(Bu yazıyla Pazartesi, Salı ve Çarşamba'nın yazılarını bugünden yayınlamış oluyorum. Perşembe'ye kadar bana müsaade.)
Okurum öncelikle Felsefe Bölümü mezunu olacak olmasının dezavantaj olma ihtimali konusunda gerçekçi düşünüyor ama bana kalırsa yaptığı stajlar ve part-time çalışmalar onun kişiliği hakkında önemli, olumlu ipuçları veriyor. Özgeçmişinde bunları öne çıkartmasında ve mülakatlarda bunlara vurgu yapmasında fayda var. Mülakatlar yapıp, işe çalışan almış bir yönetici olarak, bunlar benim dikkatimi çeker ve takdirimi kazanırdı. Lisans eğitimi bence insana disiplin kazandırması açısından önemli. Felsefe ağır bir bölüm. Biliyorum zira kardeşim de felsefe mezunudur ve onun ödevlerini hep temize çekmişimdir. Kardeşim bankacı oldu. Bu konuda eğitim aldı, yüksek lisans da yaptı. Onu işe alanlar bankacılıkta felsefecinin ne işi var demediler, şimdi pişman mıdırlar bilemem:)
Okurumun ilgisini çeken ve çalışabileceğini düşündüğü alanlara ilave olarak kardeşim Turizm ve Eğitim sektörlerinin de uygun olabileceğini söyledi. En önemli konu ise iki dili çok iyi bilmesi. Bu, uluslararası firmalarda çalışma ihtimalini kuvvetlendiren bir unsur.
Öğretmenlik yapmayı düşünmese bile hazır okuldayken pedagojik formasyonunu tamamlayıp, kenara koymasında bence fayda var. Hayatın ne getireceği belli olmuyor.
Beni esas düşündüren 2. paragrafta söyledikleri. Bence öncelikle çalışma hayatına atılması daha anlamlı. 27 yaş iş hayatına yeni başlıyor olmak için geç. 22 yaşında mezun olan biri, o daha en alt seviyeden işe başlarken 5 yıl tecrübe edinmiş olacak. Ayrıca hanımların evlenme ve çocuk edinme durumları da düşünülürse, işverenler 27 yaşındaki bir kişiye çok sıcak bakmayabilirler. Hem zaten belki ilk tercih ettiği konu kendisini memnun etmeyebilir ve alan değiştirmek isteyebilir. Bu nedenle o konuda yüksek lisansa başlamadan evvel, seçtiği alanı tanıma fırsatı olur. Şimdi çalışanlar için düşünülmüş ve planlanmış birçok yüksek lisans programı var.
Okurumuz istediği alanda bir iş bulup, bulduğu işten memnun olduğu takdirde bununla ilgili yüksek lisans programlarına bakabilir ve kendini iş yerinde benimsetirse, yüksek lisansını yaparken zorluk yaşamaz (sınavlara çalışmak için ekstra izin, ödev ya da tez konusunda şirkette proje yapmak vs. gibi).
MBA de eğer çok ideal edindiği birşeyse, yine çalışırken yapabileceği bir program.
Her zamanki gibi, iş hayatına atılır atılmaz, ücretinin % 5-10 arasını tasarruf etmeye ayırmasını öneriyorum. İlk etapta 3 aylık geçimini sağlayacak parayı kenara koyması en temel tavsiyem.
Okurum belli ki hevesli ve hırslı birisi. Bu özelliklerini olumlu şekilde kullanarak iş hayatında fevkalade başarılı olabilir ve hedeflerine ulaşabilir. Kendisine başarılar diliyorum.
Bu blogdaki yazilari bloguma link vererek ya da blogu referans gostererek kullanabilirsiniz.
T'POL
1 Haziran 2009 Pazartesi
Kariyer yolunda bir okuyucunun soruları - 2
Okuyucumun sorularını yanıtlamaya çalışırken fark ettim ki, İletişim Yönetimi konusunda fazla bilgim yok. Türkiye'de bu nasıl ele alınıyor az çok birşeyler biliyorum ama yeterli değil. Ben de uzun yıllar bu sektörde çalışmış deneyimli bir İletişim Yöneticisi arkadaşımı arayıp, bu konuyu kısaca özetlemesini istedim. Kendisinin yazısını aynen kopyalıyorum:
"Kurumsal iletişim, bir kuruluşun bütün iletişim ile ilgili faaliyetlerinin “stratejik” bir bütünlük içinde, ahenkli ve sinerji yaratacak yöntem bütünlüğünde yönetilmesidir. Tabii bu ansiklopedik tanıma, biraz daha karmaşık olmaması için “kimler nezdinde bu faaliyetler yürütülmelidir?” sorusunun yanıtını eklemedim. Onu da şimdi belirteyim: sosyal paydaşlar nezdinde. Sosyal paydaşı, bir kuruluşun ilişkide bulunduğu kitleler olarak basitçe tanımlayabiliriz. Çalışanlar, iş ortakları, sermayedarlar, basın gibi. Bunların önem sırasını dikkate almak ve her kitlenin duyarlı olduğu konuları ve değerleri (values) göz önünde bulundurarak, ortak paydada iletişim stratejisini belirlemek gerekir.
Karmaşık değil mi? Yaklaşık 20 yıl gibi bir sürede bütün bu aşamaları deneyimleyen ve uygulayan biri olarak bile, yukarıdaki paragrafı yazmak “klavyeye kolay!”
Kurumsal iletişim, disiplin olarak pek çok bileşeni içerir. Kurumsal sosyal sorumluluk, kriz iletişimi, lider iletişimi, medya ilişkileri v.b. Kurumsal iletişim alanında kariyer yapmak isteyen birine en önemli tavsiyem, bütün bu bileşenlere ihtiyaç duyan bir sektörde çalışmayı tercih etmesi olabilir. Örneğin ilaç sektörü direkt tüketiciyle iletişim yapamayan bir sektör olduğu için, kurumsal iletişimin sadece belirli alanlarında deneyim kazanılabilir. Keza tütün sektörü de ilaç sektörüne benzerdir. Oysa tüketicinin dahil olduğu bir sosyal paydaşlar listesine sahip bir sektörde “iletişimci” olarak çalışmaya başlamak ve mümkünse bu sektörde uzunca bir süre kalmak değişik alanlarda çok fazla deneyim kazandırır. Örneğin GSM operatörleri, hızlı tüketim ürünleri satan şirketler iletişimin bütün bileşenlerini profesyonelce kullanırlar. Tabi sektörü belirledikten sonra, iletişimin ne kadar “stratejik” yapıldığı biraz da şirketin CEO’suna bağlıdır. İletişim vizyonu olmayan bir yöneticiye iletişimin gerekliliğini anlatmak, belki de en zor ve yıpratıcı taraflarından biridir mesleğin. Ancak ne yazık ki bunu önceden anlayabilmek pek mümkün olamıyor. Yabancı sermayeli şirketler iletişimin önemini yıllar önce kavramış ve uygulamaya almış durumdalar. Tabii bir genelleme yaparak, “bütün uluslar arası şirketler iletişimi baş tacı yaparlar.”
demek doğru olmaz. Nice Türk şirketleri biliyorum ki, iletişim iş hedeflerinin tam ortasında durur, nicelerinde ise bir departman olarak bile varolma şansı yakalayamamıştır.
Özetle, iletişim disiplinine itibar eden sektörlerde kariyerinize başlamak ilk dikkat edilecek nokta. Hemen arkasından, “yaptıkları, yapacaklarının garantisidir.” felsefesine göre geçmişte iletişim alanında neler yaptıklarını incelemek ve bu konuya ne kadar önem veren bir şirket olduklarını anlamaya çalışmak gerekir diye düşünüyorum.
Era Research araştırma şirketinin 2008 yılına ait araştırma sonuçlarına bakmanızı öneririm. Kurumsal iletişimin nasıl algılandığı ve neler beklendiğine dair önemli ipuçları bulabilirsiniz.
Başarılar dilerim."
"Kurumsal iletişim, bir kuruluşun bütün iletişim ile ilgili faaliyetlerinin “stratejik” bir bütünlük içinde, ahenkli ve sinerji yaratacak yöntem bütünlüğünde yönetilmesidir. Tabii bu ansiklopedik tanıma, biraz daha karmaşık olmaması için “kimler nezdinde bu faaliyetler yürütülmelidir?” sorusunun yanıtını eklemedim. Onu da şimdi belirteyim: sosyal paydaşlar nezdinde. Sosyal paydaşı, bir kuruluşun ilişkide bulunduğu kitleler olarak basitçe tanımlayabiliriz. Çalışanlar, iş ortakları, sermayedarlar, basın gibi. Bunların önem sırasını dikkate almak ve her kitlenin duyarlı olduğu konuları ve değerleri (values) göz önünde bulundurarak, ortak paydada iletişim stratejisini belirlemek gerekir.
Karmaşık değil mi? Yaklaşık 20 yıl gibi bir sürede bütün bu aşamaları deneyimleyen ve uygulayan biri olarak bile, yukarıdaki paragrafı yazmak “klavyeye kolay!”
Kurumsal iletişim, disiplin olarak pek çok bileşeni içerir. Kurumsal sosyal sorumluluk, kriz iletişimi, lider iletişimi, medya ilişkileri v.b. Kurumsal iletişim alanında kariyer yapmak isteyen birine en önemli tavsiyem, bütün bu bileşenlere ihtiyaç duyan bir sektörde çalışmayı tercih etmesi olabilir. Örneğin ilaç sektörü direkt tüketiciyle iletişim yapamayan bir sektör olduğu için, kurumsal iletişimin sadece belirli alanlarında deneyim kazanılabilir. Keza tütün sektörü de ilaç sektörüne benzerdir. Oysa tüketicinin dahil olduğu bir sosyal paydaşlar listesine sahip bir sektörde “iletişimci” olarak çalışmaya başlamak ve mümkünse bu sektörde uzunca bir süre kalmak değişik alanlarda çok fazla deneyim kazandırır. Örneğin GSM operatörleri, hızlı tüketim ürünleri satan şirketler iletişimin bütün bileşenlerini profesyonelce kullanırlar. Tabi sektörü belirledikten sonra, iletişimin ne kadar “stratejik” yapıldığı biraz da şirketin CEO’suna bağlıdır. İletişim vizyonu olmayan bir yöneticiye iletişimin gerekliliğini anlatmak, belki de en zor ve yıpratıcı taraflarından biridir mesleğin. Ancak ne yazık ki bunu önceden anlayabilmek pek mümkün olamıyor. Yabancı sermayeli şirketler iletişimin önemini yıllar önce kavramış ve uygulamaya almış durumdalar. Tabii bir genelleme yaparak, “bütün uluslar arası şirketler iletişimi baş tacı yaparlar.”
demek doğru olmaz. Nice Türk şirketleri biliyorum ki, iletişim iş hedeflerinin tam ortasında durur, nicelerinde ise bir departman olarak bile varolma şansı yakalayamamıştır.
Özetle, iletişim disiplinine itibar eden sektörlerde kariyerinize başlamak ilk dikkat edilecek nokta. Hemen arkasından, “yaptıkları, yapacaklarının garantisidir.” felsefesine göre geçmişte iletişim alanında neler yaptıklarını incelemek ve bu konuya ne kadar önem veren bir şirket olduklarını anlamaya çalışmak gerekir diye düşünüyorum.
Era Research araştırma şirketinin 2008 yılına ait araştırma sonuçlarına bakmanızı öneririm. Kurumsal iletişimin nasıl algılandığı ve neler beklendiğine dair önemli ipuçları bulabilirsiniz.
Başarılar dilerim."
Kariyer yolunda bir okuyucunun soruları - 1
Bir okuyucum kendi durumu ile ilgili bilgi vermiş ve bazı sorular sormuş: “Ben XYZ Üniversitesi Felsefe bölümünde öğrenciyim. Okul bitince özel sektörde çalışmak istiyorum. Lisansımın iş arama aşamasında, işverenin gözünde bir engel olarak algılanacağının farkındayım.
Daha önce bir reklam ajansında ve ulusal bir gazetede staj yaptım. Ancak hiçbiri istediğim kadar çalıştırmadı beni ve hiçbir şey öğrenemedim. Oysa altı ay kadar uluslararası bir tekstil markasında satış danışmanlığı, dış işleri bakanlığına bağlı olarak yabancı ülkelerden gelen dış işleri bakanlarına yaptığım mihmandarlık görevi, hatta garsonluk ve rehberlik gibi işler bile bana kendimi çok daha çalışır hissettirdi ve az da olsa, en azından kendimle ilgili bir şeyler öğrenebildim.
Benim sorularım şunlar:
1) Çok iyi derecede iki dil bilen (ingilizce, fransızca) biri olarak hangi sektörler bana uygun olabilir? İnsan Kaynakları, Kurumsal İletişim ve Dış Ticaret gibi alanlar uygun olabilir gibi geliyor. En azından karar verirsem şimdiden o alanla ilgili verilen eğitimleri araştırmaya başlayabilir hatta belki o alanda bir yüksek lisans yapabilirim.
2) Şu anda 24 yaşındayım ve okulum bir yıl uzadı. Yüksek lisans yaparsam 27 yaşında eğitim hayatımı bitirmiş olacağım. Ben yüksek lisans sürecinde vardiyalı olduğu için mağaza müdürlüğü, perakende gibi bir işte çalışmayı düşünüyorum. Ancak sizce 27 yaş iş aramaya başlamak, okulu bitirmek için çok geç bir yaş mı?
3) Bir okulda Stratejik İletişim Yönetimi adında, daha çok kurumsal kimlik oluşturma ve halkla ilişkiler sektörüne hitap eden bir yüksek lisans programı var. Ayrıca Erasmus veya denklik programıyla( Yüksek Lisans tezinizi hem yurt dışında Erasmus programıyla başvurduğunuz hem de giriş yaptığınız okulda savunuyorsunuz böylece her iki ülkeden de diplomanız denklik alıyor.) Bir yıllık bir yurt dışı tecrübesi de edinebiliyorsunuz. Sizce ilerde Kurumsal İletişim alanında çalışmak için uygun bir program mıdır? Yoksa bir MBA programını mı tavsiye edersiniz? Ben en azından bu yüksek lisans programıyla kendime istediğim alanda bir yol çizip, ilerde tecrübe edindikçe daha üst bir pozisyon için bir executive MBA programına çalışırken katılmayı makul buluyorum.
Son olarak şunu söylemek istiyorum. Ben öncelikle 35 yaşıma geldiğimde artık belli bir sektörde ve alanda tecrübeli, sorumluluk alabilecek, referans gösterebilecek bir seviyeye ulaşmak istiyorum.”
Yarın bu okurun sorularına kendimce yanıtlar vermeye çalışacağım. Yazıda adı geçen sektörlerde çalışanlar ya da felsefe mezunu başka okuyucularım varsa, katkıda bulunmaktan çekinmesinler lütfen.
Daha önce bir reklam ajansında ve ulusal bir gazetede staj yaptım. Ancak hiçbiri istediğim kadar çalıştırmadı beni ve hiçbir şey öğrenemedim. Oysa altı ay kadar uluslararası bir tekstil markasında satış danışmanlığı, dış işleri bakanlığına bağlı olarak yabancı ülkelerden gelen dış işleri bakanlarına yaptığım mihmandarlık görevi, hatta garsonluk ve rehberlik gibi işler bile bana kendimi çok daha çalışır hissettirdi ve az da olsa, en azından kendimle ilgili bir şeyler öğrenebildim.
Benim sorularım şunlar:
1) Çok iyi derecede iki dil bilen (ingilizce, fransızca) biri olarak hangi sektörler bana uygun olabilir? İnsan Kaynakları, Kurumsal İletişim ve Dış Ticaret gibi alanlar uygun olabilir gibi geliyor. En azından karar verirsem şimdiden o alanla ilgili verilen eğitimleri araştırmaya başlayabilir hatta belki o alanda bir yüksek lisans yapabilirim.
2) Şu anda 24 yaşındayım ve okulum bir yıl uzadı. Yüksek lisans yaparsam 27 yaşında eğitim hayatımı bitirmiş olacağım. Ben yüksek lisans sürecinde vardiyalı olduğu için mağaza müdürlüğü, perakende gibi bir işte çalışmayı düşünüyorum. Ancak sizce 27 yaş iş aramaya başlamak, okulu bitirmek için çok geç bir yaş mı?
3) Bir okulda Stratejik İletişim Yönetimi adında, daha çok kurumsal kimlik oluşturma ve halkla ilişkiler sektörüne hitap eden bir yüksek lisans programı var. Ayrıca Erasmus veya denklik programıyla( Yüksek Lisans tezinizi hem yurt dışında Erasmus programıyla başvurduğunuz hem de giriş yaptığınız okulda savunuyorsunuz böylece her iki ülkeden de diplomanız denklik alıyor.) Bir yıllık bir yurt dışı tecrübesi de edinebiliyorsunuz. Sizce ilerde Kurumsal İletişim alanında çalışmak için uygun bir program mıdır? Yoksa bir MBA programını mı tavsiye edersiniz? Ben en azından bu yüksek lisans programıyla kendime istediğim alanda bir yol çizip, ilerde tecrübe edindikçe daha üst bir pozisyon için bir executive MBA programına çalışırken katılmayı makul buluyorum.
Son olarak şunu söylemek istiyorum. Ben öncelikle 35 yaşıma geldiğimde artık belli bir sektörde ve alanda tecrübeli, sorumluluk alabilecek, referans gösterebilecek bir seviyeye ulaşmak istiyorum.”
Yarın bu okurun sorularına kendimce yanıtlar vermeye çalışacağım. Yazıda adı geçen sektörlerde çalışanlar ya da felsefe mezunu başka okuyucularım varsa, katkıda bulunmaktan çekinmesinler lütfen.
31 Mayıs 2009 Pazar
Total Money Makeover Kitabı
Birkaç ay evvel Amazon'dan çeşitli Kişisel Finans Kitapları getirtmiştim ama hepsini okuyacak vaktim olmamıştı.
Dün Dave Ramsey'nin Total Money Makeover isimli kitabını elime aldım ve günün sonunda kitabı bitirdim.
Eğer borcu olan ve borçtan kurtulmakla ilgili ilham verici hikayelere ihtiyaç duyan biriyseniz, kitabı okumak isteyebilirsiniz. Kitapta çoklukla başarı hikayeleri yer almış ama bana göre fazlasıyla reklam kokuyor. Sonuçta Dave Ramsey bir marka ve bu işten para kazanıyor. Kitaplarını almak en ucuz seçenek; DVD'ler, okul vs. diye düşününce kitabın bir pazarlama aracı olarak başarılı olduğunu görüyorsunuz. Hatta daha önceki kitaplara gönderme yaparak, sizi onları okumak için de heveslendiriyor.
Buna mukabil Dave Ramsey'nin bazı öğütleri çok faydalı. Bütçe yapmakta, borçlarını takip etmekte zorlananlar için çeşitli formlar tasarlamış.
Temelde diyor ki, önce 1000 dolarlık bir acil durum fonu oluşturun ve sonra bu parayı erişilebilir ama kolayca ulaşılamaz bir yere koyun. Sağlık için yapılması zorunlu bir harcama, bozulan bir araç gibi hayati önem taşıyan konular haricinde bu fona dokunmamanız öneriliyor. 1000 doları kenara koyunca artık borç ödemenizin vakti geliyor.
Ben faiz oranı en yüksek olan borca yoğunlaşırdım ama kısa sürede elde edilen başarılar insanda devam etme motivasyonu sağladığı için Dave Ramsey, tutarı en ufak olan borcu ödemeye başlamayı öneriyor. Borçları en azdan, en yükseğe doğru sıralayıp, en az olandan başlayarak borç eliminasyon sürecine giriyorsunuz. Borç eliminasyonu esnasında yeni giysiler almak, tatillere gitmek ve eğlenceye para ayırmaya kalkışmak önerilmiyor. Buna mukabil ikinci ya da üçüncü bir işte çalışabilirsiniz. Bu dönemde yapacağınız fedakarlık sizi uzun vadede özgür kılacak. Sıkı bir bütçe yapmak ve buna uymak şart. Kredi ile otomobil almışsanız, bunu satıp borcunuzu kapamanız, 2. el ucuz bir otomobil kullanmanız öneriliyor.
Her bir borcunuzu bitirince yaptığınız tabloda üstünü çizmek, ödeme tarihini not etmek gibi görsel etkilerin önemi vurgulanıyor.
Borç ödeme esnasında eğer gerçek bir acil durum ile karşılaşırsanız ve 1000 dolarlık acil durum fonunuzdan para harcarsanız, borç ödemeye ara verip, eksilen parayı yerine koymalısınız.
Borçlar ödendi, pekiyi şimdi ne yapmalı? Bu noktada Dave Ramsey, mini acil durum fonunuzu 3-6 aylık masraflarınızı karşılayacak bir miktara çıkartmanızı öneriyor. Bir sağlık sorunu ya da iş kaybı gibi bir olumsuzluk durumunda yeniden borca girmektense, bu fonun kullanılmasının uygun olduğunu vurguluyor. 3-6 aylık masraflarınızı karşılayacak parayı kenara koyunca artık, yeni bütçenizde tasarrufa ve yatırıma ve de eğlenceye yer açabilirsiniz. Aylık gelirinizin %15'inin uzun vadeli tasarrufa ayrılması ve riski dağıtan bir yatırım stratejisi uygulanması belirtiliyor.
Temel kural cebinizde olmayan parayı harcamamak. Kredi kartı kullanımının tamamen sona erdirilmesi ve herşey için önce para biriktirilmesi, harcamanın buradan nakit yapılması öneriliyor. Benim kadar kontrollü biri değilseniz ve kredi kartınızın tamamını ödemiyorsanız, tüm harcamalarınızı bütçeniz üstünden gün gün takip etmiyorsanız, belki kredi kartlarından vazgeçmelisiniz. Kredi ile otomobil sahibi olunmasının da son derece yanlış olduğu kitapta birkaç yerde ifade edilmiş. Buna tamamen katılıyorum. Kitapta bütçe yapılıp, nakit paranın zarflara konması ve harcamaların buradan yapılması öneriliyor. Kredi kartlarınıza dayanamıyorsanız, bunu yapmakta fayda olabilir. Alışverişe çıkarken sadece nakit para alırsanız ve ondan da ne kadar harcayabileceğiniz belliyse, gereksiz harcamalardan doğal olarak kaçınırsınız.
Bazı konular bana yeni yazılar için fikir verdi, bunları önümüzdeki günlerde paylaşacağım.
Kurallar basit, kitabı almadan da uygulayabilirsiniz ancak evliyseniz, eşinizin de sizinle aynı şekilde düşünüyor olması gerek. Hayran olarak aldığınız, komşulara hava attığınız gıcır otomobili satmak ve sonra 2. el bir arabaya binmek, ikinci bir iş yapmaya başlamak birçok insan için küçük düşürücü olabilir. Ama önemli olan başkalarının sizin için ne düşündüğü değil. Kitap, başkaları gibi yaşamıyorsanız, ileride de başkaları gibi yaşamazsınız diyor. Toplum, komşu, aile vs. ne düşünürse düşünsün, siz kendi finansal özgürlüğünüze odaklanmalısınız. Borçlardan arınmak, borçsuz yaşamak ve düzenli para biriktirmek mümkün ve sizi hayal bile edemeyeceğiniz ölçüde özgür kılacaktır.
Dün Dave Ramsey'nin Total Money Makeover isimli kitabını elime aldım ve günün sonunda kitabı bitirdim.
Eğer borcu olan ve borçtan kurtulmakla ilgili ilham verici hikayelere ihtiyaç duyan biriyseniz, kitabı okumak isteyebilirsiniz. Kitapta çoklukla başarı hikayeleri yer almış ama bana göre fazlasıyla reklam kokuyor. Sonuçta Dave Ramsey bir marka ve bu işten para kazanıyor. Kitaplarını almak en ucuz seçenek; DVD'ler, okul vs. diye düşününce kitabın bir pazarlama aracı olarak başarılı olduğunu görüyorsunuz. Hatta daha önceki kitaplara gönderme yaparak, sizi onları okumak için de heveslendiriyor.
Buna mukabil Dave Ramsey'nin bazı öğütleri çok faydalı. Bütçe yapmakta, borçlarını takip etmekte zorlananlar için çeşitli formlar tasarlamış.
Temelde diyor ki, önce 1000 dolarlık bir acil durum fonu oluşturun ve sonra bu parayı erişilebilir ama kolayca ulaşılamaz bir yere koyun. Sağlık için yapılması zorunlu bir harcama, bozulan bir araç gibi hayati önem taşıyan konular haricinde bu fona dokunmamanız öneriliyor. 1000 doları kenara koyunca artık borç ödemenizin vakti geliyor.
Ben faiz oranı en yüksek olan borca yoğunlaşırdım ama kısa sürede elde edilen başarılar insanda devam etme motivasyonu sağladığı için Dave Ramsey, tutarı en ufak olan borcu ödemeye başlamayı öneriyor. Borçları en azdan, en yükseğe doğru sıralayıp, en az olandan başlayarak borç eliminasyon sürecine giriyorsunuz. Borç eliminasyonu esnasında yeni giysiler almak, tatillere gitmek ve eğlenceye para ayırmaya kalkışmak önerilmiyor. Buna mukabil ikinci ya da üçüncü bir işte çalışabilirsiniz. Bu dönemde yapacağınız fedakarlık sizi uzun vadede özgür kılacak. Sıkı bir bütçe yapmak ve buna uymak şart. Kredi ile otomobil almışsanız, bunu satıp borcunuzu kapamanız, 2. el ucuz bir otomobil kullanmanız öneriliyor.
Her bir borcunuzu bitirince yaptığınız tabloda üstünü çizmek, ödeme tarihini not etmek gibi görsel etkilerin önemi vurgulanıyor.
Borç ödeme esnasında eğer gerçek bir acil durum ile karşılaşırsanız ve 1000 dolarlık acil durum fonunuzdan para harcarsanız, borç ödemeye ara verip, eksilen parayı yerine koymalısınız.
Borçlar ödendi, pekiyi şimdi ne yapmalı? Bu noktada Dave Ramsey, mini acil durum fonunuzu 3-6 aylık masraflarınızı karşılayacak bir miktara çıkartmanızı öneriyor. Bir sağlık sorunu ya da iş kaybı gibi bir olumsuzluk durumunda yeniden borca girmektense, bu fonun kullanılmasının uygun olduğunu vurguluyor. 3-6 aylık masraflarınızı karşılayacak parayı kenara koyunca artık, yeni bütçenizde tasarrufa ve yatırıma ve de eğlenceye yer açabilirsiniz. Aylık gelirinizin %15'inin uzun vadeli tasarrufa ayrılması ve riski dağıtan bir yatırım stratejisi uygulanması belirtiliyor.
Temel kural cebinizde olmayan parayı harcamamak. Kredi kartı kullanımının tamamen sona erdirilmesi ve herşey için önce para biriktirilmesi, harcamanın buradan nakit yapılması öneriliyor. Benim kadar kontrollü biri değilseniz ve kredi kartınızın tamamını ödemiyorsanız, tüm harcamalarınızı bütçeniz üstünden gün gün takip etmiyorsanız, belki kredi kartlarından vazgeçmelisiniz. Kredi ile otomobil sahibi olunmasının da son derece yanlış olduğu kitapta birkaç yerde ifade edilmiş. Buna tamamen katılıyorum. Kitapta bütçe yapılıp, nakit paranın zarflara konması ve harcamaların buradan yapılması öneriliyor. Kredi kartlarınıza dayanamıyorsanız, bunu yapmakta fayda olabilir. Alışverişe çıkarken sadece nakit para alırsanız ve ondan da ne kadar harcayabileceğiniz belliyse, gereksiz harcamalardan doğal olarak kaçınırsınız.
Bazı konular bana yeni yazılar için fikir verdi, bunları önümüzdeki günlerde paylaşacağım.
Kurallar basit, kitabı almadan da uygulayabilirsiniz ancak evliyseniz, eşinizin de sizinle aynı şekilde düşünüyor olması gerek. Hayran olarak aldığınız, komşulara hava attığınız gıcır otomobili satmak ve sonra 2. el bir arabaya binmek, ikinci bir iş yapmaya başlamak birçok insan için küçük düşürücü olabilir. Ama önemli olan başkalarının sizin için ne düşündüğü değil. Kitap, başkaları gibi yaşamıyorsanız, ileride de başkaları gibi yaşamazsınız diyor. Toplum, komşu, aile vs. ne düşünürse düşünsün, siz kendi finansal özgürlüğünüze odaklanmalısınız. Borçlardan arınmak, borçsuz yaşamak ve düzenli para biriktirmek mümkün ve sizi hayal bile edemeyeceğiniz ölçüde özgür kılacaktır.
27 Mayıs 2009 Çarşamba
Staycation: Tatil için yeni bir anlayış
Dünyayı saran ekonomik kriz nedeniyle birçok kişi işlerini ya kaybediyor ya da kaybetme korkusu yaşıyor. İşini kaybetme korkusu yaşamayanlar bile bir ölçüde tedirgin ve para harcamak konusunda dikkatli davranmak zorundalar.
Hal böyleyken Amerika'da tatil anlamına gelen ama aslında bir yere gitmek çağrışımı yapan Vacation sözcüğü Staycation ile yer değiştiriyor. Birçok kişi yıllık iznini evinde geçirmeye ve lokal faaliyetlere katılmaya ve temel olarak dinlenmeye çalışıyor. Böylece tatil için hem fazla para harcamak zorunda kalmıyorlar, hem de nispeten daha dinlendirici bir zaman geçiriyorlar.
Rahmetli anneannem uzun yolculuk dönüşü her zaman "yorgunluğun adını tatil koymuşlar" derdi. Biraz düşününce hak vermemek elde değil. Çoğu kişi bir seferde ancak 1 hafta tatil alabiliyor. Yol stresi, ardından çabucak geçeceğini bildiğiniz bir hafta ve yeniden yol stresi ile işe geri dönüyor olmanın verdiği olumsuz duygular insanların temelde gevşemesine olanak tanımıyor. Hele bir de durmadan cep telefonundan aranmak ya da PDA'den mailleri kontrol etmek gibi "zorunluluklar" tatil kavramını sevimsizleştiriyor.
Bu sene "Staycation" yapmayı deneyin. Hem yola ve otele avuç dolusu para harcamazsınız, hem de evde zaman geçirmenin keyfine varırsınız. Günübirlik seyahatler, piknikler veya kültür turları ile zamanınızı değerlendirebilir, bir yere yetişmek zorunda olmadığınızdan gevşeyebilirsiniz.
Hal böyleyken Amerika'da tatil anlamına gelen ama aslında bir yere gitmek çağrışımı yapan Vacation sözcüğü Staycation ile yer değiştiriyor. Birçok kişi yıllık iznini evinde geçirmeye ve lokal faaliyetlere katılmaya ve temel olarak dinlenmeye çalışıyor. Böylece tatil için hem fazla para harcamak zorunda kalmıyorlar, hem de nispeten daha dinlendirici bir zaman geçiriyorlar.
Rahmetli anneannem uzun yolculuk dönüşü her zaman "yorgunluğun adını tatil koymuşlar" derdi. Biraz düşününce hak vermemek elde değil. Çoğu kişi bir seferde ancak 1 hafta tatil alabiliyor. Yol stresi, ardından çabucak geçeceğini bildiğiniz bir hafta ve yeniden yol stresi ile işe geri dönüyor olmanın verdiği olumsuz duygular insanların temelde gevşemesine olanak tanımıyor. Hele bir de durmadan cep telefonundan aranmak ya da PDA'den mailleri kontrol etmek gibi "zorunluluklar" tatil kavramını sevimsizleştiriyor.
Bu sene "Staycation" yapmayı deneyin. Hem yola ve otele avuç dolusu para harcamazsınız, hem de evde zaman geçirmenin keyfine varırsınız. Günübirlik seyahatler, piknikler veya kültür turları ile zamanınızı değerlendirebilir, bir yere yetişmek zorunda olmadığınızdan gevşeyebilirsiniz.
26 Mayıs 2009 Salı
25 Mayıs 2009 Pazartesi
Maymun İştahlı mısınız?
Yeni bir hobiye hevesle dört elle sarılıp, o hobiyle ilgili dergiler, araç, gereç ve bilimum ıvır zıvırı alıp sonra da bir köşede tozlanmaya bırakır mısınız?
Evinizin dört bir yanında başlanıp yarım bırakılmış tamirat projeleri var mı?
Hevesle başladığınız diyet en fazla 3 gün mü sürüyor?
Yıllık spor salonu üyeliğine yığınla para verip, en fazla 3 defa mı gittiniz?
Bu sorulardan birine dahi evet dediyseniz, büyük ihtimalle ya maymun iştahlısınız ya da elinize aldığınız işi o kadar büyütüyorsunuz ki, sonra bunu devam ettirmek sizin için imkansız hale geliyor.
Sözkonusu olan bir hobiyse bütün araç gereci almaya kalkmadan evvel ufak ufak başlayın, fazla yatırım yapmayın, olabiliyorsa gereksinim duyduklarınızı ilk etapta ödünç alın ya da ikinci el bulmaya çalışın. Seçtiğiniz şey gerçek bir hobiye dönüştüğü takdirde bu sefer, hem de daha bilinçli olarak gereken yatırımı yavaş yavaş yaparsınız.
Evde tamir edilecek pek çok şey olabilir ama bunlara birer birer yaklaşmakta fayda var. En kolay yapabileceğiniz ve en kısa sürecek olandan başlayın. Yani hem salonu boyamaya hem de dolapları yerleştirip, eskileri ayıklamaya niyetiniz varsa, boyadan evvel dolapları halledin. Bir dolapla başlayın, onu bitirmeden bir diğerinin kapağını bile açmayın.
Diyetler konusunda da yapılacak şey alışkanlıkları gözden geçirmek. Size bol su için, en az 5 öğün yemek yiyin, kırmızı eti ve tuzu azaltın tarzı yığınla şey söylenecek. Bir günde bunların tamamını hayata geçirmek imkansız. Her hafta bir ya da ikisini hayata geçirmeye çalışın. En kolayı yeteri kadar su içme alışkanlığı kazanmaya çalışmaktır. Günde 20-30 dk. yürümeniz söyleniyorsa, önce bunu haftada 3 gün yapmaya çalışmakla başlayın. Bazı şeyler tekrarladıkça yerli yerine oturur ve alışkanlığa dönüşür.
Spor salonu üyeliği herkese göre değildir. Dolayısıyla üyeliği satan kişinin yıllık üyelikte indirim vaatlerine kapılmadan evvel önce sadece 15 günlük ya da 1 aylık üyelik konusunda ısrarcı olun. Bir aylık süre sizin spor salonu konusunda ne kadar ciddi olduğunuzu gösterecektir. Hafta en az 3 defa spor salonuna gidecek zamanı yaratamıyorsanız, üye olmayın.
Evinizin dört bir yanında başlanıp yarım bırakılmış tamirat projeleri var mı?
Hevesle başladığınız diyet en fazla 3 gün mü sürüyor?
Yıllık spor salonu üyeliğine yığınla para verip, en fazla 3 defa mı gittiniz?
Bu sorulardan birine dahi evet dediyseniz, büyük ihtimalle ya maymun iştahlısınız ya da elinize aldığınız işi o kadar büyütüyorsunuz ki, sonra bunu devam ettirmek sizin için imkansız hale geliyor.
Sözkonusu olan bir hobiyse bütün araç gereci almaya kalkmadan evvel ufak ufak başlayın, fazla yatırım yapmayın, olabiliyorsa gereksinim duyduklarınızı ilk etapta ödünç alın ya da ikinci el bulmaya çalışın. Seçtiğiniz şey gerçek bir hobiye dönüştüğü takdirde bu sefer, hem de daha bilinçli olarak gereken yatırımı yavaş yavaş yaparsınız.
Evde tamir edilecek pek çok şey olabilir ama bunlara birer birer yaklaşmakta fayda var. En kolay yapabileceğiniz ve en kısa sürecek olandan başlayın. Yani hem salonu boyamaya hem de dolapları yerleştirip, eskileri ayıklamaya niyetiniz varsa, boyadan evvel dolapları halledin. Bir dolapla başlayın, onu bitirmeden bir diğerinin kapağını bile açmayın.
Diyetler konusunda da yapılacak şey alışkanlıkları gözden geçirmek. Size bol su için, en az 5 öğün yemek yiyin, kırmızı eti ve tuzu azaltın tarzı yığınla şey söylenecek. Bir günde bunların tamamını hayata geçirmek imkansız. Her hafta bir ya da ikisini hayata geçirmeye çalışın. En kolayı yeteri kadar su içme alışkanlığı kazanmaya çalışmaktır. Günde 20-30 dk. yürümeniz söyleniyorsa, önce bunu haftada 3 gün yapmaya çalışmakla başlayın. Bazı şeyler tekrarladıkça yerli yerine oturur ve alışkanlığa dönüşür.
Spor salonu üyeliği herkese göre değildir. Dolayısıyla üyeliği satan kişinin yıllık üyelikte indirim vaatlerine kapılmadan evvel önce sadece 15 günlük ya da 1 aylık üyelik konusunda ısrarcı olun. Bir aylık süre sizin spor salonu konusunda ne kadar ciddi olduğunuzu gösterecektir. Hafta en az 3 defa spor salonuna gidecek zamanı yaratamıyorsanız, üye olmayın.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)