardı ve hafta sonu uzun bir çalışma yapıldı. Tam olarak sıkıntının kaynağını çözebilmiş değilim.

Ohhhh be!

Hayır, Turkcell'den AVEA'ya geçmedim. Başlığın bununla ilgisi yok. Yukarıdaki kilo ticker'ımdan da görüleceği üzere tam 10 kilo 200 gr. vermiş bulunuyorum. Kendimle gurur duyuyorum. Ustelik de ortopedist bana "bir sure yuruyus yapma, topugunda bir stres fraktürü var gibi" dediği halde yani, doğru dürüst egzersiz yapmadan. Yaşasın!!!!

Ben küçükken Vikingler diye bir çizgi dizi vardı. Orada bir tip sürekli havaya sıçrayıp, ayaklarını yan tarafta birbirine vurup, "Helal Olsun!" diye bağırırdı. Şu anda ben de öyle yapıyorum. Happy Dance modundayım, ağzım kulaklarımda fiyonk olmuş, otuziki dişim trampet çalıyor:)))

Ben biraz daha sevineyim, sonra yeni blog yazım üzerinde çalışacağım. Tutumluluğun yanısıra, iş ararken edindiğim/edineceğim tecrübeleri de buradan paylaşmaya başlayacağım.

Bu arada iyi dileklerini gönderen SugibiOl'a teşekkür ederim. Bu ara yorumlarınızla bana destek olursanız çok mutlu olurum.

Bloga Daha Fazla Vakit Ayırabileceğim....

Nasıl mı? Eh artık dün tepem atıp da istifa ettigime gore bütün günler bana ait. Bir yandan iş ararken bir yandan da blogla ilgileneceğim işte.

Biliyorum, biliyorum a. İş bulmadan istifa etmek kötü bir fikirdir, b. Ekonomi kötüye giderken istifa etmek daha kötü bir fikirdir, c. İstifa edip de birikimlerden yemek çok kötü bir fikirdir.

Ve fakat bazen kötü fikirler de uygulanabilir, öyle değil mi? Umarım bu seferki arayışım çok uzun sürmez. Çünkü birikimlerimi tırtıklamak istemiyorum.

Neyse bugün ruhumu da arındıracak birşey yaptım. Evdeki evrakları temizleyip, dosyalanması gerekenleri ayırdım. Atılacakları attım. Şu satırları yazarken bu işlerin yarısından fazlasını tamamlamıştım. Bir mola alıp, bu yazıyı yazıyorum. Sonra dönüp, işimi bitireceğim. Yarın temizlik var. Evim de dosyalarım da temiz olunca kendimi çok daha iyi hissedeceğim.

Hayırlısı bakalım....

Yine Sosyal Güvenlik Sistemi, Yine Emeklilik

Okuyucularımdan biri dünkü yorumunda şöyle demiş: “Genel olarak samimi söyleyeyim bazen "yahu cocuk mocuk yok, tek gelir, tabii ki bu kadar iyi para biriktirilir" diye düsünmüyor da degilim ama...”

Doğru, çoluk çocuk yok tek, başıma yaşıyorum. İyi kazandığımı söyleyebilirim, daha iyisi olmaz mi, olur elbet, bulursak ne ala. Buna mukabil çocuk olsa bile iki maaş bir maaştan iyidir diye düşünüyorum. Sadece kendi gelirinize yaslandığınız zaman, hayat o kadar da kolay değil. Hatta endişe verici olduğunu söyleyebilirim.

Aynı okuyucumun hobiler konusundaki fikirlerine aynen katılıyorum. Benim yazmak dışında bir hobim var sayılamaz. Üstelik bu konuda iyi olup olmadığımı, devamlı yazıp, yazamayacağımı da bilmiyorum. Blog bunu ölçmek için iyi olabilir. Aslında blogda yazdığım gibi yazıları bir gazeteye yazabilsem ne kadar iyi olurdu. Haftada birkaç gün dahi olsa, yazılarım daha büyük bir çoğunluğa ulaşabilirdi.

Neyse, tekrardan Sosyal Güvenlik meselesine geri dönmek istiyorum. Yine bugün Akşam gazetesinde Ali Tezel’in ve Deniz Gökçe’nin birer yazısı var. Ali Tezel’in yazısı, biraz Deniz Gökçe’ye yanıt gibi yazılmış ve belli konularda doğru noktalara parmak basıyor gibi ama yazıda sosyal güvenlik sistemindeki açığa ilaç olacak birşey de bulamadım doğrusu. Ali Tezel bu reformu belli ki desteklemiyor ama alternatifi olarak ne öneriyor? Şili’de çöken BES’ten bahsediyor ama onun neden çöktüğünü söylemiyor. Böyle olunca ben de merak edip google’ladım. Bu konuda bir sürü döküman var, bir tanesi de şu. Yazıdan da anlaşılacağı üzere, bu işin çöküşünün sebepleri yine insan faktörü. İnsanlar kazançlarını doğru beyan etmemiş ve gereken katılım payını yatırmaktan kaçınmışlar, bu sistemin ödeyeceği minimum ile iktifa etme uyanıklığına kaçmışlar. Fon yöneticileri çuvallamışlar, ekonominin değişen durumuna göre tedbir alamamışlar. BES firmaları müşteri kapmak için olmadık yöntemlere başvurmuşlar, ve yüksek yönetim giderleri almışlar. Sisteme katkıda bulunanlar bu konulara ilgi ve tepki gösterseydi bence böyle olmazdı. Diğer problemleri makaleden siz de okursunuz. Esasında tam bir çöküş de sözkonusu değil. Yapısal bazı düzenlemeler yapıldığına dair yazılar da var. Tabii bu makale ve yazarına da ne kadar güvenebiliriz bilmiyorum ama insanlar kendi kaderlerine sahip çıkmazlarsa, sistemleri sorgulayıp, yolunda gitmeyen şeyleri yakalayıp, düzeltmezlerse ve de kurnazlık etmeye kakışırlarsa, her türlü problemle karşılaşmaları kaçınılmaz oluyor. Başka ülkelerde yaşananlardan ders alıp, doğru kurgulamaları yapmak mümkün değil mi?

Sinek küçüktür ama mide bulandırır derler ya benimki de o hesap, şimdi BES yüzünden ben de rahatsız olacağım. Acaba bizdeki BES de bu Şilidekiler gibi olur mu filan diye düşünüp, duracağım. Gayrimenkul’den şaşmamak lazım deyip, gidip paramı bu işlere mi yatırsam acaba? Üstelik devletin SGK’sindan alacagim parayi hesap ederek bir emeklilik birikimi hesapliyordum, şimdi onu da hesaba almamak lazım. Verirlerse bonus kabul ederim, vermezlerse başımın çaresine bakmalıyım. Yandık yani… Üstelik bir de ileriki yaşlarda ciddi sağlık problemleri olursa? İyice yandık…

Sosyal Güvenlik Sistemi ve Emeklilik

Bugunku Aksam Gazetesinde Deniz Gökçe’nin Sosyal Güvenlik üzerine dünden devam etmekte olan bir yazisi var. Güzel bir yazı. Tavsiye ederim.Son günlerde birçok gazetede bu konuyla ilgili yazılar bulabilirsiniz. Kimisi hala olaya romantik taraftan bakmayı yeğliyor ve emekli olmanın zorlaştığından dem vuruyor. Oysa, devletin sosyal güvenlik sistemine güvenerek emekli olma hayali kuranlara zaten gecmiş olsun demek lazım. Ortada verebilecekleri para yok ki versinler.Yıllar önce komşumuzda bakıcı olarak çalışan 50 yaşlarında Moldovyalı bir hanım vardı. Eşinin devletten emekli olduğunu ve 15 USD olan emekli maaşını devletin ödeyemediğini, mecburen oğlunun ve kendisinin yurtdışında çalışmak zorunda kaldıklarını anlatmıştı. Bir arkadaşımın oğluna bakan yine aynı yaşlarda Ukraynalı bir hanım da üniversite mezunu emekli bir bankacıydı. Eşi de savcı emeklisi olan bu hanım ve eşi Türkiye’de çalışıp, geride bıraktıkları 3 çocuklarına para gönderiyorlardı. Bizde de ileride durum bundan farklı olmayacak diye korkuyorum.

Merak ettiğim husus şu: acaba 2020’den sonraki yıllarda emekli olacak yaştaki kişiler bu gelişmelerin bugün ne kadar farkında? Artık dedelerimiz gibi emekli olurken alacağımız ikramiye ile bir ev alıp, sonra da mutlu mesut yaşayamayacağımızı kaç kişi düşünüyor? Benim dedem emekli olduğunda aldığı ikramiyeyle, kendisine ait bir araziye müstakil ev yaptırmıştı. Babam ise emekli olduğunda aldığı ikramiyeyle ufacık bir yazlık apartman dairesi alabilmişti. Ben emekli olduğumda son işyerimde ne kadar çalıştıysam, o kadar kıdem tazminatı alabileceğim, onunla da bir otomobil almaya bile imkan olmayacak zira, hiçbir işyerinde çok uzun çalışmıyorum. İşi sevsem bile bir süre sonra ya kariyer gelişimi imkanı olmadığı için, ya keyfi, kurumsallıktan uzak uygulamalardan dolayı ya da gelirimi artırabilmek için yeni bir işe geçmek durumunda kalıyorum. Eğlenceli değil. Benim için bile...

Takip ettiğim bazı Amerikalıların blog sitelerinde, bakıyorum da 65’ten evvel emeklilik hayali kuranların tamamı agresif bir şekilde para biriktiren insanlar. Geçenlerde bir bayanın 60 yaşın emekli olmasi için çok erken olduğunu yazdığını gördüm. Bana sorarsanız 60 yaş çok erken değil ama hoşlandığım bir işim varsa ve sağlığım da müsaitse neden çalışmayayım? Benim derdim ilerleyen yaşlarda 9-6 kısırdöngüsünden kurtulmak ve 7-8 sene sonra daha esnek çalışabilmek.

Uzun süre çalışmanın maddi faydalarının ötesinde bence sağlık üzerinde de fevkalade olumlu etkileri var. Gençlerle çalışmak insanları dinamik kılıyor, algıları daha açık, ilgi alanları daha çeşitli oluyor. Bizim ülkemizde insanlar çok genç yaşlarda emekli olup, “ihtiyar” moduna geçip, hayatları bitmiş gibi davranıyorlar. Hatırlıyorum da 50’li yaşlarında babaannem ve anneannem, içinde ufacık pembe çiçekleri olan lacivert ya da kahverengi sabahlık kumaşlarına bile “genç işi” deyip, pek yüz vermezlerdi. Oysa ben 60 yaşımda da büyük ihtimalle yine penye t-shirt, blue jean ve spor ayakkabı ile dolaşıyor olacağım. İhtiyar moduna geçmeyi reddediyorum. Keyif benim değil mi? :)